พายุพลังที่กำลังก่อตัว

"ถ้าสมการระดับรากฐานบิดเบี้ยวไปเพียงจุดทศนิยมตำแหน่งที่สี่ ผลลัพธ์ที่ได้ก็จะไม่ใช่การร่ายเวทมนตร์เพื่อจุดไฟอีกต่อไป... แต่มันคือการอัญเชิญหายนะเข้าสู่ใจกลางหอคอยวิชาการนะครับคุณฟีเรีย" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสมุดลับใต้ดิน แสงสลัวจากผลึกมานาสีครามสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเขาที่กำลังจดจ้องหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ ท้องฟ้าเบื้องนอกไม่ได้เป็นสีครามสดใสหรือยามเย็นที่คุ้นเคยอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับถูกย้อมด้วยเฉดสีม่วงอมดำประหลาด คลื่นพลังงานอัดแน่นจนเกิดเป็นริ้วรอยแตกสีแดงฉานบนผืนฟ้า ราวกับกระจกใสที่กำลังจะแหลกสลายด้วยแรงกระแทกมหาศาล ฟีเรียสะดุ้งเล็กน้อย เธอวางตำราเวทโบราณเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังทึบ ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดขณะมองตามสายตาของเด็กหนุ่มนักเรียนทุน "นายหมายความว่า... ความผิดปกติของมานาทั่วทั้งโรงเรียนในตอนนี้ ไม่ใช่แค่ความบังเอิญอย่างนั้นเหรอเรย์?" เสียงของเธอลั่นสั่นเล็กน้อย แสดงถึงความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดหลายวัน เรย์ไม่ตอบทันที นิ้วเรียวยาวของเขากำลังเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะตามลำดับจำนวนเฉพาะ 2, 3, 5, 7 ในหัวของเขา ระบบคำนวณเวทมนตร์ภายในจิตสำนึกกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสโปร่งแสงนับร้อยหน้าต่างกำลังเด้งขึ้นมาเตือนรัวจนแทบมองไม่ทัน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความหนาแน่นของมานาเกินขีดจำกัดปลอดภัย 300%]* *[คำเตือน: กฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์และสมการเวทมนตร์ในพื้นที่กำลังล่มสลาย]* *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับตำนาน - บุคคลอันตรายรหัส SSS ปรากฏตัวในพื้นที่เขตหวงห้าม]* "มันไม่ใช่ความบังเอิญหรอครับ... แต่มันคือการแทรกแซงจากตัวแปรภายนอกที่อยู่นอกเหนือกรอบทฤษฎีเวทมนตร์ทั้งหมดที่เราเคยเรียนมา" เรย์หันกลับมาสบตา เธอด้วยแววตานิ่งสงบแต่ลึกล้ำ "คุณจำประกาศเตือนเรื่องเขตหวงห้ามชั้นในเมื่อสามวันก่อนได้ไหม? มีบางอย่าง... หรือใครบางคน กำลังพยายามรีเซ็ตค่าคงที่ของโลกใบนี้" ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็พุ่งทะลวงผ่านพื้นดินขึ้นมา โคมระย้าคริสตัลบนเพดานห้องสมุดแกว่งไกวอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงกระทบกันดังเพล้ง เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเหล่านักเรียนและอาจารย์ที่อยู่ด้านนอกดังแว่วเข้ามาในความเงียบ พื้นห้องเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ แตกแขนงออกไปรอบทิศทาง ละอองมานาสีทองที่เคยลอยล่องอย่างสงบเรียบร้อย บัดนี้กลับแปรสภาพเป็นพายุหมุนขนาดเล็ก พัดพาสมุดตำราและเอกสารวิจัยปลิวว่อนไปทั่ว "เกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น!" ฟีเรียอุทาน เธอรีบวิ่งไปที่ระเบียงกระจกเพื่อมองดูเหตุการณ์เบื้องล่าง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ท้องฟ้าเหนือสนามประลองเวทกลางสถาบันบัดนี้บิดเบี้ยวเป็นหลุมดำขนาดมหึมา วงแหวนเวทโบราณนับพันวงซ้อนทับกันอย่างสะเปะสะปะโดยไม่มีจุดศูนย์กลาง แรงดึงดูดประหลาดเริ่มดึงเอาวัตถุรอบข้างลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ต้นไม้โบราณอายุหลายร้อยปีหลุดถอนรากถอนโคนด้วยพลังงานอันไร้ระเบียบนี้ เรย์ก้าวเดินตามออกมายืนเคียงข้างเธอ ลมพัดแรงจนเส้นผมสีดำสนิทของเขาปลิวไสว ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อวิเคราะห์ความซับซ้อนของมิติที่กำลังฉีกขาด เขายกมือขึ้นปัดหน้าต่างระบบเบื้องหน้าเพื่อเรียกข้อมูลเชิงลึก "ฟีเรีย... ถอยหลังไปสามก้าวครับ" น้ำเสียงของเรย์เปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างไร้ความปรานี "ทำไมล่ะเรย์? เราต้องไปช่วยอาจารย์ใหญ่นะ สถานการณ์แบบนี้—" "ไม่มีใครช่วยใครได้ทั้งนั้นในตอนนี้ ถ้าสมการการกระจายตัวของมานายังคงลดลงในอัตราวินาทีละ 4.15 เปอร์เซ็นต์แบบนี้ อีกไม่ถึงห้านาที... พื้นที่รัศมีหกกิโลเมตรตรงนี้จะหายไปจากแผนที่ ทั้งตัวอาคาร ความทรงจำ และแม้แต่ตัวตนของเราก็จะถูกลบเลือนไปในฐานะ 'ค่าศูนย์' ที่ไม่จำเป็นต้องถูกคำนวณ" คำพูดของเรย์ไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย ฟีเรียมองหน้าเขา เธอเห็นหยาดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามไรผมของเด็กหนุ่มผู้มักจะสุขุมเสมอ แม้กระทั่งเรย์ที่เก่งกาจเรื่องการคำนวณ ก็ยังแสดงสีหน้าตึงเครียดถึงเพียงนี้ แสดงว่าสถานการณ์ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดความสามารถของมนุษย์ไปไกลโขแล้ว ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังคืบคลานเข้าปกคลุมจิตใจของทั้งสอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกผ่านเสียงพายุมาอย่างชัดเจน เสียงนั้นไม่ได้รีบร้อน แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันทางวิญญาณที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างถึงกับแข็งค้าง *ตึง... ตึง... ตึง...* ทุกย่างก้าวที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ ทำให้แสงสีม่วงบนท้องฟ้าดูหมองลงไปถนัดตา ราวกับความมืดมิดดังกล่าวกำลังหวาดกลัวตัวตนที่กำลังเดินเข้ามาในพื้นที่แห่งนี้ เรย์หรี่ตามองไปยังปลายทางเดินมืดทึบของระเบียง ร่างของใครบางคนค่อยๆ ก้าวพ้นเงาของเสาหินอัคนีออกมา บุคคลปริศนาสวมผ้าคลุมสีเทาเข้มเปื้อนฝุ่นควันและรอยไหม้เกรียม ใบหน้าครึ่งบนถูกซ้อนไว้ภายใต้เงาหมวกฮู้ด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเรย์เต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก คือไอพลังงานเวทมนตร์สีขาวบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย—มันเป็นไอพลังที่ *ไม่มีสมการรองรับ* แต่มันกลับควบคุมกฎเกณฑ์ทั้งหมดของโลกใบนี้ได้ตามอำเภอใจ "ไม่จริงน่า..." เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "ระบบ... แจ้งเตือนเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่การตรวจพบเฉยๆ สินะครับ" บุคคลปริศนารหัส SSS หยุดเดินห่างจากพวกเขาเพียงสิบก้าว มือเรียวขาวซีดภายใต้ถุงมือหนังเก่าคร่ำคร่าค่อยๆ เอื้อมขึ้นดึงฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียวคมและดวงตาสองสีที่สะท้อนประกายแสงของห้วงจักรวาล ก่อนที่ริมฝีปากจะได้รูปจะแย้มยิ้มบางเบาพร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเรย์หยุดนิ่ง "ในที่สุดเราก็ได้พบกันสักทีนะ... ลูกศิษย์คนสุดท้ายของฉัน" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ