แผนที่ลวงตากับความจริง

เส้นรอบวงของวงกว้างลดลงเรื่อย ๆ ตามอัตราเร่งทางเรขาคณิต "ถ้าเรายังก้าวเท้าด้วยสัดส่วนเดิม... อีกสามวินาที พื้นที่ยืนตรงนี้จะถูกบีบอัดจนเหลือศูนย์ครับ ฟีเรีย" เสียงของเรย์ราบเรียบและเต็มไปด้วยสมาธิ แต่น้ำเสียงนั้นกลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวเยือกถึงกระดูกดำ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นของเขาไม่ได้มองหน้าคู่สนทนา แต่กำลังกวาดมองเส้นแสงสีครามที่ขีดเขียนลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ เส้นสายระยิบระยับเหล่านั้นไม่ได้มีความงามทางศิลปะเลยแม้แต่น้อย มันคือสมการอนุพันธ์อันซับซ้อนที่แปรสภาพเป็นคุกเรขาคณิตสามมิติ กำลังบดขยี้ทางเดินของพวกเขาให้แคบลงทุกขณะ ฟีเรียกัดริมฝีปากจนห่อเลือด มือเรียวบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่พยายามรวบรวมมานาในร่างกาย แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงเหมือนเดิม—ความว่างเปล่า อาคมระดับสูงที่เธอเคยร่ายได้อย่างคล่องแคล่ว บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงกลุ่มควันสีเทาที่สลายตัวไปในอากาศทันทีที่สัมผัสกับโครงสร้างตรรกเวทของเขาวงกตแห่งนี้ "เวทมนตร์ของฉันใช้ไม่ได้ผลเลย เรย์... โครงสร้างของที่นี่มันปฏิเสธตรรกะดั้งเดิมทั้งหมด ราวกับว่ากฎฟิสิกส์ถูกเขียนขึ้นใหม่โดยพวกบ้าคลอดยังไงยังงั้น" เธอเอ่ยลอดไรฟัน พยายามก้าวเท้าถอยหลังตามคำสั่งของเด็กหนุ่มอย่างเคร่งครัด "ไม่ใช่ว่ามันถูกเขียนขึ้นใหม่หรอกครับฟีเรีย แต่มันถูกทำให้ 'สมบูรณ์แบบ' ต่างหาก" เรย์ดีดนิ้วเบา ๆ อากาศรอบตัวพลันเกิดเสียงหักเหราวกับกระจกแตกร้าว ข้อมูลตัวเลขจำนวนมหาศาลไหลทะลักผ่านเรตินาของเขาผ่านระบบวิเคราะห์ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเขาวงกตเรขาคณิตอัจฉริยะ (Hyperbolic Tessellation Maze)] [เงื่อนไขการผ่าน: แก้ไขสมการพิกัดเชิงซ้อนภายใน 120 วินาที] [คำเตือน: หากคำนวณผิดพลาดแม้แต่ทศนิยมตำแหน่งที่สาม พื้นที่รอบตัวจะถูกยุบตัวสู่มิติย่อย] "บ้าจริง..." เรย์พึมพำกับตัวเอง เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผม แม้ภายนอกเขาจะดูสุขุมเยือกเย็นเพียงใด แต่ภายในกลับตระหนักดีว่าสถานการณ์นี้อันตรายเพียงใด เขาวงกตนี้ไม่ใช่กับดักที่ใช้กำลังทุบทำลายได้ แต่มันคือ 'ปัญหาคณิตศาสตร์' ที่มีชีวิต ถ้าแก้ไม่ได้ ก็มีแต่ความตายที่รออยู่เบื้องหน้า ปัง! เสียงระเบิดเบา ๆ ดังขึ้นที่เบื้องซ้าย ห่างออกไปเพียงแค่คืบ พื้นที่ตรงนั้นยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำไร้ก้นบึ้ง แรงดูดมหาศาลดึงเอาเศษหินและฝุ่นละอองหายวับไปในพริบตา แรงดันอากาศที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำให้ผมของทั้งสองคนปลิวไสว "เรย์ ระวัง!" ฟีเรียอุทานลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนเสื้อของเด็กหนุ่มเพื่อดึงให้พ้นจากรัศมีของหลุมยุบ แต่ความประมาทเพียงเสี้ยววินาทีนั้นกลับทำให้สมดุลการยืนของพวกเขาเสียไป ร่างของทั้งคู่เซถลาเข้าหากัน เรย์คว้าเอวของเธอไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อประคองไม่ให้ล้มลงไปในเหวลึก กลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายดอกไม้ป่าลอยแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นอายดินปืนและโอโซนที่ฉุนกึก แต่บรรยากาศอันน่าระทึกใจนี้กินเวลาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น เพราะพื้นเบื้องล่างกำลังขยับตัวอีกครั้ง ครืนนน—! ผนังหินสองด้านเคลื่อนที่เข้าหากันด้วยความเร็วสูง บีบให้ช่องว่างที่พวกเขายืนอยู่เหลือพื้นที่เพียงแค่หนึ่งตารางเมตร เรย์ดันตัวเองลุกขึ้นยืนบังหน้าฟีเรียไว้ สายตาคมกริบกวาดมองไปที่ลวดลายเรขาคณิตบนผนังที่กำลังหมุนวนเป็นรูปทรงเรขาคณิตอันซับซ้อน—รูปทรงไฮเพอร์โบลิกที่ไม่มีวันบรรจบกัน "เรย์ นายเห็นอะไรไหม?" ฟีเรียถามด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย เธอยันมือกับแผ่นหลังของเขา รู้สึกได้ถึงแผ่นอกที่กระเพื่อมไหวอย่างรวดเร็วแต่เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว "ผมเห็นช่องโหว่ครับ..." เรย์ตอบเสียงพร่า แววตาเป็นประกายวับวับราวกับเด็กน้อยที่เจอของเล่นชิ้นโปรด แม้ว่าสถานการณ์จะอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายก็ตาม "เขาวงกตนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์สุ่มสี่สุ่มห้า แต่มันถูกออกแบบด้วยหลักการ 'แฟร็กทัล' (Fractal) ทุก ๆ พื้นที่ย่อยจะสะท้อนภาพรวมทั้งหมด ถ้าเราทำลายจุดศูนย์กลางของรูปทรงเรขาคณิตลำดับที่เจ็ด โครงสร้างทั้งหมดจะพังทลายลงในทันที" "แต่นายไม่มีมานาพอที่จะร่ายเวทมนตร์โจมตีระดับนั้นนะ!" ฟีเรียแย้งขึ้นมาด้วยความร้อนรน เธอรู้ดีว่าเรย์มีความสามารถในการคำนวณที่เหนือมนุษย์ แต่ร่างกายของเขาก็มีขีดจำกัด การฝืนปล่อยพลังงานออกไปในสภาพแวดล้อมที่ปิดกั้นมานาเช่นนี้ มีแต่จะทำให้เส้น "ใครบอกว่าผมจะใช้มานาล่ะครับ?" เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ฟีเรียถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ "ในเมื่อเวทมนตร์ใช้ไม่ได้ผล เราก็แค่ใช้ 'ตรรกะ' บังคับให้มันพังทลายก็พอ" เรย์ยกมือขึ้น นิ้วเรียวยาววาดลวดลายลงไปในอากาศด้วยความเร็วสูงราวกับพายุหมุน ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของเขาแตะลงไป เส้นแสงสีทองคำขาวก็ปรากฏขึ้นตามการคำนวณทางคณิตศาสตร์ที่แม่นยำไร้ที่ติ นี่คือ "สมการไร้มานา"—ทฤษฎีที่เขาคิดค้นขึ้นมาเองเพื่อท้าทายกฎเกณฑ์ของโลกเวทมนตร์ "ฟีเรีย ส่งมือมาให้ผมครับ!" แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ความเชื่อใจที่มีต่อเด็กหนุ่มทำให้ฟีเรียยื่นมือออกไปทันที นิ้วมือของทั้งคู่ประสานกันแน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านไปยังเรย์ เติมเต็มพลังงานใจที่กำลังร่อยหรอ [ตรวจสอบการเชื่อมต่อมานา: ซิงโครไนซ์สำเร็จ 100%] [เปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษ: สมการสะท้อนกลับ (Recursive Feedback)] ตูมมมม—! ทันทีที่ปลายนิ้วสุดท้ายของเรย์ลากเส้นบรรจบกัน สมดุลของเขาวงกตเรขาคณิตก็เกิดอาการสะดุดอย่างรุนแรง เส้นแสงสีครามที่เคยบีบรัดพวกเขาหยุดชะงักลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงกรีดร้องของโครงสร้างเวทมนตร์ดังขึ้นราวกับเสียงโลหะเสียดสีกัน รอยร้าวขนาดมหึมาแผ่ขยายไปทั่วผนังและเพดานหิน "จับแน่น ๆ นะครับ!" เรย์ตะโกนบอกในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ก่อนที่แรงระเบิดจากการคลายตัวของสมการจะซัดร่างของพวกเขาลอยกระเด็นทะลุผ่านกำแพงหินออกไปสู่ความมืดเบื้องหน้า ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ... เมื่อฝุ่นควันจางลง เรย์ค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นจากพื้นหินเย็นเฉียบ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ พบว่าพวกเขาหลุดพ้นจากเขาวงกตเรขาคณิตมรณะมาได้แล้ว และยืนอยู่หน้าประตูหินบานใหญ่ที่มีสัญลักษณ์ลึกลับสลักไว้ แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุด กลับไม่ใช่ความสำเร็จในการผ่านด่าน บนบานประตูหินนั้น มีข้อความสลักด้วยลายมือที่คุ้นเคยอย่างประหลาด—ลายมือของคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ *“ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย, ลูกศิษย์แห่งตรรกะ... เจ้าคิดว่าเจ้ารู้จักความจริงทั้งหมดแล้วจริงหรือ?”* เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวออกมาจากเงามืดหลังประตูหิน พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาที่สวมผ้าคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ด แต่ดวงตาคู่ที่มองตรงมาที่เรย์นั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันตาเห็น "นั่นมัน..." ฟีเรียเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สุดเสียงอุทานติดอยู่ที่ลำคอเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของบุคคลผู้นั้น เรย์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สติปัญญาและตรรกะทั้งหมดในหัวประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง แต่ระบบกลับแจ้งเตือนเสียงดังสนั่นหวั่นไหวเป็นครั้งแรกที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบตัวตนของ 'ผู้สร้างสมการต้นกำเนิด'—บุคคลที่ควรจะสูญพันธุ์ไปตั้งแต่สงครามเวทมนตร์ครั้งใหญ่!] ประตูกลางมหานครใต้ดินค่อย ๆ แง้มเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับความลับที่กำลังจะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์เวทมนตร์ไปตลอดกาล... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งตรรกะและเวทมนตร์บทนี้ไปด้วยกันนะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์