สัญญาณเตือนจากอดีต

กลิ่นอายความชื้นของหินโบราณผสมผสานกับกลิ่นอับของกาลเวลาลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดเบื้องล่าง ห่างจากชั้นเรียนเวทมนตร์ระดับสูงลงมาหลายร้อยเมตร แสงไฟจากผลึกมานารอบตัวริบหรี่จนแทบจะกลืนกินร่างของเรย์และฟีเรียให้จมหายไปกับความเวิ้งว้างของห้องใต้ดินต้องห้าม เสียงฝีเท้าของเรย์ที่กระทบลงบนพื้นศิลาสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงนับถอยหลังของนาฬิกาทรายที่กำลังจะหมดลง หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสของระบบยังคงกะพริบเตือนด้วยแสงสีแดงฉานอย่างบ้าคลั่ง [คำเตือนจากระบบ! ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS: 'ผู้ไร้สมการ' ปรากฏตัว!] [ความเสี่ยงชีวิต: 99.8% — เตรียมพร้อมรับมือการปะทะทันที!] "เรย์... คุณไหวไหม หน้าซีดมากเลยนะ" ฟีเรียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย เธอพยายามประคองไหล่ของเด็กหนุ่มผู้สวมแว่นตาไร้กรอบ แม้ภายนอกเธอจะเป็นถึงหัวกะทิของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ แต่ในสถานการณ์ที่ความกดดันทางอากาศสูงเสียดฟ้าจนหายใจแทบไม่ออก เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นวิตกกับเงาดำที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทุกที เรย์ยกมือขึ้นดันกรอบแว่น ดวงตาสีเข้มใต้เลนส์กวาดมองผ่านเส้นกราฟตัวเลขที่ระบบประมวลผลออกมาอย่างรวดเร็ว สมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อคำนวณความน่าจะเป็น ร่างกายของเขาอ่อนแอเกินกว่าจะรับการปะทะตรงๆ กับตัวตนระดับ SSS ที่แม้แต่มานารอบตัวยังต้องสั่นสะเทือน "ผมยังไหวครับฟีเรีย... แต่สิ่งที่เราต้องกังวลไม่ใช่แค่ 'ผู้ไร้สมการ' ตัวนั้น" เรย์หันไปมองผนังหินศิลาเบื้องหน้า ดวงตาเป็นประกายด้วยความฉลาดเฉลียว "ลองดูร่องรอยบนผนังนี่สิครับ มันไม่ใช่คาถาอาคมบทโบราณอย่างที่พวกอาจารย์เข้าใจ" ฟีเรียขมวดคิ้วเรียวสวย เธอขยับคบเพลิงเวทมนตร์เข้ามาใกล้ผนังศิลาสีดำสนิทที่ถูกกัดเซาะด้วยกาลเวลา ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก บนผนังนั้นไม่ได้สลักอักขระรูนหรือวงแหวนเวทมนตร์คาถาใดๆ ทั้งสิ้น หากแต่เป็นลวดลายของสมการทางคณิตศาสตร์ กราฟฟังก์ชันพาราโบลา ข้อมูลเชิงสถิติ และสูตรฟิสิกส์ที่คุ้นตาอย่างประหลาด—มันคือภาษาตัวเลขที่ดิบกระด้าง ไร้ซึ่งจิตวิญญาณแห่งมานา แต่กลับเต็มไปด้วยสัจธรรมแห่งกาลเวลา "นี่มัน... อะไรกัน?" ฟีเรียพึมพำด้วยความตื่นตะลึง นิ้วเรียวสั่นเทาเอื้อมไปแตะร่องรอยสลักเหล่านั้น "ไม่ใช่เวทมนตร์เหรอ? แต่มันมีความหนาแน่นของพลังงานบางอย่างซ่อนอยู่... พลังงานที่ไม่ใช่มานา!" "ถูกครับ" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้แผ่นศิลานั้นมากขึ้น มือเรียวแตะลงบนตัวเลขเหล่านั้น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อระบบส่งกระแสข้อมูลมหาศาลเข้ามาในหัว [ติ๊ง! ตรวจพบข้อมูลดิบยุคก่อนประวัติศาสตร์: 'สถาปัตยกรรมทางวิทยาศาสตร์ระดับมหภาค'] [วิเคราะห์สำเร็จ: โลกใบนี้ในอดีตไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเวทมนตร์ แต่ขับเคลื่อนด้วยกฎฟิสิกส์และตรรกะทางคณิตศาสตร์!] เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้น ข้อมูลนี้มันพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ทั้งหมดที่สถาบันเวทมนตร์สอนมาตลอดหลายร้อยปี โลกที่เต็มไปด้วยพลังเวทมนตร์ในปัจจุบัน แท้จริงแล้วเป็นเพียงผลลัพธ์ของการล่มสลายของอารยธรรมวิทยาศาสตร์โบราณ! "ฟีเรีย... เหตุผลที่คาถาของคุณเริ่มใช้ไม่ได้ผลในช่วงหลัง ไม่ใช่เพราะคุณไร้พรสวรรค์หรอกครับ" เรย์หันกลับมาสบตากับหญิงสาว แววตาของเขาจริงจังและลุ่มลึก "แต่เป็นเพราะ 'สมการ' ของโลกใบนี้กำลังพยายามรีเซ็ตตัวเองกลับสู่ค่าเริ่มต้น ค่าทางฟิสิกส์ดั้งเดิมกำลังกัดกินระบบมานาทีละน้อย!" ฟีเรียเบิกตากว้าง ความจริงข้อนี้หนักหน่วงเกินกว่าที่สมองของเธอจะประมวลผลได้ทันท่วงที เธอกัดริมฝีปากแน่น "ถ้าอย่างนั้น... สิ่งที่พวกเราเรียนมาทั้งหมด การร่ายรำ ส่งกระแสจิต หรือการดึงพลังจากธรรมชาติ มันก็เป็นแค่..." "มันเป็นแค่การหลอกลวงที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความจริงครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เด็ดขาดดังขึ้นขัดจังหวะ ท่ามกลางความมืดมิดที่กดดัน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นราวกับค้อนเหล็กกระทบพื้นก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ *ตึง... ตึง... ตึง...* เรย์และฟีเรียหันขวับไปมองยังทางเดินมืดมิดเบื้องหลังทันที แสงไฟจากผลึกมานากระพริบรัวจนดับสนิท ความมืดเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวในเสี้ยววินาที ร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากเงาดำ ร่างสูงโปร่งสวมชุดคลุมสีเทาเข้มที่ไร้ลวดลายเวทมนตร์ใดๆ แต่กลับแผ่รังสีความกดดันที่ทำให้วิญญาณสั่นสะเทือน [คำเตือนขั้นวิกฤต! 'ผู้ไร้สมการ' เข้าสู่ระยะประชิด!] [ตรวจพบรหัสพันธุกรรมที่ไม่รู้จัก... บุคคลนี้... ไม่ได้มาจากยุคสมัยนี้!] เรย์ดึงตัวฟีเรียมาหลบอยู่ด้านหลัง พร้อมกับคำนวณความเป็นไปได้ในการต่อสู้ในเสี้ยววินาที แม้โอกาสรอดจะเป็นศูนย์ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงจ้องมองไปยังบุคคลลึกลับที่หยุดยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เงาดำนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นมุมปาก และดวงตาคู่ที่สะท้อนแสงประหลาดราวกับดวงดาวนับล้านดวงในจักรวาลที่ตายแล้ว "ช่างเป็นเด็กที่ฉลาดเสียจริง... เรย์" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นราวกับทักทายคนรู้จัก "เจ้ามองเห็นความจริงหลังม่านมายานั้นแล้วสินะ... แต่ก็น่าเสียดาย ที่ความรู้นี้ มันจะทำให้เจ้าต้อง 'ถูกลบหายไป' จากสมการนี้ตลอดกาล" สิ้นเสียงนั้น อากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยวกลายเป็นเกลียวคลื่นสีดำสนิท พลังงานแปลกประหลาดที่ไร้ซึ่งมานาพุ่งทะยานเข้าใส่ทั้งสองคนด้วยความเร็วเหนือเสียง! เรย์กัดฟันกรอด นิ้วมือรัวกลางอากาศเพื่อสร้างเกราะป้องกันขั้นสูงสุดตามหลักคณิตศาสตร์เวท "ฟีเรีย! จับมือผมไว้เราต้องหนีเดี๋ยวนี้!" แต่ทว่า... ในวินาทีที่การโจมตีพุ่งเข้ามาถึงตัว แสงไฟจากหน้าจอระบบของเรย์ก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท [ระบบขัดข้องฉุกเฉิน... ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ต้นกำเนิด'—] [คำสั่งควบคุมทั้งหมดถูกยึดครองโดยบุคคลที่สาม: ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกแห่งความจริง... ผู้สร้างหมายเลขศูนย์] ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเรย์และฟีเรียในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ