รักษาคนไข้ด้วยเข็มทอง

เสียงทุบประตูห้องโถงบ้านสกุลเฉินดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังลงมา พร้อมกับเสียงร้องไห้โฮและตะโกนโวยวายของป้าสะใภ้ใหญ่ที่แผדแผดเผาบรรยากาศยามบ่ายให้ร้อนระอุยิ่งกว่าเตาฟืน “เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังตัวดี หลินอวี้ซิน! สามีแกทำร้ายคนจนจะตายอยู่แล้ว ยังจะมีหน้ามาทำตัวเป็นหมอเทวดาอะไรอีก รีบไสหัวออกมาดูผู้ใหญ่บ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัว หลินอวี้ซินขยับมือเรียวบางที่กำลังหั่นสมุนไพรจีนด้วยความนิ่งสงบ ใบหน้าหวานล้ำแต่เย็นชาประดับรอยยิ้มเย้ยหยันบางเบา เธอไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สมกับที่เป็นแพทย์หญิงมือหนึ่งจากศตวรรษที่ 21 ผู้ผ่านการผ่าตัดเคสวิกฤตมานับไม่ถ้วน เฉินเฟิงที่เพิ่งวางฟืนลงกองรีบก้าวเข้ามาหาภรรยา ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความคุกรุ่น เขาคว้าแขนเสื้อเธอไว้เบาๆ ด้วยความห่วงใย น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันที “อวี้ซิน อย่าออกไปเลย พวกนั้นแค่หาเรื่องรีดไถ ผมจะออกไปจัดการเอง...” อวี้ซินเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความมั่นใจ เธอเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มสากของสามีอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทำให้หัวใจของอดีตทหารกล้ากระตุกวูบ “คุณคะ... คนเราจะตายอยู่รอมร่อแล้ว ปล่อยให้พวกเขาดิ้นรนไปเถอะค่ะ แต่ถ้าฉันออกไปรักษา แล้วชาวบ้านได้เห็นกับตาว่าฝีมือแพทย์ของฉันเป็นอย่างไร ต่อไปใครหน้าไหนก็มาข่มเหงพวกเราไม่ได้อีก” น้ำเสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด ก่อนที่เธอจะปลดผ้ากันเปื้อนออกแล้วก้าวเดินนำออกไปข้างหน้าอย่างองอาจ ทันทีที่ประตูไม้เก่าแก่ถูกเปิดออก เสียงโวยวายทั้งหมดก็พลันชะงักงัน ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ชี้หน้าด่ากราดทันที “นังสารเลว! พ่อของคุณลุงเจิ้งล้มฟุ้งชักดิ้นชักงออยู่หน้าลานหมู่บ้าน ตัวเขียวคล้ำ หายใจไม่ออกแล้ว แกยังมัวมาทำระรื่นอยู่ในบ้านอีกเรอะ ถ้าเขาตาย แกต้องติดคุกหัวโตแน่!” อวี้ซินไม่แม้แต่จะชายตามองความน่าเกลียดของอีกฝ่าย เธอกวาดสายตามองฝูงชนที่มุงดูนับสิบชีวิตด้วยท่าทีเยือกเย็น สง่างาม และทรงอำนาจจนทุกคนต้องถอยร่นไปคนละก้าวโดยไม่รู้ตัว “ถอยไปค่ะ!” อวี้ซินเอ่ยเสียงเรียบแต่เฉียบขาด “ถ้าไม่อยากให้พ่อของคุณลุงเจิ้งตายคามือพวกคุณ ก็ช่วยหุบปากแล้วหลีกทางให้หมอทำงานด้วยค่ะ!” ว่าแล้วร่างเพรียวบางก็ก้าวฉับๆ ตรงไปยังลานกลางหมู่บ้านทันที ท่ามกลางเสียงซุบซิบอื้ออึงของชาวบ้านที่ต่างมองด้วยความกังขา บ้างก็ว่าเธอบ้า บ้างก็ว่าเธอแค่เรียกร้องความสนใจ แต่เมื่อเฉินเฟิงก้าวตามประกบภรรยาด้วยใบหน้าถมึงทึงและแววตาดุดันราวกับพญาอินทรี ทุกเสียงนินทาก็เงียบกริบลงทันที บนพื้นดินเย็นเฉียบ ร่างของหัวหน้าหมู่บ้านเจิ้งวัยหกสิบเศษนอนหงายหน้า แน่นิ่ง ตัวแข็งทื่อ ริมฝีปากเขียวช้ำ ดวงตาเบิกโพลงค้าง อากาศในปอดถูกขับออกจนหมดสิ้น ชีพจรที่ข้อมือเต้นแผ่วเบาจนแทบไม่เหลือรอด นี่คืออาการของโรคหัวใจกำเริบเฉียบพลันร่วมกับหลอดเลือดสมองตีบตันอย่างรุนแรง ในยุคสมัยปี 70 ที่ไม่มีแม้แต่เครื่องกระตุ้นหัวใจหรือรถพยาบาล นี่คือตั๋วเที่ยวเดียวสู่ยมโลกอย่างแท้จริง! บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของภรรยาผู้ป่วยที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย “ช่วยด้วย... ฮือๆ ใครก็ได้ช่วยสามีฉันที!” อวี้ซินคุกเข่าลงข้างกายผู้ป่วยอย่างไม่ลังเล เธอไม่สนใจฝุ่นดินหรือสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมา ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและเด็ดเดี่ยว สมองวิเคราะห์อาการอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์ “อย่าขยับตัวเขา!” อวี้ซินสั่งเสียงเฉียบขาดเมื่อลูกชายของผู้ป่วยพยายามจะเข้าไปอุ้มร่างพ่อขึ้นมา เธอตวัดมือเปิดกระเป๋าผ้าใบเก่าที่สะพายมาด้วย แต่ทว่าภายในนั้น... เมื่อนิ้วเรียวสัมผัสโดนซับใน มิติลับโรงพยาบาลส่วนตัวก็ตอบสนองทันที พลังงานอุ่นวาบไหลผ่านปลายนิ้ว ซองบรรจุเข็มเงินบริสุทธิ์สเตอริลีนอย่างดีปรากฏขึ้นในมือเธออย่างแนบเนียนโดยไม่มีใครทันสังเกตเห็น แสงแดดยามบ่ายสะท้อนประกายวาววับบนปลายเข็มเงินยาวเจิดจ้า อวี้ซินสูดหายใจเข้าลึก3ครั้ง รวบรวมสมาธิทั้งหมดเข้าสู่ปลายนิ้ว สายตาคมปลาวดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังจุดชีพจรสำคัญบนร่างกายของผู้ป่วย จุดเหอหลู่ จุดเน่ยกว่าน และจุดฝูทู่... ทุกจุดถูกคำนวณตำแหน่งด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร ไม่มีที่ว่างให้ความผิดพลาดแม้แต่น้อย *ฉึก! ฉึก! ฉึก!* เสียงเข็มเงินพุ่งเข้าสู่ผิวหนังอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ปลายเข็มถูกหมุนควงด้วยเทคนิคฝังเข็มโบราณผสานการแพทย์แผนปัจจุบัน ทุกการขยับข้อมือเต็มไปด้วยความพริ้วไหวและทรงพลัง จนชาวบ้านที่ยืนล้อมรอบถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึงพรึงเพริด ป้าสะใภ้ใหญ่ที่หมายจะเข้ามาขัดขวาง อ้าปากค้างสนิท ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจกลัวจนพูดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง มีเพียงเสียงลมหายใจของอวี้ซินและเสียงโลหะเงินที่สะท้อนแสงไฟ เวลาผ่านไปเพียงสามสิบวินาทีที่ยาวนานราวกับสามปี... ร่างที่เคยแข็งทื่อและเขียวคล้ำของหัวหน้าหมู่บ้านเจิ้งกระตุกเฮือกใหญ่ ดวงตาที่เบิกค้างค่อยๆ กะพริบ ก่อนที่หน้าอกจะกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง พร้อมกับเสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด! “แคกๆ! แคก!” หัวหน้าหมู่บ้านเจิ้งสำลักเสียงดังลั่น สีหน้าที่เคยเขียวคล้ำค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาด ไอโขลกออกมาติดต่อกันหลายครั้ง จนกระทั่งลืมตาขึ้นมามองรอบตัวได้อย่างเต็มตา ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงจะระเบิดขึ้นราวกับคลื่นยักษ์! “ฟื้นแล้ว! ฟื้นจริงๆ ด้วย!” “โอ้สวรรค์! นี่มันวิชาแพทย์เทวดาชัดๆ!” “ภรรยาของเฉินเฟิง... นางกลายเป็นหมอไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?!” เฉินเฟิงที่ยืนอารักขาอยู่ข้างกายภรรยา ทอดมองแผ่นหลังบางของภรรยาด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ในอกของชายชาติทหารพองโตด้วยความภาคภูมิใจอย่างหาที่สุดมิได้ ภรรยาของเขา... ไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดา แต่คือนางพญาผู้กุมความเป็นความตายไว้ในกำมือ! อวี้ซินถอนเข็มเงินออกทีละเล่มอย่างนุ่มนวล เก็บเข้าซองอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอปาดเหงื่อที่ผากเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองหน้าหัวหน้าหมู่บ้านที่ยังมีอาการมึนงงและลูกชายที่กำลังคุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณเธอด้วยความซาบซึ้ง ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายและเสียงชื่นชมกำลังดังระเบิดขึ้นนั้นเอง... จู่ๆ เสียงตบมือช้าๆ ดังขึ้นจากชายแปลกหน้าผู้หนึ่งที่แหวกฝูงชนเข้ามา ชายผู้นั้นสวมเสื้อคลุมกันหนาวเนื้อดี ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแววตากรุ้มกริ่มที่มองมายังอวี้ซินอย่างจาบจ้วง “ฝังเข็มเรียกวิญญาณกลับคืน... ฝีมือยอดเยี่ยมจริงๆ ครับคุณหมอหลิน” ชายแปลกหน้าหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเฟิงหายวับไปในพริบตา “น่าเสียดายนะ... ที่ยาบำรุงและสมุนไพรล้ำค่าที่คุณซ่อนไว้ในมิติลับของคุณ กำลังจะถูกทางการยึดไปตรวจสอบในข้อหา ‘ค้าของเถื่อน’ ในอีกไม่ถึงสิบนาทีข้างหน้านี้แล้วล่ะครับ!” อวี้ซินหรี่ตาลงทันที หัวใจกระตุกวูบ แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งการท้าทาย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามและสนับสนุนอวี้ซินเสมอนะคะ