สั่งสอนคนพาลด้วยเข็มทอง

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นบนโต๊ะสั่นสะเทือน น้ำชาอุ่น ๆ กระฉอกออกมาเปื้อนผิวไม้เก่าคร่ำคร่า "หลินอวี้ซิน! นังเด็กไร้ยางอาย เจ้าคิดจะกินอยู่สุขสบายบนกองเงินกองทองโดยไม่แบ่งให้บ้านใหญ่เลยอย่างนั้นหรือ! อย่าลืมนะว่าข้าวทุกเม็ด น้ำทุกหยดที่พวกเจ้าผลาญกินกันอยู่ตอนนี้ มันเป็นของตระกูลเฉินทั้งสิ้น!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของ "ป้าสะใภ้รองเฉิน" แผดลั่นไปทั่วบริเวณห้องโถงคับแคบของบ้านพักตระกูลจาง ร่างอ้วนท้วมในชุดผ้าฝ้ายสีมอสะบัดหน้าพรืด ใบหน้าอวบอูมขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเรียวรีจ้องมองหลินอวี้ซินด้วยความชิงชังราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลินอวี้ซินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย หญิงสาวยังคงนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา ในมือเรียวบางของนางกำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดทำความสะอาดกล่องไม้สนสำหรับเก็บสมุนไพรอย่างใจเย็น ท่าทีสุขุมนุ่มลึกราวกับไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องโวยวายเมื่อครู่ ยิ่งทำให้ป้าสะใภ้รองรู้สึกเหมือนตนเองเป็นตัวตลกที่กำลังเต้นเร่าอยู่ลำพัง จางเหว่ย สามีรูปร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งเดินถือฟืนเข้ามาหยุดชะงักที่หน้าประตู ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันที ดวงตาคมกริบฉายแววคุกรุ่นอย่างปิดไม่มิด ร่างกายกำยำก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ ทว่าหลินอวี้ซินกลับยกมือขึ้นแตะแขนแกร่งของสามีเบา ๆ เป็นเชิงห้ามปราม นางส่งสายตาสื่อความหมายว่า "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาผู้นี้เองค่ะ" "ป้าสะใภ้รองพูดจาให้เกียรติสถานที่ด้วยนะคะ" หลินอวี้ซินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานชัดเจนและเปี่ยมด้วยพลังกดดัน "ข้าวทุกเม็ด น้ำทุกหยดที่ท่านว่ามา เป็นสิ่งที่สามีของฉันเอาหยาดเหงื่อแรงงานและเลือดเนื้อไปแลกมาด้วยการรับจ้างแบกหามและเข้าป่าล่าสัตว์ ส่วนบ้านหลังนี้ ทางการก็จัดสรรให้ตามสิทธิของทหารปลดประจำการ มันไม่เคยมีส่วนไหนที่เป็นของตระกูลเฉินหรือแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว" "ปากกล้านักนะนังนี่!" ป้าสะใภ้รองกรี๊ดลั่น พุ่งตัวเข้าไปหมายจะใช้เล็บแหลมคมตะปบใบหน้าของหญิงสาว "ปากดีแบบนี้ วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้แกสำนึกเสียบ้างว่าใครคือผู้อาวุโส!" จางเหว่ยหน้าเปลี่ยนสี เขาก้าวพรวดหมายจะเข้าไปปัดป้อง ทว่าอวี้ซินเร็วกว่า นางดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ในจังหวะที่ร่างอ้วนท้วมพุ่งเข้ามาประชิดตัว นางพลิกข้อมืออย่างคล่องแคล่ว ปลายนิ้วเรียวที่ซ่อนเข็มทองคำขาวเล่มจิ๋วไว้เปล่งประกายวับวาวสะท้อนแสงไฟ *ฉึก!* เข็มทองเล่มบางถูกฝังลงบนจุดชีพจร "เหอกู่" และ "จงชู" บริเวณต้นแขนและข้อศอกของป้าสะใภ้รองอย่างแม่นยำราวจจับวาง เป็นวิชาฝังเข็มโบราณที่นางคิดค้นขึ้นเพื่อควบคุมการไหลเวียนของลมปราณและเส้นประสาทโดยเฉพาะ ร่างอ้วนท้วมที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามากะทันหัน ชะงักกึกทันทีราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ป้าสะใภ้รองเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก อ้าปากค้างแต่กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่แอะเดียว ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว มีเพียงดวงตาที่กลอกกลิ้งด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ท่านป้าสะใภ้แก่แล้ว เลือดลมจึงสูบฉีดพลุ่งพล่านเกินไปจนควบคุมสติไม่อยู่" หลินอวี้ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับแพทย์กำลังวินิจฉัยโรคให้คนไข้ "ในฐานะที่ฉันเป็นแพทย์ ฉันจึงต้องช่วย 'ปรับสมดุล' ให้ท่านสักหน่อย ยืนสงบ ๆ ตรงนี้สักหนึ่งเค่อเถอะนะคะ เลือดลมจะได้ไหลเวียนเข้าที่" จางเหว่ยยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความทึ่งแกแกมระคนขัน ปนความรักและภาคภูมิใจที่เอ่อล้นอยู่ในอก ภรรยาตัวน้อยของเขาช่างเก่งกาจและน่าเกรงขามเสียจริง "อื้อ... อ้อ..." ป้าสะใภ้รองทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ น้ำตาไหลพรากด้วยความคับแค้นใจและหวาดกลัว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชุลมุนอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่พร้อมเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ตามมาด้วยเสียงทุบประตูปังใหญ่ และร่างของ "หัวหน้าหมู่บ้านเฉิน" พร้อมด้วยชายฉกรรจ์อีกสามคนในชุดเจ้าหน้าที่คอมมิวนิตี้ก็ก้าวพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เกิดอะไรขึ้นที่นี่! ทำไมป้าสะใภ้รองถึงไปยืนแข็งทื่ออยู่แบบนั้น!" หัวหน้าหมู่บ้านเฉินตวาดลั่น กวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยแววตาจับผิด หลินอวี้ซินเก็บเข็มทองซ่อนไว้ใน袖เสื้ออย่างแนบเนียน ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้มใสซื่อไร้เดียงสา นางหันไปสบตากับหัวหน้าหมู่บ้านก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในยุค 70 กับอวี้ซินนะคะ!