การสอบที่กลายเป็นสมรภูมิ

ตูมมมมมมมม! แรงระเบิดจากแผ่นศิลาจารึกกลางห้องโถงสอบไม่ได้เป็นเพียงแค่เสียงคำรามของพลังมานากลวงเปล่า แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้เข้าสอบทุกคน ควันสีม่วงเข้มพวยพุ่งขึ้นกลบกลืนเพดานหินอัคนี กลิ่นอายของความล้มเหลวคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นไหม้ของกระดาษคำถามเวทมนตร์ที่กำลังมอดไหม้เป็นจุล "เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย! ข้อสอบระดับสามัญทำไมถึงระเบิดได้!" เสียงสบถของนักเรียนตระกูลขุนนางดังขึ้นจากมุมห้อง ท่ามกลางความอลหม่านที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เรย์ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะสอบของตนเอง ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นจ้องมองเศษกระดาษคำถามที่เหลือเพียงครึ่งแผ่นอย่างพินิจพิเคราะห์ บนแผ่นกระดาษนั้น หมึกเวทมนตร์ไม่ได้ทำหน้าที่แสดงโจทย์คณิตเวทตามปกติ แต่มันกลับบิดเบี้ยวกลายเป็นโครงสร้างสมการอันซับซ้อนที่ไร้ทางออก สัญชาตญาณของนักคำนวณบอกเขาในทันทีว่า นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิค แต่มันคือ "กับดัก" ที่ถูกออกแบบมาเพื่อกำจัดนักเรียนทุนอย่างเขาโดยเฉพาะ "เรย์! ตั้งสติก่อน คุณไหวไหม" เสียงหอบหายใจของฟีเรียดังขึ้นใกล้ ๆ เธอรีบวิ่งฝ่ากลุ่มควันมาหยุดอยู่ที่ข้างโต๊ะของเขา ใบหน้าอันงดงามเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความตื่นตระหนก มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามรวบรวมทฤษฎีเวทมนตร์ดั้งเดิมในหัว แต่ทว่า... อาคมของเธอกลับเงียบงันเช่นเคย ราวกับว่ากฎเกณฑ์ของห้องสอบแห่งนี้ถูกบิดเบือนไปจนหมดสิ้นแล้ว "ผมไม่เป็นไรครับฟีเรีย... แค่แปลกใจนิดหน่อยที่คนออกข้อสอบลงทุนใช้กลไก 'สมการวงกตย้อนกลับ' มาเล่นงานพวกเรา" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและเยือกเย็น แม้สถานการณ์รอบตัวจะกำลังเดือดดาลจนแทบละลาย เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง พบว่ากระดาษคำถามของนักเรียนคนอื่น ๆ ต่างก็เกิดการระเบิดไล่เลี่ยกันหมด ยกเว้นเพียงไม่กี่คนที่เป็นทายาทตระกูลจอมเวทชั้นสูง ซึ่งดูเหมือนจะได้รับ "ตัวช่วย" หรือรหัสผ่านบางอย่างล่วงหน้า กติกาการสอบในวันนี้ถูกฉีกทิ้งโดยสมบูรณ์ ที่หน้าห้องโถง ประตูเหล็กกล้าเวทมนตร์ถูกปิดตายด้วยค่ายกลระดับสูง เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกรรมการคุมสอบดังแว่วมาจากหลังกระจกเวทมนตร์ทางเดียว พวกเขากำลังยืนกอดอกมองดูเหยื่อในกรงขังด้วยความสนุกสนาน "ฟังทางนี้! นักเรียนทุกคน" เสียงประกาศก้องผ่านเวทมนตร์ขยายเสียงดังสะท้อนก้องกังวาน "เนื่องจากตรวจพบความผิดปกติของระบบมานา การสอบรอบนี้จึงถูกยกระดับเป็น 'การทดสอบภาคสนามฉุกเฉิน' ใครก็ตามที่สามารถแก้สมการบนแผ่นศิลาที่แตกออกได้ภายในสิบนาที จะได้รับสิทธิ์ผ่านเข้ารอบต่อไป... ส่วนคนที่ไม่สามารถแก้ได้ ก็จงเตรียมตัวรับผลกระทบจากมานาตีกลับซะ!" สิ้นเสียงประกาศ คลื่นพลังมานาสีแดงฉานก็เริ่มแผ่ขยายออกจากเศษศิลาที่ระเบิดเมื่อครู่ มันก่อตัวเป็นแรงกดดันมหาศาลกดทับบ่าของทุกคนจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น นักเรียนหลายคนเริ่มกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อมานาในร่างกายถูกกระตุ้นให้ปั่นป่วน "สิบนาที... กับสมการที่ถูกเขียนขึ้นมาให้เป็นอนันต์ที่ไม่มีวันหาคำตอบเจอเนี่ยนะ" ฟีเรียกัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอพยายามใช้คทาในมือเคาะลงกับพื้นเพื่อคำนวณหาทางออก แต่สมองของเธอกลับว่างเปล่า ทฤษฎีทั้งหมดที่เคยท่องจำมานับร้อยหน้าไม่สามารถนำมาใช้กับโจทย์ที่ไร้ตรรกะนี้ได้เลย "มันเป็นไปไม่ได้ เรย์ โจทย์ข้อนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อไม่ให้ใครตอบถูกตั้งแต่แรกแล้ว!" เรย์ไม่ได้เอ่ยปากตอบทันที เขาเพียงแต่หันไปมองฟีเรีย แววตาของเด็กหนุ่มฉายประกายความมุ่งมั่นและสว่างไสวราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด มือขวาของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นถอดแว่นสายตาออกแล้วเช็ดด้วยผ้าเช็ดหน้าอย่างใจ ในโลกของเวทมนตร์ทั่วไป ผู้คนต่างพึ่งพาพรสวรรค์ ปริมาณมานา และสายเลือดอันสูงส่งเพื่อร่ายคาถา แต่สำหรับเรย์แล้ว เวทมนตร์คือ "ภาษา" และทุกภาษาย่อมมีไวยากรณ์และกฎเกณฑ์ของมันเอง ต่อให้ผู้สร้างจะจงใจสร้างสมการที่ไม่มีวันถูกขึ้นมาเพื่อกลั่นแกล้งเขาก็ตามที แต่มันก็ย่อมมี "ช่องโหว่" ซ่อนอยู่เสมอในระบบตรรกะ "ในเมื่อมันไม่มีวันถูก..." เรย์พึมพำเบา ๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เราก็แค่ต้องทำให้มัน 'ถูกต้อง' ในแบบของเราเองครับ" พูดจบ เรย์ก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนประจันหน้ากับเศษศิลาจารึกที่กำลังแผ่ไอความร้อนระอุออกมา เขาไม่ได้หยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาใช้เหมือนจอมเวททั่วไป นิ้วมือเรียวยาวของเขากลับขยับวาดลวดลายกลางอากาศอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ราวกับกำลังบรรจงเขียนตัวเลขลงบนกระดานดำในห้องเรียน *ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...* เสียงเข็มนาฬิกาเวทมนตร์บนผนังดังขึ้นแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของฟีเรีย เธอมองดูแผ่นหลังของเด็กหนุ่มนักเรียนทุนคนนี้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง หวาดหวั่น และศรัทธาในคราวเดียวกัน เรย์กำลังทำอะไรบางอย่างที่บ้าบิ่นที่สุดในประวัติศาสตร์ของโรงเรียนเวทมนตร์ เขากำลังท้าทายกฎเกณฑ์ที่สืบทอดกันมานับพันปีด้วยสมองและสองมือเปล่า ๆ "เรย์ ระวัง!" ฟีเรียร้องเตือนสุดเสียง เมื่อแรงกดดันมานารอบตัวพุ่งทะยานขึ้นถึงขีด ลำแสงสีแดงฉานพุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของเรย์ด้วยความเร็วสูงราวกับลูกศรอาบยาพิษ แต่ทว่า... ก่อนที่ลำแสงนั้นจะทันได้สัมผัสตัวเขา เรย์กลับสะบัดนิ้วครั้งสุดท้ายพร้อมกับเปล่งเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ทรงพลังจนสะท้อนไปทั่วห้องโถง "สมการเซียน... เริ่มต้นการคำนวณย้อนกลับ!" *เปรี้ยงงงงงง!* แรงปะทะอันรุนแรงทำให้เกิดคลื่นกระแทกกระจายไปทั่วทิศทาง ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาของกันและกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง ราวกับเวลาถูกหยุดนิ่งเอาไว้ เมื่อควันจางลง สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้กรรมการคุมสอบที่มองผ่านกระจกถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เศษศิลาที่ควรจะแหลกสลายกลับถูกจัดเรียงใหม่ด้วยเส้นแสงสีฟ้าคราม กลายเป็นโครงสร้างเรขาคณิตที่สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ และเหนือสิ่งอื่นใด... บนหน้าจอประเมินผลกลางห้องโถง ตัวเลขคะแนนของเรย์ไม่ได้หยุดอยู่ที่ศูนย์หรือความล้มเหลว แต่มันกำลังพุ่งทะยานขึ้นสูงลิ่วอย่างบ้าคลั่ง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ ทำให้เขารู้ว่าเกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น [แจ้งเตือนระดับระบบ: ตรวจพบผู้ใช้ปลดล็อก "สมการต้องห้าม" สำเร็จ] [ระดับความอันตรายของภารกิจ: SSS] [เป้าหมายต่อไป: ผู้คุมกฎแห่งหอคอยโบราณ ได้รับรู้การมีอยู่ของคุณแล้ว และกำลังมุ่งหน้ามายังจุดทดสอบ...] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับตัวละครทุกท่านนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ