กุญแจสำคัญสู่หอคอยสูงสุด

เศษซากกระจกมิติที่แตกละเอียดร่วงหล่นกระทบพื้นศิลาส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งบาดห้วงอารมณ์ เรย์ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้า ขณะที่ฟีเรียรีบยกคทาขึ้นตั้งรับ สัญชาตญาณเวทมนตร์ของเธอกรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด เงาสูงตระหง่านที่ก้าวพ้นรอยแยกออกมาไม่ได้สวมชุดเกราะโลหะหนักหน่วง หรือเสื้อคลุมนักรบเวทมนตร์ทั่วไป หากแต่เป็นชุดสูทหรูหราตัดเย็บประณีตของสถาบันอคาเดมี่แห่งนี้... ชุดของผู้อำนวยการสูงสุด "ไม่คิดเลยว่าเด็กทุนจากเขตสลัมกับอดีตกาลแห่งหอคอยทฤษฎี จะเดินทางมาไกลถึงห้องโถงวิเคราะห์สมการบรรพกาลนี้ได้... น่าชื่นชมจริงๆ เรย์ ฟีเรีย" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่มักปรากฏบนป้ายประกาศของโรงเรียนเสมอ แต่ในยามนี้ รอยยิ้มนั้นกลับเคลือบไว้ด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ผู้อำนวยการวาลเทอร์ค่อยๆ ถอดถุงมือหนังสีขาวออกทีละข้าง ดวงตาคู่คมกวาดมองเครื่องมือคำนวณเวทมนตร์รอบตัวที่กำลังสั่นพับๆ "ท่านผู้อำนวยการ..." ฟีเรียสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับอาการสั่นเทาของมือที่กำคทา "เหตุการณ์ความผิดปกติทั้งหมดในระบบเวทมนตร์... ตรรกะอาคมที่เสื่อมสลายไปทั่วทวีป... หรือแม้แต่ปริศนาที่ทำให้เวทมนตร์ของหนูใช้งานไม่ได้... ทั้งหมดฝีมือท่านสินะครับ... เอ๊ย... ฝีมือท่านใช่ไหมคะ—" เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิด แต่ความตึงเครียดทำให้เธอรีบปรับเสียงให้เป็นปกติ "ท่านทำลายรากฐานเวทมนตร์ไปทำไม!" เรย์ไม่ได้เอ่ยคำถามโง่ๆ ออกไป สมองของเขากำลังหมุนติ้ว คำนวณความน่าจะเป็นและดึงข้อมูลระบบที่ประมวลผลมาตลอดทางเข้ามารวมกัน สายตาของเขาจดจ้องไปที่วงแหวนเวทมนตร์ขนาดมหึมาใต้เท้าของวาลเทอร์ ซึ่งไม่ใช่ระบบเวทมนตร์ยุคปัจจุบัน แต่มันคือ "สมการโบราณ" ที่มีค่าคงที่เท่ากับศูนย์ "ท่านไม่ได้อยากทำลายโรงเรียน..." เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยความตระหนักรู้บางอย่างที่ทำให้วาลเทอร์ต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แต่ท่านกำลังจะ 'รีเซ็ต' ประวัติศาสตร์ทั้งหมดต่างหาก" วาลเทอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นก้องกังวานสะท้อนไปทั่วห้องโถงทรงโดม "ฉลาดมาก สมกับที่เป็นนักเรียนทุนผู้มองเห็นโครงสร้างที่แท้จริงของโลกใบนี้ เรย์... เธอรู้ไหมว่าทำไมประวัติศาสตร์เวทมนตร์ถึงวนลูปอยู่แค่ห้าร้อยปี? เพราะมนุษย์เราโง่เขลาเกินกว่าจะรับมือกับความจริงที่ว่า 'สมการแห่งจักรวาล' มันเต็มไปด้วยข้อผิดพลาด" ชายวัยกลางคนก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้นอีกก้าว ทุกย่างก้าวที่เขาสัมผัสพื้น ศิลาเวทมนตร์รอบข้างก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับความตายกำลังคืบคลาน "ทุกๆ ห้าร้อยปี ตัวแปรที่เรียกว่า 'ความโลภและความขัดแย้ง' จะทำให้โครงสร้างเวทมนตร์พังทลายลงอย่างช้าๆ สร้างความเจ็บปวดและสงครามอันไม่รู้จบ ข้าอุทิศชีวิตทั้งหมดศึกษาตำราโบราณ และค้นพบทางออกเดียว... นั่นคือการลบตัวแปรทั้งหมดทิ้ง แล้วเริ่มต้นเขียนสูตรใหม่ตั้งแต่ศูนย์ สมัยที่โลกยังบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งความซับซ้อนอันไร้สาระนี้" "แล้วชีวิตของพวกเราล่ะ!" ฟีเรียตวาดลั่น หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าตา "นักเรียนนับพัน อาจารย์ทุกคนที่ทุ่มเทความรู้ ความฝันและอนาคตของพวกเขามันไม่มีค่าอะไรเลยงั้นเหรอ ในสายตาของท่าน!" "ความฝันเหรอ?" วาลเทอร์ยิ้มเยาะ "มันก็เป็นแค่ตัวเลขสุ่มในสมการที่ไม่มีวันลงตัว เด็กน้อยเอ๋ย การเสียสละส่วนน้อยเพื่อให้ระบบทั้งหมดคงอยู่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ คือทางเลือกที่สมเหตุสมผลที่สุดแล้ว" วาลเทอร์สะบัดมือเบาๆ คลื่นพลังงานสีทองอร่ามก็พุ่งทะยานออกมาจากพื้นห้อง ก่อตัวเป็นกำแพงเวทมนตร์อัดแน่นด้วยสัญญะทางคณิตศาสตร์นับล้านตัว พัดพาร่างของฟีเรียกระเด็นไปกระแทกกับเสาหินด้านหลังอย่างแรงจนเธอสำลักลิ่มเลือดออกมา "ฟีเรีย!" เรย์ตะโกนสุดเสียง เขารีบพุ่งเข้าไปประคองร่างของเธอ ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นหน้าต่างระบบของตนเองที่สั่นกระพริบเป็นสีแดงฉาน [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงระบบแกนกลางระดับสูงสุด] [คำสั่งรีเซ็ตโลก: กำลังดำเนินการ (เสร็จสิ้นไปแล้ว 78%)] [เงื่อนไขการหยุดยั้ง: ต้องแก้สมการความจริงของผู้อำนวยการภายใน 3 นาที มิฉะนั้นประวัติศาสตร์จะถูกเขียนทับถาวร] เรย์กัดฟันกรอด รสคาวเลือดคละคลุ้งในปาก สมองของเขาประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลข ตัวแปร และสูตรคณิตศาสตร์นับหมื่นไหลทะลักผ่านห้วงความคิด ความรู้ทั้งหมดที่เขาเรียนรู้มาตลอดชีวิตถูกบีบอัดให้เหลือเพียงทางเลือกเดียว "ท่านคิดว่าท่านคือนักคณิตศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังแก้ไขสมการโลก..." เรย์ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ขาของเขาจะสั่นเทา มือข้างหนึ่งเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาคมกริบจ้องตรงไปยังผู้อำนวยการด้วยแววตาที่เยือกเย็นและท้าทาย "แต่ท่านมองข้ามตัวแปรที่สำคัญที่สุดไปตัวหนึ่ง... วาลเทอร์" ผู้อำนวยการชะงักฝีเท้าลง สีหน้าเรียบเฉยเริ่มมีความแปลกเจือปน "ตัวแปรอะไร? เด็กน้อยอย่างเธอจะไปเข้าใจอะไร" "ตัวแปรที่เรียกว่า 'ความผิดพลาดที่งดงาม' ไงล่ะครับ" เรย์ยิ้มมุมปาก ยื่นมือออกไปเบื้องหน้า อากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวตามจังหวะการคำนวณที่รวดเร็วจนเกิดเสียงหวิว "คณิตศาสตร์อาจจะมีคำตอบที่แน่นอน แต่หัวใจของมนุษย์... ไม่มีสูตรตายตัว!" สิ้นคำพูดของเรย์ แสงสีฟ้าเจิดจ้าก็ระเบิดออกจากปลายนิ้วของเขา พุ่งชนกับกำแพงเวทมนตร์สีทองของวาลเทอร์จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานโดม [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการป้อนข้อมูลย้อนกลับที่ไม่คาดคิด] [ระดับความคืบหน้าการรีเซ็ต: หยุดชะงักชั่วคราวที่ 89.9%] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: บอสลับ "ผู้ดูแลระบบเงา" ได้รับรู้การมีอยู่ของคุณแล้ว และกำลังตื่นจากการหลับใหล...] พื้นห้องโถงใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกมิติบานใหม่ที่ใหญ่โตรenยิ่งกว่าเดิม ค่อยๆ ปริแตกออกกลางอากาศ พร้อมกับความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่พุ่งออกมากลืนกินแสงสว่างทั้งหมดในห้อง และก่อนที่เรย์จะทันได้ตั้งตัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับก้าวมาจากจุดเริ่มต้นของกาลเวลาก็ดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดนั้น... เงาร่างที่มีใบหน้าเดียวกับเรย์เองทุกประการ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ