จอมเวทผู้ไร้ประวัติ

"หมึกสีชาดพวกนี้ไม่ได้ระเหยไปตามกาลเวลา... แต่ถูกเจตนาบางอย่าง 'ขูดลบ' ออกต่างหากครับ ฟีเรีย" ปลายนิ้วของเรย์แตะลงบนรอยขรุขระบนหน้ากระดาษบันทึกทะเบียนประวัติของหอสมุดกลาง สัมผัสที่ปลายนิ้วบอกชัดเจนว่าเนื้อกระดาษบริเวณนั้นยุบตัวลงเล็กน้อย คล้ายถูกคมมีดอันประณีตบรรจงเฉือนเอาชื่อและนามสกุลของนักเรียนออกไปทีละบรรทัดอย่างเงียบเชียบ ไม่มีร่องรอยการฉีกขาด ไม่มีร่องรอยการใช้คาถาไฟเผาทำลาย มันเป็นการลบตัวตนที่แยบยลเสียจนหากไม่สังเกตด้วยการไล่ลำดับตัวเลขตรรกะเวทมนตร์บนสารบัญ ก็ไม่มีทางล่วงรู้เลยว่าเคยมีรายชื่อของเด็กหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งหลงเหลืออยู่ ณ ที่แห่งนี้ ฟีเรียขมวดคิ้วแน่น แว่นตากรอบทองของเธอสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์บนโต๊ะอ่านหนังสือโบราณ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อพิจารณาเศษผงสีดำที่ติดอยู่บนปลายนิ้วของเรย์ ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด "มันไม่ใช่แค่เรื่องของกฎระเบียบหรือการพักการเรียนแน่นอนค่ะ... เอ้ย! ผมหมายถึง... ฉันหมายถึง..." ฟีเรียชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามหลุดรอนความระมัดระวัง เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะปรับน้ำเสียงให้กลับมาจริงจังดังเดิม "ไม่มีทางที่นักเรียนทุนชั้นปีที่สองและสามจำนวนสิบสองคนจะหายตัวไปพร้อมกันโดยที่ไม่มีบันทึกการย้ายสถานศึกษา หรือแม้แต่ใบลาออก... นี่มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบทะเบียนราษฎร์เวทมนตร์แน่ๆ" "ถูกต้องครับ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาสีเข้มกวาดมองไปรอบห้องสมุดที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ในยามวิกาลเช่นนี้ แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกสีลายวิจิตรของสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเมดีสทอดเงายาวน่ากลัวลงบนชั้นหนังสือสูงตระหง่าน "ระบบเวทมนตร์ของที่นี่ขับเคลื่อนด้วยสมการเสถียรภาพ ทุกชีวิตในโรงเรียนนี้ถูกผูกติดไว้ด้วยรหัสประจำตัวและมานากระแสจิต หากใครคนใดคนหนึ่งหายไป สมการรวมของโรงเรียนจะต้องเกิด 'ช่องโหว่' (Anomaly) ขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้... แต่สิ่งที่เราเห็นตอนนี้คืออะไรล่ะครับ?" เรย์ดึงแผ่นกระดาษม้วนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม มันคือตารางคำนวณมานาสุทธิของหอพักนักเรียนประจำเดือนที่เขาแอบดึงข้อมูลมาจากหอคอยบัญชาการเมื่อช่วงบ่าย นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังตัวเลขบรรทัดสุดท้ายที่แสดงผลรวมพลังเวทมนตร์ทั้งหมด "ผลรวมมานาของหอพักทิศเหนือลดลงไปเกือบสิบเปอร์เซ็นต์ แต่จำนวนเตียงนอนในหอพักกลับถูกบันทึกว่าเต็มทุกห้อง... นั่นหมายความว่า เตียงเหล่านั้นยังมี 'เจ้าของ' ครอบครองอยู่บนกระดาษ แต่ในความเป็นจริง... เจ้าของชื่อเหล่านั้นไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้วครับ" ความหนาวเหน็บแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังของฟีเรีย แม้เธอจะเป็นหัวกะทิผู้เชี่ยวชาญด้านทฤษฎีคาถาโบราณ แต่เรื่องราวตรงหน้ากลับเกินขอบเขตของตำราเวทมนตร์เล่มใดเล่มหนึ่งในห้องสมุดนี้จะอธิบายได้ มันไม่ใช่การหายตัวไปธรรมดา แต่มันคือการลบความทรงจำและการมีอยู่ของมนุษย์คนหนึ่งออกไปจากโครงสร้างของโรงเรียน ราวกับว่าพวกเขาไม่เคยเหยียบย่างเข้ามาในรั้วสถาบันแห่งนี้ตั้งแต่แรก "เป็นไปได้ไหม..." ฟีเรียกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงของเธอเบาราวกับกระซิบ "ว่านี่คือฝีมือของ 'สภาคณาจารย์เงา' ที่ท่านผู้อำนวยการเคยเตือนไว้ในจดหมายลับฉบับนั้น?" "ถ้าเป็นพวกเขาก็ยิ่งต้องสงสัยเข้าไปใหญ่ครับ" เรย์หรี่ตาลง วิเคราะห์ความเป็นไปได้ด้วยความเร็วสูง สมองของเขาประมวลผลข้อมูลนับร้อยชุดในเสี้ยววินาที "สภาคณาจารย์เงาต้องการรักษาความลับของโครงสร้างเวทมนตร์โบราณ แต่เด็กๆ ที่หายตัวไปส่วนใหญ่เป็นเพียงนักเรียนทุนสามัญชนที่ไม่มีแม้แต่เส้นสายหรือตระกูลเวทมนตร์หนุนหลัง... การกำจัดพวกเขาไม่น่าจะช่วยปกป้องความลับอะไรได้เลย เว้นแต่ว่า... การมีอยู่ของพวกเขากำลัง 'ทำลายสมการบางอย่าง' ที่ขั้วอำนาจเบื้องบนพยายามปกปิดไว้" บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายของมานาที่เจือจางในอากาศเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกที่ผิดธรรมชาติ เปลวไฟจากตะเกียงบนโต๊ะกะพริบไหวรุนแรงราวกับมีกระแสลมปริศนากรรโชกผ่านเข้ามาจากมุมมืดของชั้นหนังสือ *กึก... กึก... กึก...* เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอกหอสมุด มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของยามรักษาการณ์ทั่วไปที่มีจังหวะสม่ำเสมอ แต่เป็นเสียงลากเท้าที่เชื่องช้า หนักหน่วง และเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนสนามพลังมานาโดยรอบจนเรย์ต้องยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเจ็บปวด "เรย์..." ฟีเรียคว้าแขนเสื้อของเด็กหนุ่มไว้แน่น ร่างกายของเธอสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว "นั่นไม่ใช่... เสียงของคนตรวจการณ์" เรย์ไม่ได้ตอบคำถาม เขายกนิ้วขึ้นจรดริมฝีปากเป็นเชิงส่งสัญญาณให้เงียบกริบ ดวงตาสองข้างสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างระบบที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเพื่อวิเคราะห์คลื่นความถี่ของมานาที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนา ระดับความอันตราย: สูงมาก]** **[คำเตือน: วัตถุเป้าหมายกำลังเข้าใกล้รัศมี 10 เมตร องค์ประกอบมานาไม่ตรงกับฐานข้อมูลสถาบัน]** หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงสั่นกระพริบอย่างรุนแรงจนแทบจะแตกสลาย เรย์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดแปลบปลาดแล่นริ้วจากขั้วหัวใจไปทั่วร่าง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ระบบแจ้งเตือนภัยระดับสูง แต่เป็นครั้งแรกที่แรงกดดันจากภายนอกสามารถทะลวงผ่านเกราะป้องกันเวทมนตร์ของห้องสมุดเข้ามาได้โดยตรง เงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนบานประตูไม้สักทองแกะสลักของหอสมุด เงาร่างนั้นสูงใหญ่ผิดมนุษย์ สวมเสื้อคลุมสีดำสนิทที่ชายผ้าขาดวิ่นราวกับผ่านสมรภูมิรบมาอย่างยาวนาน และสิ่งที่ทำให้เรย์ถึงกับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงก็คือ ปลายเท้าของเงาร่างนั้นไม่ได้สัมผัสกับพื้นหินอ่อนเลยแม้แต่น้อย มันลอยอยู่เหนือพื้นดินราวหนึ่งคืบ ท่ามกลางหมอกควันสีเทาที่ระเหยออกมาจากตัวตลอดเวลา ประตูไม้บานใหญ่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงดันอากาศอันมหาศาล เสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหูประสานเข้ากับเสียงลมหวีดหิวรากับเสียงกรีดร้องของวิญญาณ ร่างในชุดคลุมสีดำก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดเงื้อมเงาค่อยๆ เงยขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสองข้างที่ไร้แววตา... มันเป็นดวงตาที่เป็นหลุมดำกลวงโบ๋ และไม่มีลูกตาอยู่ภายใน มีเพียงกลุ่มก้อนอักขระเวทมนตร์สีเลือดที่กำลังหมุนวนเป็นวงกลมราวกับฟันเฟืองของนาฬิกาแห่งความตาย "เจ้า... พบสิ่งที่ตามหาแล้วสินะ... เจ้าหนูแห่งตรรกะ..." เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกเสียดสีดังขึ้นในหัวของเรย์โดยตรง มันไม่ได้ผ่านออกมาจากลำคอของร่างนั้น แต่เป็นการส่งคลื่นความคิดเข้ามากระแทกโสตประสาทโดยตรง เรย์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่สติสัมปชัญญะอันเฉียบคมยังคงทำงานอย่างเต็มที่ เขาใช้มือซ้ายดึงตัวฟีriaมาหลบไว้ด้านหลังอย่างปกป้อง พร้อมกับรวบรวมมานาที่เหลืออยู่ทั้งหมดเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น "แกเป็นใคร... และทำไมนักเรียนพวกนั้นถึงหายไปจากสารบบของโรงเรียนนี้!" เรย์เค้นเสียงถามออกไป แม้ลำคอจะแห้งผากจนแทบเปล่งเสียงไม่ไหว ร่างไร้หน้าแสยะยิ้มกว้างจนถึงใบหู เผยให้เห็นกลุ่มก้อนอักขระเวทมนตร์ที่ลุกไหม้อยู่ภายในช่องปาก ก่อนที่มันจะยกมือขึ้นชี้ตรงมาที่หน้าผากของเรย์ "พวกเขาน่ะ... ไม่ได้หายไปไหนหรอก..." เสียงแหบพร่าหัวเราะเยาะในลำคอ "แต่พวกเขากำลังถูก 'คำนวณซ้ำ' เพื่อแทนที่ตำแหน่งของเจ้าในสมการบทสุดท้ายต่างหากล่ะ... เรย์!" สิ้นเสียงนั้น แสงสว่างสีแดงฉานก็ระเบิดออกมาจากร่างปริศนากลืนกินพื้นที่ทั่วทั้งห้องสมุดในพริบตา... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งตรรกะและเวทมนตร์บทนี้ไปด้วยกันนะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์