ความสำเร็จก้าวแรกในเมือง

กล่องไม้แกะสลักลวดลายโบราณที่วางอยู่เบื้องหน้า ส่งกลิ่นอายจางๆ ของไม้จันทน์หอมผสมกับกลิ่นอายอับชื้นจากการเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเล หลินอวี้ซินกวาดสายตาคมกริบมองสำรวจบุรุษลึกลับผู้ส่งมอบ ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างระมัดระวัง ในยุคเจ็ดสิบที่การค้าขายยังต้องหลบๆ ซ่อนๆ การได้ครอบครอง "ของประมูลจากตลาดมืดฮ่องกง" หาใช่เรื่องสามัญไม่ มันคือเดิมพันที่อาจดึงดูดสายตาริษยาจากพวกไม่หวังดี หรือแม้แต่เจ้าหน้าที่รัฐผู้เคร่งครัด แต่สำหรับอวี้ซินแล้ว นี่คือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่จะใช้ถางทางสู่เป้าหมายการเป็นเศรษฐีพันล้านของสามีสุดที่รักอย่างจางเหว่ยต่างหากล่ะคะ "วางไว้ตรงนั้นเถอะค่ะ สหายหลี่ ขอบใจคุณมากที่เดินทางฝ่าลมหนาวมาส่ง" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นซองกระดาษคราฟต์หนาปึ้กที่บรรจุธนบัตรจำนวนหนึ่งให้อย่างไม่ลังเล สหายหลี่รับซองเงินไปเปิดดูแวบหนึ่ง ดวงตาเรียวเล็กก็เบิกกว้างด้วยความทึ่ง เขาโค้งตัวคำนับให้อย่างนอบน้อมยิ่งกว่าเดิม "คุณหมอหลินนี่ใจกว้างและเฉียบขาดเสมอ สมแล้วที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของร้านขายยาและสมุนไพรล้ำค่าในย่านนี้ ว่าแต่... ของชิ้นนี้ข้างในคือโสมภูเขาป่าอายุร้อยปีที่ท่านต้องการ หวังว่าจะช่วยงานใหญ่ของคุณได้นะขอรับ" เมื่อประตูรั้วปิดลง จางเหว่ยที่เพิ่งเดินกลับจากการตรวจแปลงเกษตรหลังบ้านก็ก้าวเข้ามาสวมกอดเอวบางจากด้านหลัง ใบหน้าคมคายมีหยาดเหงื่อซึมเล็กน้อยจากการทำงานหนัก แต่ดวงตาดำขลับคู่นั้นกลับทอประกายอบอุ่นยามมองภรรยาคนสวย "เหนื่อยไหมครับคนดี พี่เห็นคนพวกนี้มาหาภรรยาบ่อยขึ้นเรื่อยๆ ชักเป็นห่วงความปลอดภัยของน้องแล้วสิ" อวี้ซินเอี้ยวตัวกลับไปใช้ปลายนิ้วเรียวดันคางสากของสามีเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ห่วงอะไรกันคะคุณสามี สามีของฉันเป็นถึงอดีตนายทหารผู้เกรียงไกร มีใครกล้ามาหาเรื่องบ้านเรากันเล่า อีกอย่าง เงินทองที่ไหลมาเทมาเหล่านี้ ฉันไม่ได้เอามาเก็บไว้ดูเล่นเสียหน่อยนะคะ... แต่มันคือทุนรอนที่จะทำให้คุณได้เปิดบริษัทขนส่งและการเกษตรขนาดใหญ่ในเมืองหลวงต่างหากล่ะคะ" คำพูดของนางเอกสาวทำให้จางเหว่ยชะงักงัน หัวใจดวงแกร่งกระตุกวูบด้วยความตื้นตัน ผู้หญิงคนนี้... ไม่เพียงแต่รักษาโรคภัยไข้เจ็บและปรุงอาหารบำรุงร่างกายให้เขาได้อย่างยอดเยี่ยม ทุกย่างก้าวที่นางเดิน ล้วนแต่คิดเผื่ออนาคตของเขาและครอบครัวเสมอ ทั้งที่คนในตระกูลเดิมต่างพยายามสูบเลือดสูบเนื้อและเหยียบย่ำพวกเขากลุ่มแล้ว นึกถึงตรงนี้แล้ว ความทรงจำอันน่ารังเกียจของป้าสะใภ้รองเฉินก็ลอยเข้ามาในหัว จางเหว่ยแค่นเสียงในลำคออย่างเยียบเย็น "วันนี้ตอนพี่ไปซื้อปุ๋ยที่ตลาดอำเภอ ป้าสะใภ้รองทำเป็นเดินเข้ามาตีสนิท ถามไถ่เรื่องกิจการค้าขายสมุนไพรของเราใหญ่เลยครับ แถมยังเปรยๆ ว่าอยากจะส่งลูกชายตัวดีมาทำงานเป็นผู้ช่วยที่ร้านเราด้วย... หึ นางคงคิดว่าเราโง่เขลาพอจะให้งูพิษเข้าบ้านกระมัง" หลินอวี้ซินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะดังกังวานใสราวน้ำค้างบนยอดหญ้า แต่แววตากลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "อยากส่งคนมาสอดแนมหรือคะ? ดีเลยค่ะ! กำลังอยากได้คนงานชั้นต่ำมาคอยขัดส้วมและแบกหามกระสอบสมุนไพรเน่าๆ พอดี เชิญนางส่งมาเถอะค่ะ ฉันจะต้อนรับด้วย 'ยาระบายสูตรพิเศษ' ที่ทำให้วิ่งเข้าห้องน้ำจนขาขวิดไปข้างหนึ่งเลยคอยดูสิคะ" ความเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมด้วยความฉลาดเฉลียวของภรรยา ทำให้จางเหว่ยส่ายหัวด้วยความเอ็นดู เขารู้ดีว่าภรรยาคนนี้ไม่เคยปล่อยให้ใครเอาเปรียบได้ง่ายๆ และนั่นคือเสน่ห์ที่ทำให้เขารักนางจนโงหัวไม่ขึ้น ตกบ่าย... กลิ่นหอมฟุ้งของ "ซุปไก่ดำตุ๋นโสมพันปีและสมุนไพรจีน" ก็เริ่มลอยอบอวลไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย อวี้ซินลงมือเข้าครัวด้วยตัวเอง เมนูในวันนี้ไม่ใช่แค่การทำอาหารเพื่อประทังชีวิต แต่มันคือ "เครื่องมือทางการทูต" และ "การประกาศศักดา" ไก่ดำเนื้อนุ่มละมุนลิ้นถูกตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยในหม้อดินเผาใบเก่า เคี่ยวร่วมกับเก๋ากี้, พุทราจีน, และรากโสมล้ำค่าจากมิติลับ น้ำซุปสีอำพันใสแจ๋วแต่เต็มไปด้วยพลังงานลมปราณและสารอาหารเข้มข้น ส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวลจนเพื่อนบ้านต่างต้องชะโงกหน้าออกมาสูดดมความหอมนี้ด้วยความเคลิบเคลิ้ม "หอมเหลือเกิน... กลิ่นนี่มันอะไรกันเนี่ย หอมยิ่งกว่าภัตตาคารในเมืองเสียอีก" เสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้านดังขึ้นที่หน้าบ้าน อวี้ซินตักซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา ก่อนจะยกออกไปวางที่โต๊ะไม้หน้าบ้าน พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้กับแขกผู้มาเยือนกลุ่มแรก ซึ่งก็คือหัวหน้าสถานีตำรวจประจำอำเภอและภรรยาผู้มีอาการปวดข้อเรื้อรังมานานหลายปี "เชิญชิมดูค่ะท่านหัวหน้า ซุปชามนี้ดิฉันเคี่ยวด้วยความตั้งใจ เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยดูแลความสงบเรียบร้อยให้กับร้านค้าของเราเมื่อสัปดาห์ก่อนค่ะ" ภรรยาหัวหน้าสถานีตำรวจตักน้ำซุปเข้าปากเพียงคำเดียว ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน รสชาติกลมกล่อมล้ำลึกละลายในปาก ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากกระเพาะอาหารขึ้นไปถึงขั้วหัวใจ อาการปวดเมื่อยตามข้อที่เคยรบกวนยามอากาศเปลี่ยนกลับบรรเทาลงอย่างน่าอัศจรรย์! "อร่อย... อร่อยเหลือเกินคุณหมอหลิน! นี่มันไม่ใช่แค่ซุปธรรมดา แต่มันคือยาอายุวัฒนะชัดๆ!" ข่าวลือเรื่อง "ซุปมหัศจรรย์ของคุณหมอหลิน" แพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ลูกค้าผู้มีอันจะกิน พ่อค้าแม่ค้ารายใหญ่ในตลาดมืด และเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูงต่างพากันต่อแถวยาวเหยียดที่หน้าบ้าน เพื่อขอซื้อทั้งสมุนไพรและซุปบำรุงกำลังในราคาที่สูงลิ่ว กำไรมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในกระเป๋าของสองสามีภรรยาจนนับไม่ถ้วน! ยามค่ำคืนมาเยือน ท่ามกลางแสงตะเกียงอันอบอุ่น หลินอวี้ซินนั่งนับธนบัตรปึกหนาบนโต๊ะไม้ด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ จางเหว่ยคอยรินน้ำอุ่นให้ภรรยาด้วยความรักใคร่ "วันนี้เราได้กำไรมาเกือบสามพันหยวนแล้วค่ะคุณสามี..." อวี้ซินเงยหน้าขึ้นสบตาคม พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ "เงินจำนวนนี้ มากพอที่เราจะซื้อตึกสองชั้นในย่านการค้าใจกลางเมืองได้แล้วนะคะ" จางเหว่ยโอบกอดไหล่บางเข้ามาแนบอก หัวใจพองโตด้วยความภาคภูมิใจ เขากำลังจะก้าวขึ้นเป็นเศรษฐีพันล้านตามที่ภรรยาเคยประกาศิตไว้จริงๆ ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความหวานชื่นและกลิ่นอายแห่งความสำเร็จนั้นเอง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูรั้วบ้านยามวิกาลดังขึ้นอย่างเร่งรีบและรุนแรงผิดปกติ ขัดจังหวะความสุขของทั้งคู่ลงทันที จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นเตรียมลุกขึ้นไปดู แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเท้า เสียงตะโกนแหบแห้งด้วยความตื่นตระหนกของป้าสะใภ้รองเฉินก็แว่วลอดเข้ามาจากนอกรั้วบ้าน พร้อมกับร่างที่ทรุดฮวบลงกับพื้นดินราวกับคนใกล้ตาย! "ช่วยด้วย! ช่วยด้วยจ้าหลินอวี้ซิน! ตาแก่บ้านฉัน... จู่ๆ เขาก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดสีดำ กลิ่นตัวเหม็นเน่าราวกับศพเน่าเปื่อย... เขา... เขาไปกินยาอะไรแปลกๆ มาจากตลาดมืด... หมอหลิน! ถ้าสามีฉันตาย ลูกบ้านแกจะต้องติดคุกหัวโตแน่!" -------------------------------------------------------------- ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้แสนน่ารักทุกท่าน ที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความมั่งคั่งของอวี้ซินและจางเหว่ยนะคะ!