ขายของป่าแลกเงินต้นทุน

"ถ้าคุณพี่เชื่อใจอวี้... วันนี้เราจะทำให้คนตระกูลจางตาค้างจนกรามค้างไปถึงปีหน้ากันเลยค่ะ" หลินอวี้ซินแย้มรอยยิ้มพราย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด มือเรียวบางที่เพิ่งจัดการมัดผมเผ้าเป็นระเบียบกระชับสายสะพายตะกร้าไม่ไผ่ใบเก่าบนหลังอย่างทะมัดทะแมง บรรยากาศรอบตัวนางไม่มีร่องรอยของความหวาดหวั่นต่อความยากจนข้นแค้นในยุคเจ็ดศูนย์แม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นเปี่ยมพลังที่พร้อมจะพลิกชะตาชีวิต จางเหว่ยมองภรรยาตัวน้อยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้ผ่านศึกสงครามมาโชกโชน กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน ยามเมื่อกวาดตามองผืนป่าทึบเบื้องหน้า—ป่าลึกหลังหมู่บ้านที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้าย สัตว์มีพิษ และภูตผีวิญญาณตามความเชื่อของชาวบ้าน แต่พอเห็นรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจของภรรยา ความกลัวทั้งปวงก็พลันมลายหายสิ้น ในเมื่อภรรยาบอกว่าจะพาไปหาเงินล้าน... เขาสามีผู้นี้ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ หรือเอาตัวเข้าแลกกับเสือโคร่งสักตัว เขาก็ยินดีจะก้าวตามนางไปทุกหนแห่ง! สองสามีภรรยาเดินลัดเลาะตามทางแคบๆ มุ่งหน้าสู่เขตป่าลึก หลีกเลี่ยงสายตาสอดรู้สอดเห็นของป้าสะใภ้รองเฉินและเหล่าเพื่อนบ้านจอมจุ้นจ้านที่มักจะคอยขัดขาอยู่เสมอ ทันทีที่พ้นแนวเขตหินผาและเข้าสู่ร่มเงาของแมกไม้ใหญ่ อากาศรอบตัวก็เย็นลงทัน หลินอวี้ซินสูดหายใจเข้าลึก, กลิ่นอายของดินชื้นและใบไม้ผุพังโชยเข้าจมูก ทว่าสำหรับแพทย์หญิงอัจฉริยะจากโลกอนาคตอย่างนางแล้ว กลิ่นเหล่านี้คือกลิ่นแห่งความร่ำรวย! "คุณพี่คะ หยุดตรงนี้ก่อนค่ะ ทางซ้ายมือใต้พุ่มเฟิร์นนั้น... มีโสมคนป่าอายุไม่ต่ำกว่าสามสิบปีซ่อนอยู่" อวี้ซินกระซิบเบาๆ พลาญส่งสัญญาณมือให้สามีหยุดเดิน จางเหว่ยเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เขาก้มมองตามปลายนิ้วเรียวของภรรยา พลางใช้กิ่งไม้แห้งเขี่ยใบไม้ออกอย่างระมัดระวัง และหัวใจของนายทหารหนุ่มก็แทบจะกระโดดออกมานอกอก เมื่อปรากฏรากสีเหลืองนวลรูปร่างคล้ายคน กำลังนอนสงบนิ่งอยู่ใต้ชั้นดิน! "นี่มัน... โสมป่าจริงๆ ด้วย!" จางเหว่ยอุทานออกมาเสียงเบาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา โสมป่าล้ำค่าขนาดนี้ หากนำไปขายที่ตัวอำเภอหรือส่งต่อให้พ่อค้าคนกลางในตลาดมืด ย่อมได้ราคาไม่ต่ำกว่าหลายร้อยหยวน! เงินจำนวนนี้มากกว่าค่าแรงทั้งปีของคนงานในคอมมูนเสียอีก "ตั้งสติไว้ค่ะคุณพี่ นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ของดียังรอเราอยู่อีกเพียบ" อวี้ซินหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี นางย่อตัวลงใช้ช้อนสังกะสีอันเล็กขุดดินรอบๆ อย่างประณีตบรรจง เพื่อไม่ให้รากโสมบอบช้ำแม้แต่น้อย ในจังหวะนั้นเอง ประสาทสัมผัสพิเศษจากมิติลับในตัวนางก็สั่นเตือนเบาๆ คลื่นพลังงานอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ดึงดูดให้นางเดินลึกเข้าไปอีกหน่อย จนกระทั่งถึงโคนต้นสนโบราณขนาดสามคนโอบ บรรยากาศรอบบริเวณนี้เงียบสงัดผิดปกติ ราวกับธรรมชาติกำลังซุกซ่อนความลับระดับชาติเอาไว้ "อวี้ซิน ระวัง!" จางเหว่ยพุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณนักรบ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้าทันที เมื่อได้ยินเสียง "แกร๊ก" คล้ายกิ่งไม้หัก พร้อมกับเงาร่างสีเทาขนาดใหญ่ที่พุ่งทะยานออกมาจากพงหญ้า! *ฟึ่บ!* หมูป่าตัวมหึมา น้ำหนักไม่ต่ำกว่าสองร้อยชั่ง นัยน์ตาสดใสสีแดงก่ำพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราด มันคงจะหงุดหงิดที่มีคนมารบกวนอาณาเขตของมัน แรงปะทะจากสัตว์ป่าตัวยักษ์ทำเอาพื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่น ทว่า หลินอวี้ซินหาได้มีความหวาดกลัวไม่ นางดึงมือออกจากอ้อมแขนของสามีอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสะบัดข้อมือเบาๆ เข็มเงินประกายวาววับสามเล่มที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อก็พุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืน! *ฉึก! ฉึก! ฉึก!* เข็มเงินฝังลึกเข้าที่จุดประสาทสำคัญบริเวณลำคอและหัวไหล่ของหมูป่าตัวยักษ์อย่างแม่นยำราวกับจับวาง สัตว์ป่าที่กำลังพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงชะงักกึกทันที มันส่งเสียงร้องคำรามต่ำในลำคอได้เพียงครั้งเดียว ก่อนที่ขาหลังจะอ่อนแรงและล้มพับลงกระแทกพื้นดินฝุ่นตลบอบอวล ท่ามกลางความตกตะลึงค้างเติ่งของจางเหว่ยที่อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก "ทะ... ที่รัก น้องหญิง... เธอทำได้อย่างไรกัน?" จางเหว่ยหันมามองภรรยาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปราวกับมองเทพเซียนลงมาจุติ ความแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวนี้ ยิ่งทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความหลงใหลและทึ่งในตัวนางอย่างหาที่สุดไม่ได้ "วิชาแพทย์ก็คือศิลปะในการฆ่าและรักษาค่ะคุณพี่... ว่าแต่ หมูป่าตัวนี้เนื้อแน่นไขมันหนาแบบนี้ ถ้าเอาไปตุ๋นยาจีนใส่โสมที่เราเพิ่งขุดได้ หรือเอาไปทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงขายในตลาดมืด รับรองว่ากระเป๋าเงินของเราจะต้องตุงจนปิดไม่ลงแน่ๆ ค่ะ" อวี้ซินยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายระยับด้วยความสุขของการเป็นแม่ค้ามือทอง จางเหว่ยหลุดหัวเราะพรวดออกมาอย่างเอ็นดู เขารีบก้าวเข้าไปจัดการมัดขาหมูป่าตัวยักษ์ด้วยเชือกป่านอย่างคล่องแคล่ว พลางคิดในใจว่าภรรยาตัวน้อยของเขานอกจากจะสวยเฉียบและเก่งกาจแล้ว นางยังมีความสามารถในการทำมาหากินที่เป็นเลิศ ชนิดที่ต่อให้เอาผู้ชายทั้งหมู่บ้านมารวมกันก็ยังสู้ความเด็ดเดี่ยวของนางไม่ได้ หลังจากช่วยกันเก็บเกี่ยวสมุนไพรล้ำค่าและจัดการซ่อนซากหมูป่าไว้ในมิติลับของอวี้ซิน เพื่อเตรียมนำไปแปลงเป็นทุนก้อนโต ทั้งสองก็เดินทางกลับลงมาจากภูเขาในช่วงบ่ายแก่ๆ แสงแดดสีส้มอ่อนสาดส่องกระทบหลังคาบ้านตระกูลจาง ที่ซึ่งป้าสะใภ้รองเฉินกำลังยืนเท้าสะเอวรอหาเรื่องอยู่หน้าประตูบ้านพอดี "นังตัวดี! ผัวเมียคู่นี้หายหัวไปไหนกันทั้งวัน ปล่อยให้ฉันรอใช้งานอยู่ตั้งนาน คิดจะอู้งานเพื่อหนีความยากจนรึไง!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้รองดังแหวกลมมาแต่ไกล ใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวด้วยความริษยาและเกลียดชัง หลินอวี้ซินยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น นางตบเศษดินบนชายเสื้อออกเบื้องหน้าอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายด้วยท่าทีสง่างามราวกับคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ "อุ๊ย! ป้าสะใภ้รองคะ เสียงดังโวยวายแต่หัววันแบบนี้ ระวังลมพิษจะกินปากเอานะคะ... อ้อ ส่วนเรื่องที่เราหายไปไหนนั้น ไม่ต้องเป็นห่วงหรอค่ะ เพราะวันนี้พวกเราสามีภรรยา... เพิ่งไป 'ขุดทอง' กลับมาต่างหากล่ะคะ!" อวี้ซินกล่าวกลั้วเสียงหัวเราะ ก่อนจะหยิบห่อสมุนไพรโสมป่าราคาแพงลิบลิ่วออกมาจากตะกร้า แล้วโบกไปมาต่อหน้าต่อตาป้าสะใภ้รองที่หน้าถอดสีทันทีที่เห็นประกายของสมุนไพรล้ำค่า ทว่า ในวินาทีที่ป้าสะใภ้รองอ้าปากจะพ่นคำด่าทอหยาบคายออกมาอีกระลอกนั้นเอง จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นที่หน้าปากซอย พร้อมกับร่างของชายแต่งกายชุดกั๊กสีเขียวเข้มและแว่นตากลมโตผู้หนึ่ง ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบ้านตระกูลจางด้วยใบหน้าเคร่งเครียด "ใครคือเจ้าของบ้านนี้? ทางการได้รับแจ้งว่ามีคนลักลอบนำของป่าหายากและสินค้าผิดกฎหมายมาซุกซ่อนไว้ที่นี่... จงเปิดประตูให้ตรวจค้นเดี๋ยวนี้!" (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในยุค 70 กับอวี้ซินนะคะ!)