ศัตรูในคราบอาจารย์

"ตัวเลขบนกระดานแผ่นนั้น... ไม่ใช่สมการที่มนุษย์ในยุคนี้จะสามารถประกอบสร้างขึ้นมาได้ด้วยซ้ำครับ คุณเรย์" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไว้ด้วยกระแสความเย็นเยียบดังขึ้น ท่า่ามกลางความเงียบงันของห้องพักอาจารย์ส่วนตัว กลิ่นอายของชาดำเอิร์ลเกรย์อบอวลผสมผสานกับกลิ่นฉุนจางๆ ของผงเวทมนตร์ธาตุโลหะที่ถูกเผาไหม้ในเตาปฏิกรณ์เวทมนตร์รุ่นโบราณ เรย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อหนา แสงไฟจากตะเกียงเวทสีครามสาดส่องกระทบกรอบแว่นทรงเหลี่ยมของอาจารย์ประจำชั้นผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในภาควิชาเวทประยุกต์ 'มาสเตอร์วาลคาร์' ชายวัยกลางคนผู้มีรอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่หางคิ้วขวาลงมาถึงกรามหนา ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจ้องมองเด็กหนุ่มทุนผู้ไร้เส้นสายราวกับกำลังผ่าตัดศพเพื่อศึกษาโครงสร้างภายใน บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมบริเวณขมับของเรย์ แม้สมองส่วนหน้าจะยังคงคำนวณอัตราความน่าจะเป็นของการรอดชีวิตด้วยความเร็วสูง แต่ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ยังคงกะพริบเตือนอยู่ภายในเรตินายังคงตอกย้ำถึงความผิดปกติที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืน *[ระบบขัดข้องฉุกเฉิน... ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ต้นกำเนิด'—]* *[คำสั่งควบคุมทั้งหมดถูกยึดครองโดยบุคคลที่สาม: ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกแห่งความจริง... ผู้สร้างหมายเลขศูนย์]* ข้อความหลอนประสาทเหล่านั้นยังคงทิ้งร่องรอยความปั่นป่วนไว้ในระบบประสาทของเรย์ แต่สิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่าคือสายตาของมาสเตอร์วาลคาร์ในเวลานี้ สายตาที่ไม่ได้มองเขาเป็นแค่นักเรียนทุนหัวกะทิอีกต่อไป แต่เป็น 'ตัวแปรแปลกปลอม' ที่ต้องถูกกำจัดหรือควบคุม "ผม... ไม่เข้าใจที่อาจารย์หมายถึงครับ" เรย์เลือกใช้คำตอบที่ระมัดระวังที่สุด ดวงตาสนเท่ห์ถูกปั้นแต่งขึ้นอย่างแนบเนียน พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองเพล มาสเตอร์วาลคาร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและแห้งแล้ง ชายวัยกลางคนค่อยๆ วางปากกาขนนกเวทลงบนแท่นวาง ชemตัวพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างช้าๆ ก่อนจะประสานมือทั้งสองข้างไว้เหนือหน้าท้อง "เธอเป็นเด็กฉลาดนะเรย์ ฉลาดจนน่ากลัวเลยล่ะ" วาลคาร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับหนักแน่นราวน้ำหนักค้อนทั่งตีเหล็ก "กระดาษคำตอบที่เธอส่งในการสอบย่อยวิชาคำนวณเรขาคณิตเวทเมื่อวานซืน... มันไม่มีขั้นตอนการร่าย ไม่มีวงแหวนเวท และไม่มีแม้กระทั่งประจุมานาสำรองในกระดาษเลยแม้แต่น้อย แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับแม่นยำยิ่งกว่าผลการคำนวณจากเครื่องประเมินเวทระดับตำนานของสภาสูงเสียอีก" อาจารย์ใหญ่ประจำชั้นเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบเข้ากัดกินสติสัมปชัญญะของคู่สนทนา "ในฐานะอาจารย์ประจำชั้น ฉันมีหน้าที่ต้องปกป้องสถาบันแห่งนี้จากภัยคุกคามทุกรูปแบบ... และในฐานะนักวิจัยเวทมนตร์โบราณ ฉันบอกได้คำเดียวว่า สิ่งที่เธอใช้มันไม่ใช่เวทมนตร์ของโลกใบนี้" ฟีเรียที่ยืนรออยู่บริเวณระเบียงด้านนอกผ่านกระจกใสบานใหญ่ ขยับตัวอย่างกระวนกระวาย เธอพยายามส่งสัญญาณมือเตือนเรย์จากด้านนอก แต่โครงสร้างกระจกป้องกันเสียงระดับสูงทำให้เธอทำได้เพียงแค่มองเห็นสถานการณ์ภายในด้วยความร้อนรน เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ เขารู้ดีว่าการปฏิเสธในตอนนี้มีแต่จะทำให้ตัวเองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ตรรกะและเหตุผลเท่านั้นที่จะช่วยให้เขาหลุดพ้นจากข้อกล่าวหานี้ได้ "ถ้าอาจารย์คิดว่าสิ่งที่ผมทำมันคือภัยคุกคาม ทำไมอาจารย์ถึงไม่ส่งเรื่องนี้ให้สภาสูงวินิจฉัยตั้งแต่แรกหล่ะครับ?" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายโดยไม่หลบเลี่ยง แววตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความท้าทายอย่างสุภาพ "การที่อาจารย์เรียกผมมาคุยเป็นการส่วนตัวในห้องนี้... แสดงว่าอาจารย์กำลังสนใจ 'ที่มา' ของสมการนั้นมากกว่าตัวผมใช่ไหมครับ" มุมปากของมาสเตอร์วาลคาร์กระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้า "สมองดี สมเป็นเด็กทุนที่สอบเข้าด้วยคะแนนเต็มทุกหมวด... แต่เธอประเมินความอยากรู้อยากเห็นของฉันต่ำเกินไป เรย์" วาลคาร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของร่างทึบตันแผ่ขยายปกคลุมเรย์จนมิด "สิ่งที่เธอครอบครองอยู่... มันคือ 'กุญแจ' ที่สูญหายไปเมื่อสามร้อยปีก่อน กุญแจที่จะเปิดประตูสู่หอคอยต้องห้าม... ที่ซึ่งผู้สร้างหมายเลขศูนย์ถูกจองจำไว้" ทันทีที่ชื่อ 'ผู้สร้างหมายเลขศูนย์' หลุดออกมาจากปากของอาจารย์ประจำชั้น ระบบภายในหัวของเรย์ก็ระเบิดเสียงเตือนแหลมสูงขึ้นทันที หน้าต่างสีแดงฉานนับสิบบานเด้งขึ้นมาซ้อนทับกันจนมองไม่เห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว *[คำเตือนระดับวิกฤต! ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับรากเหงือก (Root Access) จากบุคคลภายนอก]* *[เป้าหมาย: มาสเตอร์วาลคาร์ - สถานะตัวตน: ผู้ดูแลระบบเงา (Shadow Administrator)]* เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ความจริงข้อนี้ทำให้ตรรกะทั้งหมดที่เขาเคยเชื่อมั่นสั่นคลอน โรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ไม่ใช่สถานศึกษา แต่เป็นห้องทดลองขนาดใหญ่ และอาจารย์ของเขาก็ไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม มาสเตอร์วาลคาร์ก็สะบัดมือขวาเบาๆ ประตูห้องทำงานถูกล็อกด้วยม่านพลังงานสีดำสนิท พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมระเบียงด้านนอกที่ฟีเรียยืนอยู่ "ฉันจะให้เวลาเธอตัดสินใจแค่สามวินาทีเรย์..." วาลคาร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่ม กลิ่นอายเวทมนตร์โบราณกดทับจนหน้าอกของเรย์อัดแน่นด้วยความเจ็บปวด "จะยอมมอบสมการนั้นให้ฉันแต่โดยดี... หรือจะปล่อยให้เพื่อนสนิทของเธอที่อยู่ข้างนอกนั้น ต้องกลายเป็นเครื่องสังเวยให้กับการทดลองบทใหม่ของสภาสูง?" เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เลือดสีแดงสดซึมไหลออกมาตามร่องนิ้ว สายตาของเขาเหลือบมองไปยังฟีเรียผ่านกระจกใส ซึ่งในขณะนี้กำลังถูกกลุ่มเงาลึกลับพุ่งเข้าประชิดตัวจากทุกทิศทาง สถานการณ์บีบคั้นถึงขีดสุด ตรรกะและการคำนวณทั้งหมดพังทลายลงต่อหน้าอำนาจที่เหนือกว่า เรย์ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว นอกจากการเดิมพันครั้งสุดท้ายด้วยรหัสลับที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในจิตสำนึกของตนเอง เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์ผู้ทรยศ มุมปากหยักยิ้มเยาะด้วยรอยยิ้มที่ทำให้อีกฝ่ายต้องชะงัก "อาจารย์คิดจริงๆ หรอครับ... ว่าคนอย่างผม จะไม่มีแผนสำรองเอาไว้?" เรย์กดนิ้วลงบนปลอกแขนเสื้อขวาที่มีสัญลักษณ์ตัวเลขคณิตเวทซ่อนอยู่ พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ดังขึ้นในความเงียบงัน— *[ยืนยันคำสั่ง: ทำลายระบบโครงสร้างทั้งหมด... เริ่มกระบวนการล้างบาง (System Purge)]* ตูมมมมมมมม! -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาแห่งเวทมนตร์ไปด้วยกันเสมอนะครับ! - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์