จังหวะหัวใจในดงเวท

กลิ่นไอความร้อนของแอมโมเนียและเศษเสี้ยวผลึกมานาที่แตกร้าวคละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการเวทมนตร์ขั้นสูง อาคมป้องกันรอบห้องสั่นสะเทือนจนเกิดเสียงครางต่ำราวกับกระดูกที่กำลังจะแตกหัก "สมการของบทเวทนี้ผิดพลาดไปร้อยละสิบสี่จุดเจ็ด..." เสียงกระซิบอย่างร้อนรนดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของฟีเรียที่เซถอยหลัง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่วงแหวนเวทสีครามใต้ฝ่าเท้าของเธอกำลังพลิกกลับด้านอย่างรุนแรง พลังงานมหาศาลที่ถูกบีบอัดไว้ภายในไม่ยอมระบายออก แต่มันกำลังไหลย้อนศร—พุ่งกลับเข้าสู่ร่างต้นกำเนิดด้วยอัตราเร่งแบบทวีคูณ นี่คือ "อุบัติเหตุพลังอาคมย้อนกลับ" ฝันร้ายที่สุดของจอมเวททุกคน หากพลังงานระดับนี้ทะลักเข้าสู่เส้นประสาทมานาของฟีเรียในคราวเดียว อวัยวะภายในของเธอจะแหลกสลาย และวงแหวนเวทประจำตัวจะถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเศษซากไร้ค่าไปตลอดกาล "ฟีเรีย! ตั้งสติไว้!" เรย์พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ขาสองข้างจะอำนวย ในฐานะนักเรียนทุนผู้มีร่างกายอ่อนแอ เขารู้ดีว่าตนเองไม่มีทางใช้กำลังกายเข้าต้านทานพายุมานาที่บ้าคลั่งนี้ได้เลย สิ่งเดียวที่เขามีคือสมองที่ทำงานด้วยความเร็วสูงราวกับเครื่องจักรกลเวท ในสายตาของเรย์ เวทมนตร์ไม่ใช่เรื่องของปาฏิหาริย์หรือศรัทธา แต่มันคือชุดของสมการที่สามารถแก้โจทย์ได้ เรย์ปัดแว่นตากรอบบางที่เลื่อนหลุดจากสันจมูกเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองละอองแสงที่กระจายตัวในอากาศด้วยสมาธิที่นิ่งสนิท ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของพลังงานที่บิดเบี้ยว เขากลับมองเห็นโครงสร้างทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนได้อย่างชัดเจน *เศษส่วนของมานาพุ่งเข้าหาจุดศูนย์กลางด้วยเวกเตอร์องศาที่ 45... ถ้าปล่อยให้ชนกันตรง100% แรงระเบิดจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ* "เรย์... มัน... มันกำลังจะระเบิด..." ฟีเรียพยายามเปล่งเสียงออกมา เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากของเธอ ความเจ็บปวดจากการถูกพลังย้อนกลับเริ่มกัดกินลมหายใจทีละน้อย "เงียบก่อน แล้วเชื่อใจผม" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคงอย่างประหลาด มันเป็นน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความอบอุ่นและเด็ดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน มือทั้งสองข้างยกขึ้นวาดกลางอากาศอย่างไร้ซุ่มเสียง นิ้วเรียวยาวขยับวาดตัวเลขและสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์เวทลงบนม่านอากาศด้วยความเร็วระดับที่ตาเปล่าแทบมองไม่ทัน นี่ไม่ใช่เวทมนตร์โจมตี แต่มันคือ "คาถาคำนวณสลายแรง" *สมการพหุนามอันดับสาม... การลดทอนค่าสัมประสิทธิ์ของธาตุลม... และการดิฟเฟอเรนเชียลเพื่อหาจุดสมดุลของมานา* ปัง! ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในพริบตา แรงระเบิดจากการย้อนกลับพุ่งเข้าชนม่านพลังที่เรย์เพิ่งสร้างขึ้นอย่างจัง ร่างของเรย์กระเด็นถอยหลังไปสองสามก้าวเนื่องจากแรงกระแทกจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือเสียงดังสนั่น ฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่ทว่า... วงแหวนเวทที่กำลังบ้าคลั่งของฟีเรียกลับค่อยๆ สงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ พลังงานที่เกือบจะคร่าชีวิตเธอกลับถูกแยกย่อยออกเป็นตัวเลขและสลายกลายเป็นละอองแสงจางๆ ลอยหายไปในอากาศอย่างไร้พิษภัย ความเงียบเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งสอง ฟีเรียทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น แรงสั่นสะเทือนจากความตายที่เฉียดฉายทำให้เรียวขาของเธอไร้เรี่ยวแรง ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกตะลึง หวาดกลัว และ... โล่งอกอย่างหาที่สุดไม่ได้ "นาย... นายทำได้อย่างไรกัน?" ฟีเรียเอ่ยถามด้วยเสียงอันสั่นเทา มือบางกุมหน้าอกซ้ายที่หัวใจยังคงเต้นระรัว "นั่นคือพลังย้อนกลับระดับสามนะ... แม้แต่ศาสตราจารย์ยังต้องใช้เวลาเตรียมตัวครึ่งชั่วโมงเพื่อสร้างเขตอาคมป้องกัน แต่1นาย..." "เวทมนตร์ก็เหมือนโจทย์เลขคณิตล่ะครับ" เรย์หันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้ รอยยิ้มนั้นอบอุ่นและใจดีราวกับสุภาพบุรุษผู้เพิ่งช่วยชีวิตเลดี 1แม้จะมีรอยแผลถลอกที่แก้มซ้ายก็ตามที "เมื่อคุณรู้ว่าตัวแปรไหนคือสาเหตุของความผิดพลาด การแก้สมการให้กลับมาเป็นศูนย์ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้... จริงไหมครับ?" ฟีเรียเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้มมองมือของตัวเองที่รอดพ้นจากการถูกทำลาย ความรู้สึกพึ่งพาอาศัยและความประทับใจก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบเชียบ แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาซาบซึ้งกับบรรยากาศรอบตัวนานนัก เพราะทันทีที่ละอองมานาสงบลง เสียงเตือนจากระบบปริศนาที่เรย์คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวสมองของเขาอย่างกะทันหัน *[ตรวจพบการแทรกแซงโครงสร้างเวทมนตร์ระดับสูงโดยใช้ตรรกะคณิตศาสตร์]* *[ระบบประเมิน: สำเร็จลุล่วงด้วยคะแนนเกินขีดจำกัด]* *[ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: ผู้บุกเบิกสมการแห่งยุคสมัย]* เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อหน้าต่างสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้า ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้อ่านรายละเอียดทั้งหมด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและรวดเร็วดังขึ้นที่หน้าประตูห้องปฏิบัติการ แรงกดดันจากมานาอันมหาศาลที่อยู่นอกประตูกำลังพุ่งเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วน่าตกใจ ประตูกลศาสตร์เวทถูกกระชากให้เปิดออกอย่างแรงโดยไม่รอให้ระบบอัตโนมัติทำงาน เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทของคณะกรรมการวินัยประจำโรงเรียนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับแววตาเย็นชาที่จ้องมองตรงมายังพวกเขา "เกิดอะไรขึ้นที่นี่? ใครเป็นคนอนุญาตให้ใช้ 'สมการต้องห้าม' นอกเหนือจากหลักสูตรทางการ?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้... เรย์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสบตากับผู้มาใหม่ ขณะที่ฟีเรียถึงกับหน้าถอดสีเพราะจำได้ทันทีว่าบุคคลผู้นี้คือใคร — รองผู้อำนวยการฝ่ายตรวจสอบผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี และเขากำลังจ้องมองมาที่สมการคณิตศาสตร์ที่ยังคงค้างอยู่บนอากาศของเรย์ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับตัวเลขและเวทมนตร์ในตอนนี้นะครับ