ปะทะแม่ค้าคู่แข่ง

"ใครคือหมอหญิงหลิน... ผู้ครอบครองโอสถทิพย์ขนานนั้น ออกมาพบข้าเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนแผดลั่นแฝงลมปราณที่กดดันจนแผงผักและสมุนไพรแห้งหน้าแผงค้าในตลาดมืดสั่นสะเทือน เรียกสายตาทุกคู่ให้หันขวับไปมองเป็นตาเดียว ร่างท้วมของป้าสะใภ้รองเฉินก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาด้วยท่าทางราวกับนางพญาเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อ บนใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่พยายามซ่อนความริษยาไว้ไม่มิด ข้างกายเธอยังมีหมอพื้นบ้านจ้าวผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่เรื่องการปรุงยาปลอมปน ยืนกอดอกทำหน้าวางโต หลินอวี้ซินที่กำลังก้มหน้าจัดเรียงขวดเซรามิกบรรจุ "ยาสมานแผลวิเศษ" ล็อตสุดท้ายเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาคู่คมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดฉายแววเยือกเย็น เธอไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเธอดูลึกล้ำน่าเกรงขามยิ่งขึ้น "เสียงดังโวกเวกเช่นนี้ รบกวนเวลาทำมาหากินของผู้อื่นไม่พอกل ยังทำลายบรรยากาศการค้าขายของตลาดมืดแห่งนี้อีก... ป้าสะใภ้รอง ท่านไม่กลัวเจ้าหน้าที่สหกรณ์การค้ามาลากตัวไปปรับทัศนคติหรืออย่างไร ถึงได้กล้าส่งเสียงเห่าหอนราวกับสุนัขจนตรอกเช่นนี้?" คำพูดราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกอณูร10 ทำให้ป้าสะใภ้รองเฉินหน้าเขียวคล้ำสลับแดง ใบหน้าอูมสั่นเทิ้วด้วยความโกรธ "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นสุนัข! แกต่างหากที่แอบลักลอบขายยาเถื่อน หลอกลวงชาวบ้านด้วยยาสมุนไพรปลอมๆ ที่ผสมแป้งกับเศษหญ้า! วันนี้ฉันกับหมอจ้าวจะมาเปิดโปงความชั่วช้าของแกให้ทุกคนในตลาดได้เห็น!" หมอจ้าวผู้ถือตัวว่าเป็นหมอเฒ่าผู้ทรงคุณวุฒิก้าวออกมาข้างหน้า เชิดคางขึ้นสูงแล้วแค่นเสียงหึ "ใช่แล้ว! หมอหญิงอะไรกัน อายุแค่นี้จะมีปัญญาปรุงโอสถระดับสูงได้อย่างไร เกรงว่าคงไปขโมยสูตรยาโบราณมาจากที่ไหนสักแห่ง หรือไม่ก็เป็นแค่ยาพิษที่ผสมขึ้นมาเพื่อหลอกเอาเงินชาวบ้าน ส่งสูตรยาและยาค้างสต็อกทั้งหมดมาให้ข้าตรวจสอบเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นข้าจะไปฟ้องหัวหน้าคอมมูนให้มาปิดแผงของเจ้าเสีย!" การปะทะกันกลางตลาดมืดดึงดูดผู้คนให้เข้ามารุมล้อม วงล้อมหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เสียงซุบซิบนินทาดังระงม บางคนมองหลินอวี้ซินด้วยความสงสัย บางคนก็รอสมน้ำหน้า ทว่าไม่มีใครกล้าออกตัวช่วย เพราะชื่อเสียงของหมอจ้าวและตระกูลเฉินขึ้น 1 ในเรื่องความหน้าหนาและใช้อำนาจบาตรใหญ่ ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง มือหนาคู่หนึ่งก็เอื้อมมาวางลงบนไหล่บางของหลินอวี้ซินอย่างมั่นคง จางเหว่ย สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมายืนบังหน้าภรรยา แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีทอดมองคนทั้งสองด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำขู่ "ใครกล้าแตะต้องภรรยาของฉัน ลองก้าวเข้ามาอีกก้าวสิ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนหมอจ้าวถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว หลินอวี้ซินตบเบาๆ ที่หลังมือของสามีเพื่อส่งสัญญาณว่าเธอรับมือเองได้ เธอค่อยๆ ก้าวพ้นเงาร่างกำยำของจางเหว่ยออกมาเผชิญหน้ากับศัตรูทั้งสองด้วยท่าทีสง่างามไร้ที่ติ "โอ้ หมอจ้าว... ท่านบอกว่ายาของฉันเป็นยาปลอม และผสมเศษหญ้ากับแป้งอย่างนั้นหรือ?" หลินอวี้ซินหยิบขวดเซรามิกสีขาวนวลขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ดวงตาสุกสกาวพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ "ปากกล้าเช่นนี้ คงเพราะมั่นใจในฝีมือการแพทย์อันน้อยนิดของตัวเองมากสินะ" "แน่ลอน! ข้าศึกษาตำรายามาหลายสิบปี ยาปลอมตบตาคนอื่น ย่อมหลอกตาข้าไม่ได้!" หมอจ้าวเชิดหน้าตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ "ดี! ในเมื่อท่านมั่นใจนัก เรามาเดิมพันกันสักตั้งเป็นอย่างไร?" หลินอวี้ซินกวาดสายตามองฝูงชนรอบข้าง "หากยาสมานแผลขวดนี้พิสูจน์ได้ว่าเป็นยาแท้ที่สามารถรักษาแผลเหวอะหวะให้หายสนิทได้ภายในหนึ่งก้านธูป หมอจ้าว... ท่านจะต้องก้มกราบขอขมาข้ากลางตลาดแห่งนี้สามครั้ง พร้อมทั้งประกาศกร้าวด้วยเสียงอันดังว่าท่านคือ 'แพทย์ปลอมผู้ไร้ความสามารถ' กล้าหรือ10ไม่?" หมอจ้าวแค่นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆ นังเด็กอวดดี! แล้วถ้ามันเป็นยาปลอมล่ะ แกจะยอมทำอะไร!" "ถ้ามันเป็นยาปลอม... ฉันจะเผาแ5งยาทั้งหมดนี้ทิ้ง และยอมจ่ายเงินชดเชยให้พวกท่านสัปดาห์ละสิบหยวนเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม!" หลินอวี้ซินตอบกลับทันควันโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ป้าสะใภ้รองเฉินยิ้มกริ่มในใจ นางรู้ดีว่ายาที่นังเด็กนี่ทำขึ้นไม่มีทางเป็นของวิเศษอะไรได้ เต็มที่ก็แค่ขี้ผึ้งผสมน้ำมันหมู นางรีบพยักเพยิดให้หมอจ้าวรับคำท้าทันที "ตกลง! ห้ามคืนคำเด็ดขาด!" หมอจ้าวรับคำท้าอย่างฮึกเหิม หลินอวี้ซินยิ้มรับ รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับดอกบัวขาวที่เบ่งบานกลางโคลนตม แต่น่าเสียดายที่มันซ่อนคมมีดเอาไว้ลึกยิ่งนัก เธอหันไปหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ใต้แผงออกมา แล้วหันไปมองหน้าชายฉกรรจ์คนหนึ่งในกลุ่มผู้มุงดู ซึ่งมีรอยแผลเป็นลึกน่ากลัวที่ต้นแขนข้างขวา "พี่ชายท่านนั้น รอยแผลเป็นจากคมดาบเมื่อปีก่อนที่ยังอักเสบและปวดแปล๊บทุกครั้งที่ฝนตก... สนใจจะให้ข้าทดลองยาสมานแผลขวดนี้ให้ดูเป็นขวัญตาไหมคะ? หากไม่หาย ข้าไม่คิดเงินสักหยวนเดียว แถมจะจ่ายค่าทำขวัญให้อีกสิบหยวน!" ชายฉกรรจ์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ "เอาสิ! แผลนี่ข้าหาหมอมาสิบหมอ10ก็ไม่หาย เจ็บจนรำคาญใจจะตายอยู่แล้ว ลองดูสักตั้งเป็นไร!" หลินอวี้ซินไม่รอช้า นางใช้มีดกรีดลงบนปากแผลเดิมเบาๆ จนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย จากนั้นจึงเปิดจุกขวดเซรามิก เทผงโอสถสีเขียวมรกตละเอียดดุจแป้งฝุ่นลงบนแผลสดทันที กลิ่นหอมเย็นสดชื่นของสมุนไพรล้ำค่าจากมิติลับลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ชั่วพริบตาเดียว เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดที่ชายฉกรรจ์เตรียมจะเปล่งออกมาก็ถูกกลืนหายไป เมื่อความเย็นวาบแผ่ซ่านเข้าสู่เนื้อเยื่อ เลือดที่ไหลซึมหยุดลงทันทีราวกับมีเวทมนตร์ ผิวหนังรอบแผลที่เคยแดงก่ำและบวมเป่งเริ่มยุบตัวลงอย่างเห็นได้ชัดในเวลาไม่ถึงสิบวินาที! "อ... โอ้พระเจ้า! ไม่แสบเลย! แถมยัง... หายปวดเป็นปลิดทิ้ง!" ชายฉกรรจ์อ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เขายกแขนขึ้นขยับไปมาอย่างคล่องแคล่ว "แผล... แผลมันสมานกันจนเกือบสนิทแล้ว!" ฝูงชนรอบข้างส่งเสียงฮือฮาทันที ทุกคนต่างเบียดเสียดกันเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วยความทึ่ง สตรีหลายคนถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ ขณะที่หมอจ้าวหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ สีหน้าของป้าสะใภ้รองเฉินบิดเบี้ยวราวกับกินแมลงวันตัวใหญ่ "เป็นอย่างไรบ้างคะ หมอจ้าว... ฝีมือการปรุงยาของเด็กสาวคนนี้ พอจะทำให้ท่านยอมรับความพ่ายแพ้หรือยัง?" หลินอวี้ซินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานใส แต่แววตากลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก หมอจ้าวเข่าอ่อนยวบลงไปครึ่งหนึ่ง เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง เขารู้ตัวแล้วว่าวันนี้พลาดท่าให้กับปีศาจตัวน้อยเข้าเสียแล้ว ทว่า ก่อนที่หมอจ้าวจะได้อ้าปากเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ทันใดนั้น เสียงตบมือดังแปะๆ ก็แว่วมาจากมุมมืดของตรอกซอกซอย พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดเสื้อโค้ทสีเข้มของชายวัยกลางคนผู้มีแววตาดุจเหยี่ยวและรัศมีอำนาจที่เหนือกว่าผู้ใดในที่นั้น ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก "ยอดเยี่ยม... เป็นโอสถสมานแผลที่ล้ำเลิศยิ่งนัก แม่นางหลิน ฝีมือของเธอนี่ช่างน่าสนใจเสียจริง... แต่ทว่า ดูเหมือนจะมีคนลักลอบนำสมุนไพรควบคุมพิเศษมาขายในตลาดมืดแห่งนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากทางการนะ" หลินอวี้ซินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ หัวใจกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น... บุคคลผู้นี้ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นทั่วไป แต่เป็นใครบางคนที่เธอเคยช่วยชีวิตไว้เมื่อสามวันก่อน และเขากำลังถือหลักฐานชิ้นสำคัญที่อาจทำให้เธอดิ่งลงสู่นรกหรือทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดได้ในคราเดียว! -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนอวี้ซินมาโดยตลอดนะคะ!