เมื่อความเชื่อสั่นคลอน

เศษกระดาษแผ่นหนึ่งมีค่ามากกว่าชีวิตของผู้บริสุทธิ์นับร้อย... นั่นคือสัจธรรมอันบิดเบี้ยวที่เรย์กำลังจ้องมองผ่านแสงไฟสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์ ภายในห้องลับใต้ดินหอสมุดหลวง กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและคราบหมึกที่แห้งกรังมานับศตวรรษคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศที่เงียบงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจเต้นระส่ำของฟีเรีย "เธอแน่ใจนะว่าต้องการจะเปิดมัน... ฟีเรีย" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเด็กหนุ่มเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกังวลอย่างลึกซึ้ง แว่นตาของเขา สะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างระบบคำนวณเวทมนตร์ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ตัวเลขและสมการนับพันแถวไหลวนเป็นเกลียวคลื่น บ่งบอกถึงความไม่เสถียรของพลังงานรอบตัวที่กำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ ฟีเรียไม่ตอบ เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว มือเรียวบางที่สั่นเทานั้นกำลังถือสมุดบันทึกหนังสีดำสนิท ปกของมันสลักด้วยตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลอัศวินเวทมนตร์เก่าแก่—ตระกูลเวนเดลลาร์ ตระกูลผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักรที่คนรุ่นหลังต่างเคารพยกย่อง ทว่าในเวลานี้ ตราสัญลักษณ์รูปดาบไขว้กับวงกลมเวทกลับดูราวกับกรงขังที่กำลังกลืนกินวิญญาณของเธอเอง "ตระกูลของฉัน... ไม่ควรมีชื่ออยู่ในบันทึกเล่มนี้ เรย์" เสียงของฟีเรียสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจและทฤษฎีเวทมนตร์อันแม่นยำ บัดนี้กลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตระหนก "ท่านพ่อบอกเสมอว่าบรรพบุรุษของเราเสียสละเพื่อผนึกปีศาจ แต่สิ่งที่ฉันกำลังเห็นในสมการเหล่านี้... มันไม่ใช่การผนึก แต่มันคือการ ‘สังเวย’ ต่างหาก" เรย์ขยับแว่นเล็กน้อย สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ถูกดึงออกมาจากชิปเวทมนตร์โบราณ สมการที่ฟีเรียเพิ่งแก้ไปเมื่อครู่ไม่ใช่สูตรการสร้างบาตรป้องกันภัย แต่เป็นเมทริกซ์การดูดกลืนพลังชีวิตเพื่อหล่อเลี้ยง ‘ตัวตน’ บางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ใต้รากฐานของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ และตัวแปรหลักของสมการนั้น... ถูกกำหนดด้วยสายเลือด สายเลือดแห่งเวนเดลลาร์ "ใจเย็นๆ ก่อนนะครับฟีเรีย" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ แตะมือลงบนไหล่ที่กำลังสั่นเทาของเธอเบาๆ เพื่อถ่าย ทอดความอบอุ่นและสติ "คณิตศาสตร์ไม่มีอคติ ตัวเลขไม่เคยโกหกใคร แต่มันอาจจะถูกบิดเบือนได้ด้วยผู้เขียน สมการนี้อาจจะเป็นแค่... บันทึกการทดลองที่ผิดพลาดในอดีต" "มันไม่ใช่ความผิดพลาด!" ฟีเรียตวาดกลับเสียงสั่น น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบ หยดน้ำละลายหมึกโบราณให้กระจายออกเป็นรอยเปื้อนสีดำราวกับรอยแผลเป็น "ดูนี่สิเรย์... ลายเซ็นนี้ มันคือลายเซ็นของท่านปู่ทวด ลูเชียน เวนเดลลาร์ ผู้ก่อตั้งหอคอยเวทมนตร์แห่งนี้เอง และในบันทึกหน้าสุดท้าย... เขาระบุชัดเจนว่า ‘หายนะ’ ที่จะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้า จะต้องใช้สายเลือดบริสุทธิ์ของตระกูลเรา เป็นกุญแจดอกสุดท้ายในการปลดปล่อยมัน!" บรรยากาศในห้องลับพลันเยือกเย็นลงทันที ราวกับอุณหภูมิรอบตัวดิ่งฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง ลมหายใจของทั้งคู่กลายเป็นไอสีขาวจางๆ เรย์หรี่ตาลง วิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์รอบตัวที่เริ่มแปรปรวน คลื่นความถี่ของมานาในห้องกำลังสั่นพ้องกับชีพจรของฟีเรีย นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ระบบป้องกันความปลอดภัยของหอสมุดกำลังตอบสนองต่อการตื่นรู้ของทายาทตระกูลเวนเดลลาร์ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทมนตร์ส่วนตัวของเรย์ดังขึ้นในหัว หน้าต่างสีแดงฉานปรากฏขึ้นพร้อมกับข้อความเตือนภัยระดับสูงสุดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน [คำเตือน: ตรวจพบความผันผวนของมานาความหนាแน่นสูงระดับ SSS] [เป้าหมาย: ทายาทสายตรงตระกูลเวนเดลลาร์ กำลังถูกเชื่อมโยงเข้ากับระบบหายนะโบราณ (The Zero Equation)] [คำแนะนำ: ถอยห่างจากเป้าหมายทันที หรือดำเนินการ ‘ตัดวงจร’ เพื่อความปลอดภัยของท่าน] เรย์เหลือบมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่ง ก่อนจะหน้านิ้วปิดมันลงอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังหญิงสาวตรงหน้าผู้กำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่สุดในชีวิต "ผมไม่สนใจหรอกนะครับว่าบรรพบุรุษของคุณจะเขียนอะไรไว้ในกระดาษเก่าๆ แผ่นนั้น" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มั่นคงและทรงพลัง จนทำให้ฟีเรียเงยหน้าขึ้นสบตา "เวทมนตร์อาจจะถูกกำหนดด้วยสายเลือดและสมการ แต่ชีวิตของคนเรา... ไม่เคยถูกจำกัดด้วยตัวแปรที่คนอื่นตั้งไว้หรอกครับ" ฟีเรียสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ความหวาดกลัวในแววตาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว "แต่ถ้าฉันคือต้นเหตุ... ถ้าสายเลือดในตัวฉันคือสิ่งที่ทำให้เกิดหายนะล่ะ เรย์? ถ้าการที่ฉันมีชีวิตอยู่ คือการไขประตูให้ปีศาจตนนั้นตื่นขึ้นมาล่ะ?" "ถ้าอย่างนั้น..." เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบฉบับของนักคำนวณผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อความน่าจะเป็น "เราก็แค่สร้างสมการใหม่ขึ้นมาสครับ สมการที่จะลบตัวแปรเก่าทิ้งไป และเขียนกฎเกณฑ์ขึ้นมาใหม่ด้วยมือของเราเอง" ก่อนที่ฟีเรียจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดตอบกลับมา ประตูเหล็กหนาหนักที่ปิดตายของห้องลับใต้ดินก็ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด รอยร้าวสีม่วงเข้มสว่างวาบขึ้นตามแนวสลักศิลา แรงสั่นสะเทือนมหาศาลราวกับแผ่นดินไหวทำให้เศษฝุ่นจากเพดานร่วงกราวลงมา พื้นห้องใต้ดินเริ่มยุบตัวลง เสียงคำรามต่ำทุศลดังลอดมาจากเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานานนับพันปีเพิ่งถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนานด้วยหยดน้ำตาและเสียงสะท้อนของสายเลือดที่ตื่นตัว เรย์คว้าแขนของฟีเรียดึงเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ พร้อมกับที่ดีดนิ้วสร้างบาตรป้องกันเวทมนตร์รูปทรงเรขาคณิตขึ้นรอบตัวในเสี้ยววินาที ขณะที่แสงไฟจากตะเกียงดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทว่า ในความมืดนั้นเอง... ดวงตาสีแดงคู่มหึมานับสิบคู่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของทั้งสองคน—เสียงที่เอ่ยทักทายทายาทแห่งเวนเดลลาร์ราวกับรอกาลเวลานี้มาแสนนาน "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... สายเลือดแห่งผู้สร้างความหายนะ" - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์