ก้าวแรกสู่ธุรกิจในตัวเมือง

“หลักฐานทนโท่ขนาดนี้ หัวหน้าหมู่บ้านเฉินยังจะกล้าอ้างว่าตระกูลเฉินของท่านใสสะอาด บริสุทธิ์ผุดผ่องไร้มลทินอยู่อีกหรือไม่เพคะ?” สุ้มเสียงกังวานใสแต่เฉียบคมราายกับใบมีดผ่ากลางแสงจันทร์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมลานกว้างหน้าบ้านตระกูลเฉิน ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง หัวหน้าหมู่บ้านเฉินหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือดหลงเหลืออยู่บนใบหน้าทันทีที่เห็นหลักฐานคาตา—สมุดบัญชีลับที่ซุกซ่อนใต้พื้นเรือน ซึ่งบันทึกพฤติกรรมยักยอกเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัยและโควต้าแป้งสาลีของหลวงอย่างเป็นระบบ โดยมีลายมือและตราประทับประจำตัวของเขาเองหราอยู่ทุกหน้ากระดาษ หลินอวี้ซินยืนกอดอก ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มเยдяสยุกต์ รัศมีเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ออกมาจากร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายสีครามสะอาดตา แม้จะเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ ในยุคสมัยที่ผู้ชายเป็นใหญ่ แต่ในยามนี้ ไม่มีใครกล้าสบตาเผลอไผลกับนางแม้แต่คนเดียว ป้าสะใภ้รองเฉินที่เคยยืนปากเก่ง แผדเสียงกรีดร้องโวยวายเมื่อครู่ ถึงกับทรุดฮวบคุกเข่าลงไปกองกับพื้น ปากสั่นพับ ๆ ทำได้เพียงส่งเสียงครางฮือในลำคอราวกับไก่ถูกเชือดคอ “อวี้... อวี้ซิน เรื่องนี้... เรามาพูดจากันดี ๆ ได้นะ หลานสาว...” หัวหน้าหมู่บ้านเฉินกลืนน้ำลายลงคอatหนืดฝืดเคือน เสียงสั่นพร่าจนแทบไม่เป็นภาษา รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว หากเรื่องนี้ถึงหูอำเภอ ตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านของเขาเป็นอันจบสิ้น และอาจจะต้องไปนอนซังเตใช้แรงงานหนักชั่วชีวิต “พูดจาดี ๆ อย่างนั้นหรือเพคะ?” อวี้ซินเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นเล็กน้อย ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นดินดัง ‘ต๊อก... ต๊อก...’ ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่นับถอยหลัง “ตอนที่ท่านกับป้าสะใภ้รองร่วมมือกันใส่ร้ายสามีของฉันว่าขโมยเครื่องมือช่าง จนเขาต้องถูกสอบสวนเกือบหมดอนาคต... ตอนที่พวกท่านพยายามกีดกันไม่ให้เราลืมตาอ้าปากได้ในหมู่บ้านนี้ เคยคิดจะพูดจาดี ๆ กับพวกเราบ้างไหมคะ?” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังทำเอาคนรอบข้างที่มายืนมุงดูเหตุการณ์ต่างพากันสูดปากหนาวเยือก ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากแก้ต่างให้ตระกูลเฉินสักคนเดียว ยุคสมัยนี้การทุจริตคอร์รัปชันเป็นเรื่องใหญ่หลวงนัก ยิ่งมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนาเช่นนี้ ต่อให้มีเส้นสายหนาเตอะแค่ไหนก็ยากจะรอดพ้นเงื้อมมือของกฎหมาย ในวินาทีนั้นเอง มือหนาอบอุ่นคุ้นเคยก็เอื้อมมาแตะเบา ๆ ที่ข้อศอกเรียวของนาง จางเหว่ยยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังภรรยา ร่างกายสูงใหญ่กำยำแผ่บรรยากาศปกป้องคุ้มครองอย่างเต็มเปี่ยม ดวงตาคมกริบมองหัวหน้าหมู่บ้านด้วยแววตานิ่งสงบไร้ความโกรธแค้น แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขามีภรรยาที่ฉลาดเฉียบคมและยืนหยัดเคียงข้างเช่นนี้ ชายหนุ่มรู้สึกภาคภูมิใจจนหัวใจพองโต “พวกเราไม่ได้ต้องการรังแกใครให้ไร้หนทางเดิน” จางเหว่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทรงพลัง กวาดสายตามองฝูงชนรอบด้าน “แต่สิ่งไหนที่มันไม่ใช่ของเรา หรือได้มาด้วยการเหยียบย่ำหยาดเหงื่อคนอื่น ถึงเวลาแล้ว... ที่ต้องคืนความยุติธรรม” ผลลัพธ์จากค่ำคืนนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งตำบล หัวหน้าหมู่บ้านเฉินถูกปลดฟ้าผ่าและถูกคุมตัวไปสอบสวนโดยเจ้าหน้าที่จากอำเภอ ส่วนป้าสะใภ้รองเฉินและครอบครัวต้องชดใช้ค่าเสียหายและถูกประจานความผิดต่อหน้าชาวหมู่บ้าน ความอับอายทำให้พวกนางไม่มีหน้าจะเงີบหัวขึ้นมาหาเรื่องใครได้อีกในระยะเวลาอันใกล้นี้ ชื่อเสียงของสองสามีภรรยาตระกูลจางพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในชั่วข้ามคืน จากคนที่เคยถูกมองว่าเป็นแค่ทหารปลดประจำการยากจนและภรรยาแพทย์สาวบ้านนอก กลายเป็นผู้กอบกู้ความยุติธรรมที่ชาวบ้านต่างพากันเกรงอกเกรงใจ ผ่านพ้นวิกฤตครั้งใหญ่ไปได้ หลินอวี้ซินก็ไม่รอช้าที่จะเดินหน้าตามเป้าหมายหลักของนาง นั่นคือการสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจให้กับครอบครัว และ ‘ก้าวแรกสู่ธุรกิจในตัวเมือง’ ก็เริ่มต้นขึ้นในเช้าวันใหม่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความสดชื่นของหยาดน้ำค้าง ภายในมิติลับสมุนไพรล้ำค่า แสงสีทองเรืองรองสาดส่องลงบนแปลงสมุนไพรหายากและพืชผลทางการเกษตรที่เติบโตอย่างรวดเร็วกว่าโลกภายนอกสิบเท่า โสมป่าอายุร้อยปีถูกเก็บเกี่ยวอย่างระมัดระวัง สมุนไพรจีนสูตรบำรุงกำลังและปรับสมดุลร่างกายที่นางปรุงขึ้นเองถูกบรรจุลงในขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาอย่างประณีต “เหว่ยเกอคะ ช่วยยกกล่องไม้พวกนี้ขึ้นรถเข็นให้เรียบร้อยทีค่ะ วันนี้เราจะเข้าไปสำรวจทำเลร้านค้าในตัวอำเภอจริงจังเสียที” อวี้ซินเอ่ยบอกสามีขณะกำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดทำความสะอาดขวดสมุนไพรขวดสุดท้าย ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความมุ่งมั่น จางเหว่ยพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ร่างกายกำยำขยับตัวอย่างคล่องแคล่วในการยกหีบสมุนไพรและสินค้าแปรรูปจากเนื้อสัตว์และผลไม้ป่าขึ้นรถเข็นคันใหญ่ที่เขาเพิ่งซ่อมแซมและขัดสีฉวีวรรณเสียใหม่จนดูเรียบร้อย แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องธุรกิจการค้าลึกซึ้งเท่าภรรยา แต่เรื่องแรงงานและการปกป้องดูแลนาง เขาพร้อมทุ่มเทสุดกำลังชีวิต “พี่พร้อมเสมอ อวี้ซิน ขอแค่เธอบอกมา พี่จะพาเธอไปทุกที่ที่เธอต้องการ” จางเหว่ยเอ่ยพล้อมกับยื่นกระติกน้ำร้อนส่งให้ภรรยาด้วยความใส่ใจ การเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองในยุค 70 เต็มไปด้วยวิถีชีวิตที่คึกคัก ผู้คนสวมเสื้อผ้าสีทึบเรียบง่ายเดินขวักไขว่ตามท้องถนน รถจักรยานเหล็กส่งเสียงกริ่งเตือนดังเป็นระยะ กลิ่นอายของความพยายามดิ้นรนทำมาหากินอบอวลไปทั่วทุกมุมถนน อวี้ซินกวาดสายตามองตึกแถวโบราณสองชั้นที่ตั้งอยู่หัวมุมถนนสายหลัก ใกล้กับตลาดสดประจำอำเภอ ทำเลทองตรงนี้เหมาะแก่การเปิดร้านขายยาสสมุนไพรควบคู่กับผลิตภัณฑ์แปรรูปเพื่อสุขภาพอย่างยิ่ง “ทำเลตรงนี้แหละค่ะ... ที่เราจะปักหลักเริ่มต้นกิจการแรกของเรา” อวี้ซินหยุดยืนเบื้องหน้าอาคารพาณิชย์เก่าแก่ที่ติดป้ายประกาศให้เช่า ดวงตาส่องประกายความเฉลียวฉลาด ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปเคาะประตูลดราคาพูดคุยกับเจ้าของตึก เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ฮ่า ๆ ๆ! นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นสองสามีภรรยาชาวบ้านนอก คิดจะมาเปิดร้านค้าใหญ่โตในตัวเมืองกับเขาด้วยอย่างนั้นหรือ? ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่าแม่คุณ!” อวี้ซินขมวดคิ้วเล็กน้อย หมุนตัวกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสงบ แต่แล้วหัวใจของนางก็กระตุกวูบเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่ก้าวออกมาจากมุมตึก—ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสไตล์ตะวันตกสมัยใหม่ ใบหน้าคมคายแต่มีแววเจ้าเล่ห์เพทุบาย ดวงตาคู่คมจ้องมองมาที่นางด้วยรอยยิ้มเหยียดหยามที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “คุณชายรองหลิว?” จางเหว่ยอุทานออกมาเบื้องหน้าด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ร่างกายขยับก้าวมาบังภรรยาไว้ครึ่งตัวโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มผู้มาใหม่แย้มยิ้มกว้าง แววตาพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์และเป้าหมายบางอย่างที่ซ่อนเร้น “ไม่เจอเสียตั้งนาน คุณหนูหลิน... ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าหมอหญิงผู้เก่งกาจแห่งหมู่บ้านหง Hินเสียแล้วกระมัง? น่าเสียดายจริง ๆ ที่ทำเลทองตรงนี้... ฉันได้ทำการเซ็นสัญญาเช่าล่วงหน้าไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อวาน!” คำพูดนั้นทำเอาบรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักลงทันที จางเหว่ยหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที ขณะที่อวี้ซินหรี่ตาลงเล็กน้อยสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว—ชายคนนี้โผล่มาถูกจังหวะราวกับจงใจขัดขวาง และที่สำคัญ... เขารู้ความเคลื่อนไหวของนางได้อย่างไร? [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอหญิงอวี้ซินและสามีสุดที่รักในเส้นทางสายธุรกิจนี้นะคะ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการอ่านค่ะ]