แผนซ้อนแผนของคนพาล

"กระดาษแผ่นเดียว... เปลี่ยนความน่าเชื่อถือของหยาดเหงื่อแรงงานนับแรมปีให้กลายเป็นผุยผงได้ชั่วพริบตา ท่านประธานคิดว่าเบื้องหลังเงาหัวนี้คือมือที่มองไม่เห็นจากที่ใดกันล่ะคะ?" น้ำเสียงของเลขาหนุ่มสั่นเทาเล็กน้อยยามส่งกระดาษโทรเลขด่วนพิเศษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะไม้สักทอง ดวงตากลมโตของหลินอวี้ซินหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเสี้ยวจันทร์ รังสีความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงจนอุณหภูมิรอบกายราวกับลดฮวบลงหลายองศา ข่าวลือเรื่องสมุนไพรปนเปื้อนสารพิษในโรงงานทางเหนือไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ยิ่งระบุเจาะจงว่าวัตถุดิบมาจากหมู่บ้านเดียวกับนางด้วยแล้ว หมากตานี้ชี้เป้ามาที่นางและจางเหว่ยอย่างไม่ต้องสงสัย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มสวย หลินอวี้ซินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ "หึ... คิดจะใช้แผนสกปรกตัดตอนเส้นทางทำมาค้าขายของเราในเมืองหลวงกระนั้นหรือ ช่างใจกล้าเสียจริง" นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ สมองอันปราดเปรื่องประดุจคอมพิวเตอร์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ในร่างแพทย์หญิงยุคปัจจุบันกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว คนในหมู่บ้านที่เกลียดชังความเจริญของนางและมีเหตุผลพอจะร่วมมือกับคู่แข่งทางธุรกิจในเมืองได้จะมีใครอีกเล่า หากไม่ใช่ป้าสะใภ้รองเฉิน ผู้มีนิสัยมักใหญ่ใฝ่สูงแต่ไร้สมอง และมักแอบลักลอบขายข่าวในหมู่บ้านเพื่อแลกกับเศษเงินสกปรกจากตระกูลใหญ่คู่ปรับ "จัดรถยนต์ครับท่านประธาน ให้ผมส่งคนไปจัดการกวาดล้างพวกปล่อยข่าวลือเลยไหมครับ" เลขาร้อนรนเอ่ยถามด้วยความหัวเสีย "ใจเย็นก่อนค่ะคุณมู่ การใช้กำลังหยาบคายแก้ปัญหา มีแต่จะทำให้ลิงได้แก้วและเข้าทางพวกมัน สุนัขเห่าหอนเสียงดัง มักไม่ใช่สุนัขที่กัดเจ็บ..." หลินอวี้ซินยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีสุขุม นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายวาววับด้วยแผนการร้ายกาจบางอย่างที่กำลังก่อตัว "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมสกปรกนัก งั้นเรามาดูกันว่า... ระหว่างพิษสมุนไพรในจินตนาการของพวกมัน กับ 'ยาพิษ' ที่ฉันปรุงขึ้นเองกับมือ สิ่งใดจะออกฤทธิ์ได้รวดเร็วกว่ากัน" ว่าแล้วร่างบางก็หมุนตัวเดินไปยังตู้ยาโบราณในห้องทำงานส่วนตัว มือเรียวเปิดลิ้นชักลับที่ซ่อนสมุนไพรหายากจากมิติลับ ขวดยาแก้วใสบรรจุผงสีฟ้าครามเรืองแสงจางๆ ถูกหยิบขึ้นมาพินิจพิจารณา นี่คือยาระงับประสาทชนิดพิเศษที่ออกฤทธิ์ทำให้ผู้เสพพูดความจริงทุกอย่างออกมาอย่างไร้สติ เป็นผลงานชิ้นเอกที่นางเก็บไว้ใช้ยามจำเป็น และดูเหมือนว่าเวลาที่จะได้ทดลองยาตัวนี้มาถึงแล้ว ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักในหมู่บ้านชนบทอันห่างไกล บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียด ป้าสะใภ้รองเฉินกำลังนั่งนับธนบัตรใบละสิบหยวนด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยยับยู่ยี่ด้วยรอยยิ้มแห่งความสะใจ นางเพิ่งได้รับเงินมัดจำก้อนโตจากการส่งสายข่าวให้กับพ่อค้าคู่แข่งของหลินอวี้ซิน โดยอ้างว่าสมุนไพรล็อตล่าสุดของตระกูลหลินเก็บมาจากหุบเขาอาถรรพ์ที่มีซากศพเน่าเปื่อยฝังอยู่ จึงทำให้มีสารพิษเจือปน "ฮ่าๆๆนังเด็กอวี้ซิน แกคิดว่าปีปีกกล้าขาแข็งไปทำมาหากินใหญ่โตในเมืองแล้วจะเหยียบย่ำฉันได้รวดเร็วนักรึไง คราวนี้แหละ ร้านค้าของแกในเมืองหลวงจะต้องถูกสั่งปิดและยึดทรัพย์จนหมดตัว สะใจฉันจริงๆโว้ย!" ป้าสะใภ้รองเฉินหัวเราะร่าอย่างลำพองใจในความสำเร็จจอมปลอมของตนเอง โดยหารู้ไม่ว่า มัจจุราชในคราบแพทย์หญิงกำลังเดินทางมาเคาะประตูบ้านของนางแล้ว จางเหว่ยสามีหนุ่มร่างกำยำ ซึ่งเพิ่งกลับจากการตรวจแปลงเกษตรและโรงงานแปรรูปสินค้า เดินสาวเท้ายาวเข้ามาในเขตบ้านด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ข่าวเรื่องโรงงานถูกโจมตีแพร่สะพัดมาถึงหูเขาแล้วเช่นกัน แม้เขาจะเชื่อมั่นในตัวภรรยาเต็มร้อย แต่ความห่วงใยก็ทำให้หัวใจของชายหนุ่มร้อนรุ่มดั่งไฟเผา เมื่อเปิดประตูบ้านเข้ามาและพบว่าภรรยาสาวของเขายังคงนั่งจิบชาใหม่อย่างใจเย็น ราวกับไม่มีพายุลูกใหญ่โหมกระหน่ำอยู่ข้างนอก "อวี้ซิน... ข่าวที่ตลาดในเมือง..." จางเหว่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด หลินอวี้ซินวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เสียงกระทบกันเบาๆ แต่กลับทรงพลังพอจะเรียกสติของสามี นางเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มผู้เป็นที่รัก รอยยิ้มอ่อนโยนแต่ทรงอำนาจปรากฏขึ้นบนเรียวปาก "พี่เหว่ยคะ เชื่อใจฉันไหมคะ?" จางเหว่ยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาพยักหน้าทันที "พี่เชื่อใจน้องเสมอ ไม่ว่าน้องจะทำอะไร พี่จะคอยถือมีดอยู่ข้างหลังน้องเอง ใครหน้าไหนกล้ามาทำลายหยาดเหงื่อของพวกเรา มันต้องชดใช้ด้วยเลือด" "ดีค่ะ งั้นเราไปเยี่ยม 'ญาติผู้ใหญ่' ที่น่ารักของเรากันหน่อยเถอะค่ะ ป่านนี้... ป้าสะใภ้รองคงกำลังฉลองความสำเร็จรื่นรมย์อยู่พอดี" รถจิ๊ปทหารคันเก่งพุ่งทะยานออกจากตัวเมืองมุ่งตรงสู่หมู่บ้านด้วยความเร็วสูง ภายในรถอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่กดดัน ทว่าแววตาของหลินอวี้ซินกลับเปล่งประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนานของการล่าเหยื่อ นางไม่ได้เป็นหมอใจดีที่ยอมให้ใครมาตบหน้าแล้วยื่นแก้มให้อีกข้าง ใครที่กล้าขวางทางเศรษฐีพันล้านของนาง มันผู้นั้นต้องเตรียมตัวรับผลกรรมที่สาสม! เมื่อรถจิ๊ปแล่นมาจอดเทียบท่าหน้าบ้านของป้าสะใภ้รองเฉิน ความเงียบสงบของยามบ่ายก็ถูกทำลายลง ร่างระหงของแพทย์หญิงก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างามดั่งพญาหงส์ ด้านหลังคือจางเหว่ยสามีหนุ่มที่แผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาจนชาวบ้านละแวกนั้นไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ป้าสะใภ้รองเฉินที่กำลังนั่งนับเงินเพลินๆ ถึงกับสะดุ้งโหย่งเมื่อประตูบ้านถูกถีบเปิดผางเสียงดังสนั่น ร่างท้วมรีบซ่อนธนบัตรไว้ใต้หมอนอย่างลนลาน แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นหลินอวี้ซินและจางเหว่ย ความตกใจก็ถูกแทนที่ด้วยความเย่อหยิ่งทันที นางเชิดหน้าขึ้นแล้วส่งเสียงแหลมปรี๊ดออกมาทันที "อุ๊ยตาย! ลมอะไรหอบท่านประธานหลินผู้ยิ่งใหญ่กับสามีทหารตกอับมาเหยียบเรือนหรือง่าวๆ อย่างฉันล่ะเนี่ย หรือว่าข่าวเรื่องโรงงานสมุนไพรเน่าของเธอเจ๊งไม่เป็นท่า จนต้องมาขอทานข้าวบ้านฉันกิน ฮ่าๆๆ!" หลินอวี้ซินไม่โต้เถียง นางเพียงแค่เดินเข้าไปช้าๆ รอยยิ้มบนใบหน้าหวานล้ำลึกจนน่ากลัว มือเรียวยื่นเข้าไปหยิบขวดยาแก้วใสใบเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาอย่างใจเย็น "ปากเก่งไม่เบาเลยนี่คะป้าสะใภ้รอง... น่าเสียดายนะคะ ที่คนปากดีแบบนี้ มักจะอายุสั้นเพราะความโลภของตัวเองเสมอ" ป้าสะใภ้รองเฉินหน้าถอดสีเมื่อเห็นแววตาคุกคามของหญิงสาว "แก... แกจะทำอะไรฉัน ฉันเป็นป้าของแกนะ!" "ป้ารึคะ? หึ... คนอย่างป้า สมควรเรียกว่า 'หนอนพิษ' ในครอบครัวต่างหากล่ะค่ะ" หลินอวี้ซินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือบีบกรามของหญิงแก่ด้วยแรงที่คาดไม่ถึง นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายวาววับด้วยความเหี้ยมเกรียม "ในเมื่อป้าชอบก섬ข่าวลือพลดเปื้อนนัก งั้นเรามาดูกันว่าความจริงในปากของป้า... มันจะหอมหวานสักแค่ไหนกันเชียว!" ขวดยาแก้วถูกเปิดออก กลิ่นหอมจางๆ ประหลาดลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความตกใจและหวาดกลัวที่ดังระงมไปทั่วบริเวณบ้านหลังน้อย ก่อนที่สติของป้าสะใภ้รองเฉินจะค่อยๆ ดับวูบลงภายใต้ฤทธิ์ยาอันทรงพลังของแพทย์หญิงอัจฉริยะ! และในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จังหันดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับร่างของเงาดำลึกลับในชุดสูทสากลที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น พล Sอเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนต้องสะดุดกึก "ท่านประธานครับ... ทางเมืองหลวงส่งโทรเลขด่วนที่สุดมาแจ้งว่า หุ้นส่วนรายใหญ่ที่สุดของเรา... กำลังเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวเองครับ!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของหมอหญิงอวี้ซินด้วยดีเสมอมานะคะ!