พันธมิตรไร้ชื่อ

"ถ้าสมการเมื่อครู่คือความจริงที่เธอพยายามซ่อนไว้ ฟีเรีย... บทลงโทษของการฝ่าฝืนกฎระเบียบแห่งสภาเวทมนตร์ก็คงไม่ใช่แค่การคุมประพฤติอย่างแน่นอนครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับกระแสน้ำในฤดูหนาวดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ รองผู้อำนวยการฝ่ายตรวจสอบ ‘แวน โคลแมน’ ก้าวพ้นจากเงาของเสาหินอ่อนอัคนีเข้ามาในห้องสมุดลับ ชั้นใต้ดินของหอคอยดาราศาสตร์ แว่นตากรอบทองของเขาสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากตัวเลขอาคมที่ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ฟีเรียถึงกับก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เอื้อมไปควชายเสื้อของเรย์ไว้โดยสัญชาตญาณ สำหรับเด็กสาวผู้เพียบพร้อมและเป็นความภาคภูมิใจของตระกูลขุนนางเวท การเผชิญหน้ากับแวน ผู้ได้สมญานามว่า ‘มีดผ่าตัดแห่งสภา’ คือฝันร้ายที่น่ากลัวที่สุด เพราะชายผู้นี้ไม่เคยรู้จักคำว่าปรานี และทุกตัวบทกฎหมายเวทมนตร์คือบรรทัดฐานเดียวที่เขาใช้ตัดสินโลก ทว่า เรย์กลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น เด็กหนุ่มร่างโปร่งผู้เป็นนักเรียนทุนกลับค่อยๆ ลดมือลงอย่างใจเย็น สายตาคู่คมสีนิลมองตรงไปยังรองผู้อำนวยการด้วยความนิ่งสงบ ราวกับกำลังประเมินค่าความหนาแน่นของเวทมนตร์ในตัวอีกฝ่าย มากกว่าจะมองเป็นภัยคุกคาม "ท่านรองผู้อำนวยการกำลังเข้าใจผิดว่านี่คือการละเมิดกฎครับ" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนมุมปาก "พวกเราเพียงแค่กำลัง... แก้โจทย์คณิตศาสตร์ที่ไม่มีใครเคยตอบได้ต่างหากครับ" แวนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าคมสันไร้ซึ่งความรู้สึก นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ ที่ด้ามไม้เท้าสีดำสนิท "โจทย์คณิตศาสตร์งั้นหรือ? เรย์ นักเรียนทุนผู้สอบเข้าด้วยคะแนนภาคปฏิบัติที่ต่ำที่สุดในรอบทศวรรษ แต่กลับสามารถสร้างโครงสร้างอนุพันธ์เวทมนตร์ที่แม้แต่ศาสตราจารย์ประจำภาควิชายังต้องขมวดคิ้ว... เธอคิดว่าคำแก้ตัวนี้จะหลอกสภาตรวจสอบได้จริงๆ หรือ?" บรรยากาศในห้องสมุดตึงเครียดขึ้นจนแทบมีประกายไฟประทุออกมาจากความเงียบ ฟีเรียเม้มปากแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เรย์กลับขยับตัวก้าวขึ้นมาบังร่างของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาของเขาส่งสัญญาณเตือนให้เธอนิ่งสงบ "ท่านรองฯ สังเกตเห็นไหมครับว่า... ทำไมเวทมนตร์บทที่สามของตำราหลวงจึงมักล่มสลายเมื่อร่ายในพื้นที่เขตเหนือ?" เรย์ไม่ตอบคำถาม แต่กลับโยนคำถามใหม่ใส่ผู้มาเยือนอย่างอկฮาญ แวนชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "เธอหมายถึงอะไร?" "เพราะทฤษฎีเวทมนตร์ดั้งเดิมละเลยตัวแปรค่าความต่างศักย์ของมานาพื้นหลังครับ" เรย์สะบัดมือขวาเบาๆ ตัวเลขและสมการที่เคยค้างอยู่ก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ก่อนจะรวมตัวกันใหม่กลายเป็นแผนภาพเรขาคณิตสามมิติที่ซับซ้อน หมุนวนอยู่ตรงหน้าของแวน "สิ่งที่เรากำลังทำ ไม่ใช่การสร้างอาคมนอกรีต... แต่เป็นการหา 'สมการพื้นฐาน' ที่ขาดหายไป เพื่อซ่อมแซมรอยแยกของพลังที่กำลังกัดกินรากฐานของสถาบันแห่งนี้ต่างหากครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นความเงียบของการประมวลผล แวนจ้องมองแผนภาพเรขาคณิตตรงหน้า ดวงตาภายใต้กรอบแว่นทองกวาดมองผ่านตัวเลขนับพันที่เรียงร้อยกันอย่างมีเหตุผล ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านตรวจสอบเวทมนตร์ เขาย่อมมองออกทันทีว่าโครงสร้างนี้มีความสมบูรณ์แบบระดับใด... และมันอันตรายเพียงไหนหากตกไปอยู่ในมือของคนผิด หลายวินาทีผ่านไปราวกับเนิ่นนาน แวนค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ "เธอนี่มัน... สร้างความยุ่งยากเก่งเสียจริงนะ เรย์" รองผู้อำนวยการถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับปรับแว่นตา "รู้ไหมว่าถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูของพวกสภาอาวุโส พวกเธอสองคนจะไม่ได้แค่ถูกพักการเรียน แต่มันหมายถึงการถูกเนรเทศออกจากดินแดนเวทมนตร์" "เพราะเหตุนั้นไงครับ... เราถึงต้องทำมันแบบ 'เงียบๆ'" เรย์ยิ้มรับด้วยความมั่นใจ "และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม ท่านรองผู้อำนวยการถึงมาปรากฏตัวที่นี่... ไม่ใช่เพื่อจับกุมพวกเรา แต่เพราะท่านเองก็สัมผัสได้ถึงรอยแยกของพลังที่กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ในหอคอยแห่งนี้เหมือนกัน ใช่ไหมครับ?" แวนมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความประหลาดใจเจือความชื่นชมฉายชัดขึ้นในดวงตานั้น ชายวัยกลางคนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคออย่างนึกขัน "เด็กเหลือขออวดดี..." แวนส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปพิงกับชั้นหนังสือเก่าแก่ "ฉันให้เวลาพวกเธอสามเดือน... ในการพิสูจน์ว่าสมการบ้าๆ นี่สามารถปิดรอยแยกของพลังได้จริง ถ้าทำไม่ได้... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนลากคอพวกเธอไปเข้าคุกใต้ดินด้วยตัวเอง เข้าใจไหม?" "รับทราบครับ ท่านรองฯ" เรย์โค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพ เมื่อร่างของแวน โคลแมนเดินลับหายออกไปจากประตูห้องสมุด ฟีเรียถึงกับทรุดตัวลงพิงกับชั้นหนังสืออย่างหมดแรง ลมหายใจของเธอหอบถี่ ใบหน้าหวานซีดเผือกด้วยความตึงเครียดที่เพิ่งคลี่คลาย "ให้ตายเถอะ เรย์... นายกล้าดียังไงไปต่อรองกับปีศาจตนนั้น!" ฟีเรียเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้เพื่อนร่วมชั้น แม้ปากจะต่อว่า แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความโล่งใจและทึ่งในความกล้าหาญของเด็กหนุ่ม "เขาไม่ใช่ปีศาจหรอกครับฟีเรีย... เขาแค่เป็นคนที่เกลียดความไม่สมเหตุสมผลที่สุดคนหนึ่งเท่านั้นเอง" เรย์หันกลับมามองหน้าจอระบบที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น [ประกาศจากระบบ: เงื่อนไขพิเศษสำเร็จ! ปลดล็อกเครือข่ายพันธมิตรระดับสูง: 'ผู้ตรวจการแวน โคลแมน' (สถานะ: ผู้สนับสนุนเงา)] [ภารกิจกลุ่ม: ก่อตั้ง 'กลุ่มค้นคว้าความจริง' (Truth Seekers) สำเร็จระดับ 1] [ปลดล็อกทักษะใหม่: 'วิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ระดับสูง (Advanced Mana Calculus)'] เรย์กวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นด้วยรอยสงบ เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น รอยแยกของพลังที่ปรากฏขึ้นในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และยังมีปริศนาอีกมากมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังตรรกะเวทมนตร์ที่ล่มสลาย ฟีเรียสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเรย์ด้วยแววตาที่มุ่งมั่นกว่าเดิม "เอาล่ะ ในเมื่อเรามีเวลาแค่สามเดือน และมี... ผู้สนับสนุนลับที่น่ากลัวที่สุดคอยคุมหลังอยู่แล้ว เราจะเริ่มต้นจากตรงไหนก่อนดีล่ะ หัวหน้ากลุ่ม?" เรย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขายื่นสมุดบันทึกเล่มหนาที่เต็มไปด้วยตัวเลขและสูตรคำนวณให้แก่หญิงสาว "เริ่มต้นจากการไขปริศนา... ว่าทำไมมานาของเธอถึงปฏิเสธทฤษฎีเวทมนตร์ทั้งหมดไงครับ" ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังก้มลงตรวจสอบสมุดบันทึกนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝีเท้าหนึ่งก็ดังขึ้นแว่วๆ จากทางเดินด้านนอก—มันเป็นเสียงฝีเท้าที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน ราวกับกำลังลอยอยู่บนอากาศ และทิศทางของมันกำลังพุ่งตรงมาที่ห้องสมุดลับแห่งนี้อย่างแม่นยำ เรย์ชะงักมือที่กำลังเขียนสมดุลสมการ เขาเงยหน้าขึ้นมองประตูทางเข้าที่ปิดสนิททันที ดวงตาส่อแววระแวดระวังขึ้นมาอย่างฉับพลัน ไม่ใช่แวน โคลแมน... และไม่ใช่ภารการของนักเรียนทั่วไป ความกดอากาศรอบตัวลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์อันคุ้นเคยที่ทำให้ฟีเรียถึงกับหน้าถอดสีอีกรอบ เพราะมันคือกลิ่นอายของพลังเวทที่สูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย... พลังของผู้ที่ควรจะตายไปแล้วในเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน! ประตูกลของห้องสมุดค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปกปิดใบหน้าเอาไว้ภายใต้ฮู้ดลึก ทว่าสิ่งเดียวที่มองเห็นได้ชัดเจนในความมืดคือรอยยิ้มอันบิดเบี้ยวที่สะท้อนอยู่บนคมมีดสีเงินยวงในมือของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ [คำเตือนจากระบบ! ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS: 'ผู้ไร้สมการ' ปรากฏตัว!] [ความเสี่ยงชีวิต: 99.8% — เตรียมพร้อมรับมือการปะทะทันที!] โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเรย์และฟีเรียเสมอนะครับ