มิติลับสมุนไพรในกำมือ

"ถ้าพวกเจ้ายังกล้าส่งเสียงโวยวายหน้ารั้วบ้านข้าอีกครึ่งคำ ข้าจะเอาเข็มเล่มยาวเท่าตะเกียىนี้ ฝังลงไปที่จุดชีพจรเสียงของพวกเจ้าให้พูดไม่ได้ไปตลอดชีวิต!" เสียงตวาดกร้าวที่แฝงไปด้วยพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวดังลอดประตูไม้ไผ่เก่าๆ ออกไป ทำให้เสียงโวยวายของป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินที่กำลังแผดเสียงด่าทอเรื่อง "สะใภ้ขี้เกียจไม่ยอมตื่นมาทำความสะอาดคอกหมู" ถึงกับสะดุดกึกลงคอทันที หลินอวี้ซินไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาภายนอกบ้านอีก นางกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าตู้ยาแสตนเลสปลอดเชื้อเงาวับในมิติลับของตนเอง ดวงตาคู่คมกวาดมองชั้นวางสมุนไพรล้ำค่าและอุปกรณ์การแพทย์ครบครันที่ตามทะลุมิติมาด้วยอย่างพึงพอใจ มิติลับนี้... คือโรงพยาบาลเอกชนครบวงจรที่นางเป็นผู้อำนวยการในภพก่อน และตอนนี้ มันได้กลายมาเป็น "คลังแสงส่วนตัว" ที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณยุค 70 ของนางเรียบร้อยแล้วค่ะ "หึ อยากให้ฉันเป็นทาสรับใช้บ้านรองตระกูลเฉินไปจนวันตายหรือคะ ฝันไปเถอะ" อวี้ซินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ร่างนี้เป็นเพียงเด็กสาวในเมืองที่ถูกส่งมาแต่งงานกับทหารผ่านศึกบาดเจ็บปลดประจำการอย่างเฉินเฟิง ถูกคนในครอบครัวสามีรังแกและสูบเลือดสูบเนื้อมาตลอด จนกระทั่งตรอมใจตายไป แต่นับจากวันนี้... หลินอวี้ซินคนนี้จะพลิกกระดานชีวิตใหม่ทั้งหมดเองค่ะ นางหยิบโสมป่าอายุหลายร้อยปีและตังเซียมคุณภาพเยี่ยมออกจากตู้ยาในมิติ กลิ่นหอมหวานล้ำลึกของสมุนไพรลอยฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวทันที ในยุคขาดแคลนเช่นนี้ ข้าวสารสักถังยังหายากยิ่งกว่างومทองคำ แต่นางกลับมีคลังสมุนไพรและอาหารสำรองกึ่งสำเร็จรูปในโรงพยาบาลมิติที่ต่อให้กินไปอีกสิบชาติก็ไม่หมด อวี้ซินลงมือจุดเตาไฟด้วยความคล่องแคล่ว นางตั้งหม้อดินเผาใบเล็กแล้วต้ม "ไก่ตุ๋นโสมยาจีนบำรุงกำลัง" กลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอของเนื้อไก่ชั้นดีผสานกับกลิ่นอุ่นๆ ของโสมและพุทราจีนค่อยๆ แผ่ซ่านทะลุรอยแตกของฝาหม้อ เล็ดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ไผ่ ลอยไปตามสายลมโชยอ่อนเข้าจมูกของชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาบนถนนดินลูกรัง "กลิ่นอะไรนั่น? หอมชวนหิวเสียจริง..." ชาวบ้านคนหนึ่งอุทานขึ้นด้วยความฉงน ณ มุมหนึ่งของห้องครัว เฉินเฟิง สามีร่างสูงใหญ่แต่ใบหน้าซีดเซียวเพราะพิษบาดแผลเก่า เดินกะโผลกะเพลกเข้ามาด้วยความตกใจ เขากลัวว่าภรรยาจะถูกคนตระกูลใหญ่รังแกอีก แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามา ภาพที่เขาเห็นกลับไม่ใช่ภรรยานั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งเช่นเคย หากแต่เป็นหญิงสาวในชุดเรียบง่ายกำลังยืนคนซุปในหม้อด้วยท่าทางสง่างาม ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ "อวี้ซิน... เจ้ากำลังทำอะไรหรือ?" เฉินเฟิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมเข้มฉายแววห่วงใยระคนประหลาดใจ อวี้ซินหันกลับมาสบตาชายหนุ่ม นางพิจารณาโครงหน้าคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน และร่างหนาที่แม้จะผอมโซและขาข้างหนึ่งเจ็บจากการปกป้องเพื่อนร่วมรบ แต่กลับแผ่ซ่านความซื่อสัตย์และมั่นคงออกมาอย่างชัดเจน สามีคนนี้... ไม่เลวเลยทีเดียว เป็นวัตถุดิบชั้นดีที่นางสามารถ "ปั้นให้รุ่ง" และร่วมมือกันตบหน้าพวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อได้อย่างสบายๆ "ต้มซุปบำรุงร่างกายให้ท่านไงคะ" อวี้ซินตอบด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ เดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือเรียวแตะชีพจรที่ข้อมือของเขาโดยอัตโนมัติ "ชีพจรเต้นอ่อนแบบนี้ เลือดลมติดขัดจากพิษบาดแผลเก่าไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกวิธีสินะคะ... วางใจเถอะค่ะ ในเมื่อฉันอยู่ที่นี่แล้ว ขาข้างนี้และอนาคตของท่าน ฉันจะดูแลเอง!" เฉินเฟิงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจแกร่งของอดีตนายทหารกระตุกวาบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด สายตาที่ภรรยมองมาไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือรังเกียจเขาเลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก ในขณะที่ทั้งสองกำลังสบตากันด้วยบรรยากาศหวานชื่นท่ามกลางกลิ่นซุปสมุนไพรหอมกรุ่น ทันใดนั้น เสียงทุบประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีจอมเคี่ยวที่ตะโกนแหกปากเข้ามาจากหน้าบ้าน "อีสะใภ้ตัวดี! กล้าดียังไงถึงขู่สะใภ้ใหญ่ แถมยังซ่อนของกินกลิ่นหอมชวนโมโหนี่ไว้อีก เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! ถือว่าพวกแกแต่งเข้าบ้านตระกูลเฉินแล้ว ของทุกอย่างในบ้านหลังนี้ต้องเป็นของฉัน!" อวี้ซินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก นางหยิบเข็มเงินเล่มยาววาววับออกมาจากความว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย แล้วหันไปกระซิบกับสามีด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "เฉินเฟิง... สามีรัก ท่านอยากออกไปดูภรรยาจัดการพวกปลิงดูดเลือดพวกนี้พร้อมกับฉันไหมคะ?" เฉินเฟิงมองเข็มเงินในมือภรรยา สลับกับใบหน้ามั่นใจของนาง มุมปากหนาก็ค่อยๆ ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง เขาพยักหน้าช้าๆ "ตามใจเจ้าทุกอย่าง... เมียรัก" ทว่า ก่อนที่อวี้ซินจะทันได้ก้าวเท้าเดินไปปลดกลอนประตู เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่พร้อมกับเสียงตะโกนเอะอะโวยวายของคนกลุ่มใหญ่ก็พังโครมเข้าประตูรั้วไม้ไผ่พังกระจัดกระจายเข้ามาเสียก่อน และคนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด ไม่ใช่แค่แม่สามีจอมแสบ แต่กลับเป็น... หัวหน้าหมู่บ้านที่ถือไม้พลองหน้าตาถมึงทึง พร้อมกับชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐที่ซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ใต้ปีกหมวก! อวี้ซินชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของแผนการร้ายที่ถูกจัดฉากไว้ล่วงหน้า... -------------------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ