ทางแยกสู่สงคราม

“ในที่สุดเราก็ได้พบกันสักทีนะ... ลูกศิษย์คนสุดท้ายของฉัน” เสียงนั้นไม่ได้ดังก้องกังวานด้วยความเกรี้ยวกราด แต่มันกลับราบเรียบ เย็นเยียบ และแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกดำ ประโยคที่ทิ้งค้างไว้จากตอนที่แล้วยังคงแขวนลอยอยู่ในความเงียบงันของห้องโถงวิจัยใต้ดิน เรย์ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยสมองของเขากำลังประมวลผลตัวแปรมหาศาลที่อยู่นอกเหนือสมการ เวทมนตร์รอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงฮัมต่ำๆ เหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ด แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่สะท้อนแสงสีครามของมานิติกพารามิเตอร์ เป็นสิ่งเดียวกับที่เขาเคยเห็นในตำราโบราณที่ถูกเผาทิ้ง “ท่านศาสตราจารย์เวลล์...” ฟีเรียสูดหายใจเข้าลึกโดยอัตโนมัติ มือของเธอกำด้ามไม้กายสิทธิ์แน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว อาคมที่เคยเสถียรของเธอกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “เป็นไปไม่ได้... ท่านหายสาบสูญไปตั้งแต่เหตุการณ์กวาดล้างทฤษฎีเวทมนตร์โบราณเมื่อสิบปีก่อนแล้วนี่!” “การหายตัวไป ก็เป็นเพียงตัวแปรหนึ่งในการพิสูจน์สมการที่ยังไม่สมบูรณ์เท่านั้นแหละ ฟีเรีย” ร่างในชุดคลุมก้าวช้าๆ ออกมาจากความมืด เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดัง ก้องกังวาน “และตอนนี้ ตัวแปรที่สำคัญที่สุดก็มาอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว” เรย์ขยับแว่นตาเล็กน้อย แววตาของเขาไม่ได้ฉายความหวาดกลัว มีเพียงประกายความใคร่รู้ในเชิงตรรกะที่ถูกจุดขึ้น “ท่านไม่ได้มาเพื่อทักทายลูกศิษย์หรอกใช่ไหมครับ... ดูจากสถานการณ์รอบตัวแล้ว สิ่งที่ท่านทำคงไม่ใช่แค่การแวะมาเยี่ยมเยียน” ทันทีที่พูดจบ พื้นศิลาใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือน เสียงไซเรนเวทมนตร์ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอาณาบริเวณ ท้องน้ายามค่ำคืนเหนือสถาบันเวทมนตร์อาร์คานาถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานของ ‘เขตอาคมประกาศภาวะสงคราม’ ม่านพลังงานสีฟ้าครามที่เคยปกป้องคุ้ม ภัยโรงเรียน ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยบาตรเหล็กกล้าและเสาโทรจิตสงครามที่ผุดขึ้นจากพื้นดินราวกับดอกเห็ดหลังฝน ประกาศิตจากสภาเวทมนตร์ก้องกังวานผ่านหอคอยกระจก: *[ประกาศฉุกเฉินระดับ 1: โรงเรียนเวทมนตร์อาร์คานาถูกสั่งปิดอย่างเป็นทางการ เปลี่ยนสถานะเป็นฐานทัพแนวหน้าเพื่อรองรับสงครามเวทมนตร์เต็มรูปแบบ นักเรียนทุกคนต้องเข้ารับการเกณฑ์และรายงานตัว ณ จุดรวมพลทันที]* บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เสียงฝีเท้าของเหล่าอัศวินเวทมนตร์ในชุดเกราะหนักวิ่งพล่านไปทั่วระเบียง เสียงคำรามของเครื่องจักรกลเวทมนตร์และกลิ่นอายของดินปืนผสมผสานกับละอองมานาทำให้หายใจลำบาก เรย์หันไปมองหน้าฟีเรีย เขารู้ดีว่าความรู้ทางคณิตเวทที่เขากำลังศึกษาอยู่ไม่ใช่แค่เครื่องมือในการสอบอีกต่อไป แต่มันคืออาวุธที่กองทัพกำลังต้องการ “ดูเหมือนว่าทางเลือกของเราจะถูกจำกัดให้เหลือแค่ศูนย์แล้วสินะครับ” เรย์พึมพำกับตัวเองพลางดึงสมุดบันทึกสีน้ำตาลออกจากกระเป๋าเสื้อ เลื่อนเปิดหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยสูตรคำนวณซับซ้อน “ไม่ใช่แค่ศูนย์หรอก เรย์” ฟีเรียหันมามองเขาด้วยแว่นตาที่มุ่งมั่น เธอสลัดความกลัวทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณของนักเวทหัวกะทิ “มันคือติดลบต่างหาก... ถ้าเราไม่รีบออกจากที่นี่และหาทางหยุดยั้งสิ่งที่ศาสตราจารย์เวลล์กำลังทำ โรงเรียนนี้จะไม่เหลือแม้แต่ซากให้จดจำ” ศาสตราจารย์เวลล์แย้มรอยยิ้มบางๆ ภายใต้ฮู้ด “ฉลาดมาก เรย์... เธอคิดว่าคณิตศาสตร์และตัวเลขของเธอจะช่วยแก้ปัญหาสงครามครั้งนี้ได้งั้นหรือ? มนุษยชาติไม่เคยเรียนรู้จากประวัติศาสตร์ มีเพียงเลือดและสมการที่พังทลายเท่านั้นที่จะสร้างระเบียบใหม่ขึ้นมาได้” ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว แรงกดดันมหาศาลก็พุ่งทะยานลงมาจากเพดานห้องโถง เสียงระเบิดตูมสนั่นทำให้ฝุ่นละอองตลบอบอวล ร่างของรองอธิการบดีการ์เน็ตปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน พร้อมกับบาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ เลือดสีสดหยดลงกระทบพื้นทีละหยด ดวงตาของเขากราดมองมาที่ศาสตราจารย์เวลล์ด้วยความโกรธเกรี้ยว “เวลล์! แกกล้าดียังไงถึงทรยศสถาบัน!” รองอธิการบดีคำราม ลมปราณเวทสีทองพวยพุ่งออกจากร่างราวกับเปลวเพลิง “ทรยศงั้นหรือ?” ศาสตราจารย์เวลล์หัวسةในลำคอเบาๆ “ฉันแค่กำลังทำสิ่งที่สภาเวทมนตร์ขลาดเขินเกินกว่าจะทำ... เปิดประตูสู่อีกฟากฝั่งของสมการที่แท้จริงต่างหาก” สิ้นคำพูดนั้น พื้นเบื้องล่างของพวกเขาก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ และในวินาทีที่ทุกคนกำลังเสียการทรงตัว หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าเรย์อย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติระดับ SSS การเปิดใช้งาน ‘ประตูมิติโบราณ’ สมบูรณ์ 100%]* *[เงื่อนไขภารกิจลับถูกกระตุ้น: เลือกข้างระหว่าง ‘ปกป้องสถาบัน’ หรือ ‘ร่วมมือกับผู้สร้างสมการแห่งจุดจบ’]* *[คำเตือน: บุคคลที่ไม่ได้รับเชิญคนที่สามกำลังก้าวเข้าสู่เขตอาคม... และเขาไม่ใช่ทั้งมนุษย์และจอมเวท]* เรย์เบิกตากว้างเมื่อเงาสูงตระหง่านร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวพ้นจากรอยแยกมิติออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งตรรกะและเวทมนตร์ด้วยกันเสมอนะครับ