โรคระบาดปริศนา

"อวี้ซิน! แย่แล้ว ลูกชายบ้านหัวหน้าหมู่บ้านอาเจียนเป็นเลือด ฟุบหมดสติอยู่กลางลานตากข้าว เจ้าค่ะ!" เสียงตะโกนแหบแห้งด้วยความตื่นตระหนกของป้าสะใภ้รองเฉินดังแทรกเข้ามาในห้องปรุงยา มลายบรรยากาศเงียบสงบยามบ่ายให้พังทลายลงในพริบตา หลินอวี้ซินขมวดคิ้วมุ่น เงยหน้าขึ้นจากครกหินบดยาเม็ดสมุนไพร ดวงตาคู่สวยฉายแววเฉียบคมและระแวดระวังทันที นางเพิ่งจะจัดการอบรมชาวบ้านเรื่องสุขอนามัยและการเก็บรักษาแหล่งน้ำเมื่อวานนี้ เหตุใดโรคภัยจึงจู่โจมเร็วปานนี้ "ตั้งสติก่อนค่ะป้าสะใภ้รอง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เล่าให้ละเอียด อย่าเพิ่งตื่นตูม" หลินอวี้ซินวางสากหินลงอย่างมั่นคง นางก้าวเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น ชุดผ้าฝ้ายสีครามสะอาดสะอ้านไม่ได้ทำให้รัศมีแพทย์หญิงอัจฉริยะลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ป้าสะใภ้รองเฉินหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความหวาดกลัว นางเหลือบตามองซ้ายมองขวาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "จะ... จะใครเสียอีกเล่า ก็เจ้าอาเฉียง ลูกชายคนเล็กของบ้านหัวหน้าหมู่บ้านน่ะสิ อยู่ดีๆ ก็ท้องร่วงอย่างรุนแรง ตัวร้อนจัดราวกับไฟ เผลอแป๊บเดียวก็อาเจียนออกมาเป็นลิ่มเลือดดำคล้ำ ตอนนี้คนในหมู่บ้านเริ่มล้มป่วยตามกันอีกหลายครัวเรือนแล้วนะเจ้าคะ! ชาวบ้านเขาลือกันหนาหูว่า... ว่าเป็นเพราะเจ้าไปขุดสมุนไพรต้องห้ามแถวท้ายหมู่บ้านมาต้มกินจนน้ำในลำธารเป็นพิษ!" *หึ โยนความผิดให้อีกแล้วสินะ* มุมปากของหลินอวี้ซินยกยิศยเยาะขึ้นเล็กน้อย นางหาได้หวาดกลัวคำกล่าวหาไร้สาระเหล่านั้นไม่ ในยุคสมัยเจ็ดศูนย์เช่นนี้ การปล่อยข่าวลือเพื่อทำลายชื่อเสียงคู่แข่งหรือคนที่ไม่ชอบหน้าเป็นเรื่องปกติยิ่งนัก แต่การเอาชีวิตชาวบ้านมาเล่นตลกเพื่อหวังใส่ร้ายป้ายสี นางไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด "คำก็สมุนไพรต้องห้าม สองคำก็น้ำเป็นพิษ ถ้าท่านว่างมากจนมีเวลามากล่าวหาข้า สู้เอาแรงไปตักน้ำสะอาดต้มสำรองไว้ให้คนเจ็บยังจะมีประโยชน์เสียกว่าค่ะ" หลินอวี้ซินตอกกลับด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลแต่เฉียบคม บาดลึกจนป้าสะใภ้รองเฉินสะดุ้งโหย่ง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ จางเหว่ยที่เพิ่งกลับจากการตรวจแปลงเกษตรด้านนอก ได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบก้าวเข้ามาคว้าเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวด้วยสัญชาตญาณปกป้อง ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง ดวงตาดุจพญาอินทรีย์กวาดมองป้าสะใภ้รองด้วยความไม่พอใจ "บ้านข้าบริสุทธิ์ใจ หากใครยังกล้าปล่อยข่าวลือมั่วซั่วทำให้ภรรยาของผมเสื่อมเสียชื่อเสียง อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องกฎหมู่บ้าน!" พละกำลังและรัศมีอำนาจของนายทหารปลดประจำการทำให้ป้าสะใภ้รองไม่กล้าต่อปากต่อคำอีก นางฮึดฮัดสะบัดหน้าหนี "ข้า... ข้าแค่มาเตือนพวกเจ้าก็เท่านั้น! เชิญพวกเจ้าไปดูเองเถอะ หัวหน้าหมู่บ้านกำลังจะเอาพวกเจ้าไปลงทัณฑ์อยู่แล้ว!" หลินอวี้ซินไม่สนใจคำขู่เหล่านั้น นางหันไปสบตากับสามี พยักหน้าให้กันอย่างรู้ใจ "พี่เหว่ย เตรียมกล่องเครื่องมือแพทย์และเข็มเงินด่วนค่ะ อาการแบบนี้ไม่ใช่แค่อาหารเป็นพิษธรรมดา แต่มันคือ 'อหิวาตกโรค' หรือไม่ก็สารพิษรุนแรงที่แพร่กระจายทางน้ำ ขืนช้ากว่านี้คนในหมู่บ้านได้ตายกันครึ่งค่อนตำบลแน่" เมื่อสองสามีภรรยามาถึงลานตากข้าวกลางหมู่บ้าน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าช่างน่าเวทนานัก ชาวบ้านหลายคนนอนคร่ำครวญกุมท้อง ใบหน้าซีดเซียวริมฝีปากเขียวคล้ำ กลิ่นคาวเลือดและสิ่งปฏิกูลคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ หัวหน้าหมู่บ้านหลินถือไม้พลองหน้าตาถมึงทึง กำลังชี้หน้าด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยว "หลินอวี้ซิน! นังตัวดี! แกทำอะไรลงไป ลูกชายฉันกินน้ำที่แกต้มแจกเมื่อวาน ถึงได้กลายเป็นแบบนี้!" หลินอวี้ซินไม่สะทกสะท้าน นางก้าวผ่านฝูงชนที่ส่งเสียงฮือฮาด้วยความมั่นคง ดวงตากวาดมองอาการของผู้ป่วยแต่ละคนอย่างรวดเร็วด้วยทักษะแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ *ชีพจรเต้นอ่อนและเร็ว ความดันตก ผิวหนังแห้งกร้าน อาการขาดน้ำเฉียบพลัน... ไม่ใช่ฝีมือของข้าแน่นอน นี่คือการติดเชื้อแบคทีเรียในลำไส้อย่างรุนแรง หรืออาจจะมาจากบ่อน้ำสาธารณะที่ถูกสารเคมีปนเปื้อน!* "หัวหน้าหมู่บ้านหลิน ถ้าท่านยังเอาแต่โทษคนอื่นโดยไม่ใช้สมองคิด ชาวบ้านที่นอนอยู่ตรงนี้คงได้ตายสมใจท่านแน่ค่ะ!" หลินอวี้ซินกล่าวเสียงดังฟังชัด กดดันจนหัวหน้าหมู่บ้านชะงักไปชั่วขณะ "อาการของพวกเขาไม่ได้เกิดจากสมุนไพรของฉัน แต่เกิดจากการติดเชื้ออย่างรุนแรงในแหล่งน้ำ หากท่านยังขัดขวางการรักษาของฉัน เชิญเตรียมโลงศพให้ลูกชายท่านได้เลย!" "เจ้า... กล้าดียังไงมาแช่งลูกฉัน!" หัวหน้าหมู่บ้านโกรจนตัวสั่น แต่เมื่อเห็นอาการของลูกชายที่เริ่มชักเกร็ง ดวงตาเหลือกลาน เขาก็เข่าทรุดลงกับพื้น ร้องไห้โฮออกมา "หมอหลิน... ถือว่าฉันขอร้อง ช่วยลูกชายฉันด้วย ช่วยพวกเราด้วยเถอะ!" หลินอวี้ซินผ่อนลมหายใจเบาๆ นางหยิบหน้ากากผ้าขึ้นมาสวม ปรี่เข้าไปตรวจสอบอาการของอาเฉียงทันที มือเรียวหยิบเข็มเงินยาวออกมารักษาจุดชีพจรเพื่อสกัดกั้นพิษไม่ให้แล่นเข้าสู่หัวใจอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางความตื่นตระหนกของชาวบ้าน จางเหว่ยยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง คอยกันไม่ให้ชาวบ้านที่ตื่นตูมเข้ามาขัดขวางภรรยา สายตาดุดันกวาดมองไปรอบบริเวณเพื่อสังเกตความผิดปกติ สายลมยามเย็นพัดโชยนำพาความหนบเหนอะหนะมาสู่ผิวหนัง บรรยากาศรอบตัวช่างตึงเครียดเสียจนแทบหยุดหายใจ ทันใดนั้นเอง ขณะที่หลินอวี้ซินกำลังจะหยอดยาถอนพิษสูตรพิเศษจากมิติสมุนไพรลงในปากของอาเฉียง มือของนางก็ชะงักกึก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นคราบผงสีขาวแปลกประหลาดที่ก้นถ้วยน้ำชาข้างตัวเด็กหนุ่ม... มันไม่ใช่คราบตะกอนจากน้ำบาดาลธรรมชาติ แต่มันคือผง "สารหนู" ชนิดเจือจาง! *มีคนจงวางยาพิษคนในหมู่บ้านเพื่อป้ายสีนาง!* หัวใจของหลินอวี้ซินกระตุกวูบ ทว่าก่อนที่นางจะทันได้เอ่ยปากเตือนสามี เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่จากอำเภอ ที่ก้าวเข้ามาล้อมล่วงลานตากข้าวไว้ทั้งหมด พร้อมกับประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "หลินอวี้ซิน และจางเหว่ย! พวกท่านถูกกล่าวหาว่าลักลอบค้าขายยาเถื่อนและวางยาพิษทำลายล้างคนในหมู่บ้าน จงยอมจำนนแต่โดยดี มิฉะนั้นอย่าหาว่าเราใช้กำลัง!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้แสนน่ารักทุกท่าน ที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเส้นทางชีวิตของอวี้ซินและจางเหว่ยนะคะ!