สามีสายเปย์ฉบับยุค 70

“ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวเข้ามาเหยียบเขตบ้านข้าอีกก้าวเดียว ข้าจะฝังเข็มพิษสลายเอ็นให้เดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต!” เสียงตวาดกร้าวของหลินอวี้ซินดังสะท้อนก้องไปทั่วลานบ้าน ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านนับสิบคนที่แห่กันมามุงดูเหตุการณ์ ป้าสะใภ้รองเฉินที่หมายจะเข้ามาโวยวายเรื่องยาบำรุงราคาแพงถึงกับชะงักเท้ากึก ใบหน้าอวบอูมซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวยามเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววเยียบเย็นดั่งคมมีด ย้อนกลับไปเมื่อครู่หลังจากที่อวี้ซินเปรยไว้ว่าคืนนี้คงต้องใช้ ‘วิชาแพทย์’ กับคนทั้งหมู่บ้าน สถานการณ์ก็พลิกผันอย่างรวดเร็วดั่งพลิกฝ่ามือ ป้าสะใภ้รองที่ได้ยินข่าวลือเรื่องผงสมุนไพรบำรุงกำลังของอวี้ซินที่ช่วยให้คนงานในไร่ทำงานได้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นางจึงคิดจะมาฉวยโอกาสกวาดต้อนเอาไปฟรีๆ โดยอาศัยความเป็นญาติผู้ใหญ่ ทว่านางลืมไปเสียสนิทว่าหลินอวี้ซินในตอนนี้ไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอคนเดิมที่ยอมให้ใครรังแกอีกต่อไปแล้ว “นะ...นังเด็กนี่! แกกล้าขู่ฉันเรอะ!” ป้าสะใภ้รองเฉินกรีดเสียงแหลมสูงพยายามกลบเกลื่อนความกลัว “ฉันเป็นถึงป้าสะใภ้ของแกนะ! บ้านนี้มันอกตัญญู เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!” “ข้าวสุกในบ้านนี้ ข้ากับสามีหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน ไม่เคยรบกวนขอเศษข้าวจากปากใคร!” อวี้ซินก้าวเท้าเข้าไปหาทีละก้าว อาการสง่าน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างต้องถอยร่น “ส่วนท่าน... มาที่นี่เพื่อไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ หรือมาเพื่อปล้นชิงทรัพย์สินกันแน่? หากยังไม่อยากพิสูจน์ฝีมือเข็มเงินของข้า ก็ไสหัวออกไปจากรั้วบ้านข้าซะ!” ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวเข้มที่มอมแมมไปด้วยฝุ่นดินก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาแทรกกลางระหว่างภรรยาและผู้เป็นป้าสะใภ้ จางเหว่ยไม่ได้เอ่ยคำขู่ที่รุนแรง แต่แววตาคมกริบราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่จ้องมองเหยื่อทำให้ป้าสะใภ้รองถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างกายกำยำที่ผ่านสนามฝึกฝนและงานหนักแผ่ไอสังหารจางๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นโอบไหล่บางของภรรยาเอาไว้หลวมๆ เป็นการแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่า เขายืนอยู่เคียงข้างภรรยาเสมอ ไม่ว่าคู่กรณีจะเป็นใครหน้าไหนก็ตาม “ถ้าป้ามีธุระเรื่องยา ให้ไปต่อคิวซื้อที่หน้าแปลงสมุนไพรเหมือนชาวบ้านคนอื่นครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลัง “แต่ถ้ามาเพื่อหาเรื่องเมียผม... คงต้องถามกำปั้นผมดูก่อนว่ายอมหรือเปล่า” คำพูดของจางเหว่ยเรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่มุงดูได้ทันที ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมและก้มหน้าก้มตาทำงานมาตลอด วันนี้กลับลุกขึ้นมาปกป้องภรรยาอย่างออกหน้าออกตา ช่างเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งในหมู่บ้านแห่งนี้ ป้าสะใภ้รองหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความแค้นเคือง แต่อาศัยจังหวะที่จางเหว่ยบังร่างภรรยา นางรีบสะบัดหน้าหนีและวิ่งตะליกตะลานกลับบ้านไปท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ของชาวบ้าน เมื่อความวุ่นวายสงบลง ชาวบ้านที่มามุงดูต่างก็แยกย้ายกันกลับ เหลือเพียงความเงียบสงบที่เริ่มโรยตัวลงมายามโพล้เพล้ อวี้ซินถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปมองสามีที่ยังคงยืนบังลมให้ไม่ห่าง “ท่านนี่นะ... ทำไมต้องทำหน้าดุขนาดนั้นด้วยเล่า เดี๋ยวด็กๆ ในหมู่บ้านก็พากันกลัวท่านจนไม่กล้ามาซื้อยาสมุนไพรหรอกค่ะ” อวี้ซินเอ่ยเย้าด้วยรอยยิ้มบางๆ พลางใช้ปลายนิ้วเรียวปัดฝุ่นตามไหล่กว้างของสามี จางเหว่ยจับมือเล็กของนางมากุมไว้แน่น ฝ่ามือหยาบกร้านจากการจับจอบจับเสียมมีความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาถึงหัวใจ ดวงตาคมคายมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของภรรยาด้วยความห่วงใยระคนภาคภูมิใจ “ใครจะกลัวก็ช่าง แต่ถ้าใครกล้าทำร้ายเจ้า... ต่อให้เป็นคนในตระกูลเดียวกัน ผมก็ไม่เอาไว้” จางเหว่ยเอמהเสียงทุ้มจริงจัง “ว่าแต่... วันนี้เจ้าเหนื่อยมากแล้วนะซินซิน สมุนไพรล็อตใหม่ที่อยู่ในมิติของเจ้า... ผมช่วยจัดการเก็บเกี่ยวเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่เอาออกมาแปรรูปเป็นยาลูกกลอน” อวี้ซินเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ นางแอบซ่อนความลับเรื่องมิติสมุนไพรเอาไว้เป็นอย่างดี แต่มีหรือที่สายตาเฉียบคมของสามีจะไม่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงรอบตัว แม้เขาจะไม่เคยซักไซ้ไล่เลียงให้ชีช้ำระกำใจ แต่กลับเลือกที่จะ ‘สนับสนุน’ ทุกอย่างอย่างเงียบเชียบและหนักแน่น “ท่านรู้ได้อย่างไรคะว่าข้าเก็บสมุนไพรไว้ในนั้น?” อวี้ซินถามพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ “ผมเป็นสามีเดรัจฉานที่ไหน ถึงจะไม่รู้ว่าภรรยาตัวเองเก่งกาจแค่ไหน” จางเหว่ยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะจูงมือภรรยาเดินเข้าบ้าน “อีกอย่าง... วันนี้ผมแอบไปคุยกับสหายที่ตัวอำเภอมาแล้ว เรื่องการเปิดร้านขายสมุนไพรและยาสมุนไพรแปรรูปของเรา... มีความเป็นไปได้สูงมาก พวกเขาต้องการยาลูกกลอนแก้ปวดเมื่อยและยาบำรุงกำลังของเจ้าจำนวนมาก” หัวใจของอวี้ซินกระตุกวูบด้วยความตื่นเต้น การก้าวเข้าสู่ตลาดค้าขายในยุค 70 ไม่ใช่เรื่องง่ายเนื่องจากนโยบายการควบคุมสินค้าและการค้าเสรีที่ยังจำกัด แต่ด้วยความช่วยเหลือของจางเหว่ยที่มีเส้นสายจากสมัยเป็นทหาร และความรู้ด้านการแพทย์สมัยโบราณของนาง เส้นทางสู่การเป็นเศรษฐีพันล้านจึงไม่ได้อยู่ไกลเกินเอื้อมอีกต่อไป “พี่เหว่ย... ท่านนี่ช่างเป็นสามีสายเปย์ตัวจริงเสียEแล้วนะคะ” อวี้ซินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวพร้อมกับหัวเราะคิกคัก “ถ้าเปย์แล้วทำให้เมียรวยและมีความสุข ผมยอมเหนื่อยกว่านี้อีกสิบเท่า” จางเหว่ยดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่น ไออุ่นจากร่างกายของเขาทำให้ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันมลายหายไปสิ้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทันใดนั้นเอง... กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นเข้มข้นก็ลอยโชยทะลุผ่านประตูหน้าบ้านเข้ามาเตะจมูก ทั้งสองคนชะงักกึก หันไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง กลิ่นหอมนี้ไม่ใช่กลิ่นอาหารที่อวี้ซินทำเก็บไว้ในมิติ และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ฝีมือของชาวบ้านแถบนี้อย่างแน่นอน มันคือกลิ่นของ ‘ตุ๋นเนื้อพะโล้สูตรโบราณ’ ที่หอมหววนจนกระตุ้นต่อมน้ำลายให้ทำงานอย่างรุนแรง อวี้ซินขมวดคิ้วมุ่น ก้าวเท้าเดินนำสามีไปที่ประตูบ้านเพื่อเปิดดูว่าเกิดอะไรขึ้น และทันทีที่บานประตูไม้เก่าๆ ถูกผลเปิดออก ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ลมหายใจของนางสะดุดกึก— หน้าประตูบ้านของพวกเขามีปิ่นโตเคลือบสีเขียวอ่อนวางอยู่ พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า: *“ของกำนัลจากสหายเก่า... ระวังตัวด้วย หมอหลิน สามีเธอตกเป็นเป้าหมายของคนกลุ่มใหญ่แล้ว”* อวี้ซินก้มลงมองกระดาษโน้ตใบนั้น ดวงตาหรี่แคบลงทันที ขณะที่จางเหว่ยรีบดึงร่างภรรยามาหลบด้านหลังตามสัญชาตญาณนักรบ พร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดฝาปิ่นโตชั้นบนออก ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวน แต่สิ่งที่นอนนิ่งอยู่ก้นปิ่นโตนั้น... กลับไม่ใช่เนื้อตุ๋นพะโล้ธรรมดา หากแต่เป็น ‘เข็มเงินโบราณ’ ที่อาบด้วยคราบเลือดสีดำสนิท! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนอวี้ซินและพี่เหว่ยมาจนถึงตอนนี้ สัญญาเลยค่ะว่าตอนหน้าความลับเบื้องหลังเข็มอาบยาพิษนี้จะทำให้ทุกคนต้องนั่งไม่ติดเก้าอี้อย่างแน่นอนค่ะ!