งานเลี้ยงประจำปีของคอมมูน

"กลิ่นยาหอมระเหยปนกลิ่นคาวเลือดจางๆ... ช่างสรรหาวิธีต้อนรับกันเสียจริงนะคะ" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาวดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักรับรองของที่ทำการคอมมูน ปลายน้องเรียวสวยของหลินอวี้ซินคีบเข็มเงินโบราณที่อาบด้วยคราบเลือดสีดำสนิทขึ้นมาจากก้นปิ่นโตอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคู่คมกวาดมองคราบพิษบนเข็มด้วยแววตาวิเคราะห์ปราดเปรื่อง นี่คือพิษ 'หนอนกู่เจ็ดราตรี' ที่สกัดจากยางไม้ป่าดิบชื้น ออกฤทธิ์กัดกร่อนเส้นประสาทอย่างช้าๆ หากผู้ใดสูดดมหรือสัมผัสโดยไม่ระวัง เพียงสามวันอวัยวะภายในจะล้มเหลวเฉียบพลัน! จางเหว่ยหน้าถอดสี ขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบของอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร แผ่รังสีคุกคามจนอากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา มือหนาคว้าข้อมือภรรยาไว้แน่นด้วยความห่วงใยระคนตื่นตระหนก "อวี้ซิน... ถอยไป พี่จัดการเอง คนที่กล้าเล่นสกปรกในงานเลี้ยงประจำปีของคอมมูนเบื้องหน้าท่านหัวหน้าหมู่บ้าน คงไม่อยากมีชีวิตรอดแล้ว!" "ใจเย็นก่อนค่ะพี่จาง..." หลินอวี้ซินอมยิ้มบางๆ แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขัน นางพลิกเข็มในมือรับกับแสงไฟตะเกียงเพื่อตรวจสอบวิถีทาง "คนร้ายไม่ได้ต้องการหมายเอาชีวิตพี่ หรือแม้แต่ชีวิตของฉันหรอกค่ะ เขามุ่งเป้าไปที่... ชามพะโล้ตุ๋นยาจีนหม้อนี้ต่างหาก" สิ้นคำพูดของนาง เสียงโกลาหลด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามาพอดี *ตุบ! โครม!* เสียงร่างหนาล้มกระแทกพื้นพร้อมเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังสนั่นมาจากห้องโถงใหญ่ ตามมาด้วยเสียงตื่นตระหนกของชาวบ้านและเจ้าหน้าที่คอมมูน "หัวหน้าหมู่บ้านเฉิน! หัวหน้าหมู่บ้านเป็นอะไรไป! หายใจไม่ออก! ใครก็ได้ตามหมอที!" จางเหว่ยหันไปมองหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ หลินอวี้ซินไม่รอช้า นางสะบัดมือเก็บเข็มพิษเข้าสู่มิติลับในพริบตา ก่อนจะหยิบกระเป๋าผ้าใบเล็กที่บรรจุชุดเข็มทองและสมุนไพรฉุกเฉินติดมือไปด้วย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "โอกาสแสดงฝีมือมาถึงแล้วค่ะ... เราไปดูกันซิว่า พิษชนิดเดียวกันนี้ กำลังเล่นงานใครอยู่กันแน่" เมื่อสองสามีภรรยาเดินก้าวเท้าเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือความอลหม่าน หัวหน้าหมู่บ้านเฉิน ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ผู้มีอำนาจสูงสุดในการจัดสรรโควตาปุ๋ยและเสบียงของคอมมูน กำลังนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น ใบหน้าเขียวคล้ำ ริมฝีปากม่วงช้ำ มือทั้งสองข้างกุมลำคอตัวเองอ้าปากพะงาบๆ คล้ายปลาขาดน้ำ ข้างกายมีชามกระเบื้องที่บรรจุอาหารเหลือเพียงก้นชาม กลิ่นพะโล้ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ซึ่งเป็นกลิ่นเดียวกับปิ่นโตที่เพิ่งถูกส่งมาที่ห้องพักของพวกเขาเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน! ป้าสะใภ้รองเฉิน ซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลรีบปรี่เข้าไปเขย่าร่างสามี พลางร้องไห้ฟูมฟายเสียงดังลั่นเพื่อเรียกคะแนนความน่าเวทนาจากฝูงชน "ตายแล้ว! สามีฉันกินหมูตุ๋นพะโล้ฝีมือคนตระกูลจางเข้าไปก็ล้มพับลงไปเลย! นังสารเลวหลินอวี้ซิน แกกล้าใส่ยาพิษหมายปลิดชีพหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อแย่งชิงตำแหน่งเหรอ!" คำกล่าวหาอันร้าย 100% ถูกโยนใส่หน้านางเอกทันที ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่เริ่มมองมาด้วยสายตากล่าวหาและหวาดระแวง "จริงเหรอเนี่ย สะใภ้รองตระกูลจางใจคอทำด้วยอะไร" "น่ากลัวชะมัด หมอหญิงคนนี้ดูสวยสะอรพินท์สะพรั่ง แต่จิตใจกลับอำมหิตนัก!" "จับนางส่งคอมมูนเถอะ!" จางเหว่ยขยับกายจะก้าวไปบังภรรยาพร้อมตวาดกร้าวใส่พวกปากหอยปากปูเหล่านั้น แต่หลินอวี้ซินกลับยกมือขึ้นแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงห้าม นางก้าวออกมายืนเผชิญหน้าท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ ใบหน้าสงบนิ่งไร้ความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รัศมีเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางจนป้าสะใภ้รองเฉินถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "ป้าสะใภ้รองเฉิน... ป้าช่างมีความสามารถพิเศษเสียจริงนะคะ ยังไม่ทันที่ฉันจะตรวจอาการคนไข้ ป้าก็วินิจฉัยโรคและชี้ตัวคนร้ายเสร็จสรรพเสียแล้ว หรือว่า... ป้าเป็นคนปรุงยาสูตรพิเศษนี้เอง ถึงได้รู้ดีนักว่าในชามมีอะไรบ้าง?" น้ำเสียงใสราดรดลงไปกลางวงสนทนาจนทุกคนเงียบกริบ ป้าสะใภ้รองเฉินหน้าซีดเผือด รีบละล่ำละลักแก้ตัว "นะ... นังเด็กปากดี! ก็เห็นๆ อยู่ว่าสามีฉันกินข้าวจากครัวที่แก..." "หุบปาก!" หลินอวี้ซินตวาดเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยทอประกายคมปลาบราวกับใบมีดผ่าตัด "ถ้าป้ายังส่งเสียงโง่ๆ รบกวนเวลาแพทย์รักษาคนไข้แล้วหัวหน้าหมู่บ้านตายเพราะขาดอากาศหายใจจริงๆ ป้าเตรียมตัวรับโทษฐานสมรู้ร่วมคิดฆ่าคนตายได้เลย!" ความเด็ดเดี่ยวและอำนาจกดดันจากแพทย์หญิงผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน ทำให้ป้าสะใภ้รองเฉินสะอื้นฮักจนพูดไม่ออก ได้แต่ถอยกรูดไปหลบหลังฝูงชน หลินอวี้ซินไม่เสียเวลาสนใจคนพาล นางทรุดกายลงคุกเข่าข้างร่างของหัวหน้าหมู่บ้านเฉินทันที ปลายนิ้วเรียวกดลงบนจุดชีพจรที่ข้อมือและลำคอเพื่อประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว *ชีพจรเต้นเร็วและอ่อนแรง พิษกระจายตัวถึงกระบังลมแล้ว หากช้ากว่านี้อีกสามนาที หัวใจจะหยุดเต้นถาวร!* นางไม่รอช้า เปิดกระเป๋าผ้าดึงชุดเข็มเงินออกมาชุดใหญ่ ปลายเข็มวาววับสะท้อนแสงไฟในยามค่ำคืน ด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน หลินอวี้ซินแทงเข็มลงบนจุดสำคัญบนแผ่นอกและลำคอของหัวหน้าหมู่บ้านเฉินอย่างแม่นยำ ราวกับจับวางไม้บรรทัดวัด ทุกจุดแม่นยำระดับมิลลิเมตร ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย! "คุณหมอหลิน... เขาจะรอดไหม?" ผู้ช่วยประจำคอมมูนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้าฉันลงเข็มช้ากว่านี้ เขากลายเป็นผีเฝ้าคอมมูนไปแล้วค่ะ" หลินอวี้ซินตอบเสียงเรียบ ขณะที่ใช้นิ้วหมุนคลึงเข็มแต่ละเล่มเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิตและขับพิษ ผ่านไปอึดใจใหญ่ๆ ท่ามกลางความลุ้นระทึกของทุกคนที่กลั้นหายใจจนหน้าดำหน้าแดง หัวหน้าหมู่บ้านเฉินก็กระตุกเกร็งร่างเฮือกใหญ่ ใบหน้าที่เขียวคล้ำเริ่มมีสีเลือดฝาดกลับคืนมา ดวงตาเบิกโพลงก่อนจะอ้าปากสำลักของเหลวสีดำเหม็นเน่าออกมาโขลกใหญ่! *พรวด!* กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แต่รอยยิ้มโล่งอกก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินอวี้ซิน นางดึงเข็มทั้งหมดออกอย่างรวดเร็วเก็บใส่กล่อง พร้อมกับหยิบลูกอมสมุนไพรขับพิษในมิติลับป้อนเข้าปากคนไข้ทันที หัวหน้าหมู่บ้านเฉินหอบหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ใบหน้าชุ่มเหงื่อกาฬ เขากวาดสายตามองรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะประสานสายตากับแพทย์หญิงสาวที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยรอยยิ้มเยارเยือก "ทะ... ท่านหมอหลิน ขอบคุณ... ขอบคุณที่ช่วยชีวิต..." หัวหน้าหมู่บ้านพูดเสียงสั่น หลินอวี้ซินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางก้มลงหยิบเศษกระดาษโน้ตที่ซ่อนอยู่ในปิ่นโตพิษเมื่อครู่ขึ้นมาคลี่ให้ทุกคนดูอย่างเปิดเผย พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในงานเลี้ยงนิ่งสนิทราวกับป่าช้า "ขอบคุณไม่ต้องรีบค่ะหัวหน้าหมู่บ้าน... แต่ช่วยอธิบายหน่อยเถอะค่ะว่า ข้อความในกระดาษโน้ตใบนี้ ที่ระบุแผนการ 'ฮุบที่ดินทำกินของตระกูลจาง' พร้อมลายมือและตราประทับประจำตัวของท่าน... มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่คะ?" ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง หัวหน้าหมู่บ้านเฉินหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือดหลงเหลืออยู่บนใบหน้าทันทีที่เห็นหลักฐานคาตา! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!