จดหมายจากกองทัพ

"จดหมายฉบับนี้... ส่งมาจากค่ายทหารทางเหนือค่ะพี่เหว่ย" เสียงของหลินอวี้ซินสั่นพร่าเล็กน้อยขณะวางซองกระดาษสีน้ำตาลหยาบลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ กลิ่นอายของหมึกพิมพ์ราคาถูกและฝุ่นผงจากการเดินทางไกลคละคลุ้งอยู่ในอากาศรอบตัว ความเย็นเยียบจากปลายฤดูใบไม้ร่วงดูเหมือนจะแทรกซึมผ่านรอยแตกของผนังดินเหนียวเข้ามาจับขั้วหัวใจทันทีที่ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดผ่านตราประทับสีแดงฉานของกองพลทหารราบที่เจ็ด จางเหว่ยที่กำลังง่วนอยู่กับการเหลาไม้ไผ่ทำโครงเรือนเพาะชำสมุนไพรชะงักกึก รอยยิ้มอบอุ่นที่มักจะปรากฏขึ้นยามเมื่อเขามองภรรยาคนสวยเลือนหายไปในพริบตา สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน กล้ามเนื้อบริเวณลำคอหนาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบที่เคยอ่อนโยนยามมองนาง บัดนี้กลับฉายแวววาวโรจน์ด้วยความทรงจำอันมืดดำที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ลึกที่สุด บรรยากาศในห้องครัวเล็กๆ หอมกรุ่นด้วยกลิ่นไอน้ำจากหม้อตุ๋นยาจีนที่อวี้ซินเพิ่งเคี่ยวสมุนไพรบำรุงกำลังให้สามี แต่ความหอมหวานของโสมป่าและรากตังกุยกลับถูกความกดดันอันหนักอึ้งแผ่เข้าปกคลุมจนแทบหายใจไม่ออก "ใครเป็นคนส่งมา..." น้ำเสียงของจางเหว่ยแหบพร่าและต่ำลึก ราวกับเสียงคำรามแผ่วเบาของสัตว์ป่าที่ถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์ "ผู้พันหลี่... สหายเก่าของท่านค่ะ" อวี้ซินสูดลมหายใจเข้าลึก3 เพื่อเรียกสติสัมปชัญญะกลับคืนมา นางรู้ดีว่าสามีของนางมีอดีตที่เจ็บปวดเพียงใด สมัยที่เขายังอยู่ในกองทัพ จางเหว่ยคือทหารหนุ่มอนาคตไกล ผู้สร้างผลงานโดดเด่นจนผู้บังคับบัญชาหมายมั่นปั้นมือให้รับตำแหน่งใหญ่โต แต่เพราะความตรงไปตรงมาและความซื่อสัตย์สุจริต ทำให้เขาไปขัดผลประโยชน์ของนายทหารชั้นผู้ใหญ่ที่มีเส้นสายพัวพันกับตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง จนต้องถูกใส่ร้ายป้ายสีและถูกปลดให้ออกจากราชการอย่างไม่เป็นธรรม แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด... สิ่งที่ทำให้อวี้ซินรู้สึกหนันสันหลังวาบคือเนื้อความในจดหมายที่นางแอบเหลือบเห็นผ่านๆ บรรทัดสุดท้ายระบุชื่อบุคคลที่นางเกลียดชังเข้ากระดูกดำจากความทรงจำในอดีตชาติ! *'เฉินเจี้ยนหลิน' เดินทางกลับมารับตำแหน่งใหม่ที่กองพลเดิม และกำลังสืบหาเบาะแสเกี่ยวกับ 'แผนผังคลังอาวุธลับ' ที่หายไป ซึ่งโยงใยมาถึงตระกูลจาง...* "เฉินเจี้ยนหลิน..." อวี้ซินพึมพำชื่อนี้ออกมาเบาๆ ใบหน้างดงามฉายแววเยียบเย็นราวกับน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว ในชาติภพก่อน เฉินเจี้ยนหลินคือบุรุษจอมปลอมผู้ใช้หน้ากากสุภาพชนเหยียบย่ำชีวิตของนางและครอบครัว มันคือคนที่ร่วมมือกับป้าสะใภ้รองเฉินในการวางแผนยึดครองสมบัติและทำลายชื่อเสียงของนางจนต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถในโรงพยาบาลชนบทอันแร้นแค้น และตอนนี้... คนสารเลวผู้นั้นกำลังจะยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับสามีของนางอีกครั้งอย่างนั้นหรือ? ไม่มีวันเสียหรอก! ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้นางย้อนเวลากลับมาพร้อมกับมิติสมุนไพรล้ำค่าและมันสมองระดับแพทย์หญิงอัจฉริยะ นางจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์อันโหดร้ายซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด! จางเหว่ยสังเกตเห็นประกายตาที่เปลี่ยนไปของภรรยา เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำแผ่ซ่านไอสังหารจางๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียอบางของภรรยาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นคงมาสู่นาง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็กลัวเหลือเกินว่าความลับอันโสโครกในอดีตจะดึงรั้งภรรยาคนนี้ให้ต้องมาลำบากร่วมกับเขา "อวี้ซิน... น้องไม่ต้องกังวล เรื่องในอดีตพี่จัดการเองได้" จางเหว่ยเอמהเสียงทุ้มต่ำ พยายามระงับความโกรธเกรี้ยวที่กำลังปะทุในอก "พี่ไม่ได้ติดค้างอะไรพวกมันอีกแล้ว ต่อให้เฉินเจี้ยนหลินมันจะมีอำนาจล้นฟ้าแค่ไหน แต่นี่มันคือหมู่บ้านหงซาน ที่นี่ไม่มีที่ให้คนเลวพวกนั้นมาใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกใครได้หรอก" อวี้ซินเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของสามี มุมปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ "ท่านพี่พูดถูกค่ะ ที่นี่คือหมู่บ้านหงซาน ไม่ใช่ค่ายทหารทางเหนือที่พวกมันจะทำอะไรตามอำเภอใจได้" อวี้ซินพลิกมือกลับมากุมมือหนาของสามีไว้แน่น ผิวเนื้อนุ่มนวลตัดกับมือหยาบกร้านจากการทำไร่ไถนา แต่หัวใจของคนทั้งสองกลับเชื่อมโยงกันอย่างแนบแน่นยิ่งกว่าสิ่งใด "แต่เราจะนิ่งเฉยรอให้พวกมันมากดดันไม่ได้หรอกนะคะ คนอย่างเฉินเจี้ยนหลิน... ถ้าไม่ตัดรากถอนโคนให้สิ้นซาก มันก็จะคอยตามมารังควานไม่เลิกรา" จางเหว่ยชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดที่เด็ดเดี่ยวเกินกว่าหญิงสาวชาวบ้านทั่วไปจะเอ่ยออกมา ดวงตาคู่คมมองภรรยาด้วยความทึ่งระคนแปลกใจ ตั้งแต่แต่งงานกันมา อวี้ซินแสดงให้เห็นถึงความฉลาดเฉลียวและความสามารถในการหาเงินมาตลอด แต่วันนี้... แววตาของนางมีความเฉียบคมดุจใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลงบนเนื้อร้ายเพื่อรักษาชีวิตคนไข้ "น้องหมายความว่า..." "เราต้องเปิดเกมก่อนค่ะ" อวี้ซินกล่าวเสียงเรียบแต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยแผนการร้ายกาจ "ไหนๆ ป้าสะใภ้รองเฉินก็เพิ่งจะเสียหน้าเรื่องแปลงผักสมุนไพรไปเมื่อวาน วันนี้ท่าทางนางคงจะหาเรื่องมาวุ่นวายที่บ้านเราอีกเป็นแน่ ถ้าหากว่า... เราใช้โอกาสนี้ในการสะสางบัญชีเก่ากับคนตระกูลเฉินเสียให้เรียบร้อยล่ะคะ?" ยังไม่ทันที่จางเหว่ยจะได้เอ่ยปากท้วงติง เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่หน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหูที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "หลินอวี้ซิน! นังตัวดี! ออกมานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ! แกกล้าดียังไงถึงไปแย่งลูกค้าซื้อโสมป่าของบ้านฉันในตลาดมืด! นังสะใภ้อกตัญญู แกคิดจะผูกขาดการค้าคนเดียวหรือไงวะ!" เสียงโวยวายแผดลั่นของป้าสะใภ้รองเฉินดังทะลุกำแพงดินเข้ามา ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีเสียงฝีเท้าของผู้คนจำนวนมากกำลังเดินเข้ามามุงดูเหตุการณ์ที่หน้าบ้านของพวกเขาอีกด้วย ชัดเจนว่าวันนี้ป้าสะใภ้รองตั้งใจจะมาประจานและพังชื่อเสียงของอวี้ซินต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน จางเหว่ยหน้าทะมึนลงทันที ร่างหนาเตรียมจะก้าวออกไปจัดการกับตัวน่ารำคาญนอกบ้าน แต่มือเรียวบางของอวี้ซินกลับเอื้อมมาดึงชายเสื้อเขาไว้เสียก่อน นางส่ายหัวช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่งดงามหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบราวนางพญา "ใจเย็นๆ ก่อนค่ะท่านพี่..." อวี้ซินกระซิบเบาๆ ข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ รินรดต้นคอแต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย "ในเมื่อพวกมันกระวนกระวายอยากจะเดินเข้ามาหาความพินาศถึงที่... เราก็ควรจะเปิดประตูต้อนรับ 'แขกผู้สูงศักดิ์' เหล่านี้ให้สมเกียรติหน่อยไม่ใช่หรือคะ?" จางเหว่ยสูดหายใจเข้าลึก มองรอยยิ้มของภรรยาแล้วมุมปากหนาก็ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น เขาพยักหน้าช้าๆ "ตามใจน้อง... วันนี้พี่จะคอยดูว่าใครมันจะกล้าแตะต้องภรรยาของจางเหว่ย" อวี้ซินหมุนตัวเดินนำออกไปที่ประตูหน้าบ้าน ทว่าในจังหวะที่นางเอื้อมมือไปปลดกลอนประทานพรนั้นเอง... เสียงฝีเท้าฝีทัพของรถจี๊ปทหารคันหนึ่งก็แล่นมาจอดสนิทอยู่ที่หน้าบ้านพักของพวกเขา ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ประตูรถเปิดออก พร้อมกับร่างของนายทหารยศนายพันคนหนึ่งก้าวลงมา สวมชุดเครื่องแบบรีดเรียบกริบ ใบหน้าคมคายแต่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่อวี้ซินจดจำได้ไม่มีวันลืม นั่นคือ... 'เฉินเจี้ยนหลิน' ที่เดินทางมาถึงเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้อย่างไม่น่าเชื่อ! --- **ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" เสมอมานะคะ!**