ทฤษฎีบทของคนนอกคอก

"ถอยไปให้พ้นระยะรัศมีวงโคจรของมานาเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนก้องนั้นไม่ได้ดังมาจากอาจารย์ผู้คุมกฎ แต่มาจากเด็กสาวผมสีเงินยวงที่กำลังหมุนตัวหลบเศษอิฐที่กระเด็นจากแรงระเบิด ฟีเรีย หญิงสาวผู้เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสถาบันเวทมนตร์อาร์คานา ไม่ได้ใช้ไม้คทาในการป้องกัน แต่เธอกำลังใช้ปลายปากกาขนนกกรีดอากาศเป็นเส้นสายสีครามที่บิดเบี้ยว เรย์ที่เพิ่งก้าวพ้นจากมุมตึกแทบจะหยุดหายใจ เขาไม่ได้มองเห็นแค่การต่อสู้ที่วุ่นวาย แต่ในดวงตาของเขาทุกอย่างที่ฟีเรียทำมันคือ "สมการ" *+0.04 วินาที... ทิศทางการหมุนของอนุภาคเวทมนตร์ผิดพลาด 12 องศา* "ฟีเรีย! ถ้าคุณลากเส้นตัดผ่านจุดศูนย์กลางมวลตรงนั้น วงจรเวทจะเกิดภาวะโอเวอร์โหลดทันที!" เรย์ตะโกนสวนกลับไป เสียงของเขาเยือกเย็นผิดกับสถานการณ์ตรงหน้า ฟีเรียชะงัก เธอหันมามองชายหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนหงุดหงิด "นายพูดเรื่องอะไร? ฉันกำลังแก้สมการของอาคมระดับหกอยู่! นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นทายเลขนะเรย์!" เรย์ไม่ได้โต้ตอบ เขาพุ่งตัวเข้าไปในระยะที่อันตรายที่สุด เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์ป้องกันตัว แต่เขากลับใช้มือเปล่าคว้าไปในอากาศที่ว่างเปล่า ทันใดนั้น โลกในสายตาของเขาก็เปลี่ยนไป ตัวเลขสีทองเรืองรองนับพันตัวลอยคว้างอยู่รอบตัวเขาเหมือนหิ่งห้อยที่เต้นระบำ เขาคว้าเอาค่าตัวแปรหนึ่งในอากาศแล้วตวัดมือเหมือนกับการดีดลูกคิด *คลิก* เสียงเหมือนเฟืองกลไกขนาดมหึมาขบเข้าหากันดังก้องในโสตประสาทของเรย์ ทันใดนั้น แรงอัดมหาศาลที่กำลังจะระเบิดออกก็หยุดนิ่งลงราวกับถูกหยุดเวลา เศษอิฐที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศร่วงกราวลงพื้นดิน ความเงียบเข้าปกคลุมลานกว้าง ฟีเรียหอบหายใจถี่ เธอจ้องมองเรย์ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง "เมื่อกี้... นายทำอะไรลงไป?" เรย์ก้มมองมือของตัวเองที่ยังคงมีเศษเสี้ยวของตัวเลขสีทองจางๆ ติดอยู่ "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยฟีเรีย ผมแค่... แก้โจทย์ที่มันไม่ลงตัว" เขาขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวเล็กน้อย พลางเดินเข้าไปใกล้รอยแยกมิติที่ยังคงค้างอยู่ตรงผนังห้องสมุดเก่า มันไม่ใช่ประตูมิติที่เกิดจากเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือ "รอยรั่วของตรรกะจักรวาล" เรย์ยื่นมือออกไปสัมผัสขอบของวงแหวนหมุนวนนั้น ความรู้สึกเหมือนไฟช็อตแล่นผ่านปลายนิ้ว แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่แค่ความมืดมิดในรอยแยก แต่มันคือชุดคำสั่งที่เขียนด้วยภาษาที่ไม่มีมนุษย์คนไหนในยุคนี้อ่านออก "ฟีเรีย ดูนี่สิ" เรย์เอ่ยเสียงเบา "ตัวเลขพวกนี้... มันไม่ใช่พลังเวทที่ไหลเวียน แต่มันคือนิยามที่ถูกกำหนดไว้ผิดเพี้ยน ตั้งแต่ต้นแล้ว... โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยพลังงาน แต่มันถูกเขียนขึ้นด้วยสมการ" ฟีเรียเดินเข้ามาใกล้ ความหยิ่งผยองในฐานะท็อปคลาสของเธอมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวลึกๆ ในแววตา "ถ้าสิ่งที่นายพูดเป็นความจริง... แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกว่าพลังของฉันกำลังจางหายไปล่ะ? ราวกับว่าใครบางคนกำลัง 'ลบ' สมการเวทมนตร์ของฉันทิ้งไปทีละบรรทัด" เรย์หันกลับมามองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไป เขาไม่ได้มองเธอเป็นแค่เพื่อนร่วมชะตากรรม แต่มองเป็นสมการที่กำลังจะถูกเฉลย "นั่นเพราะว่าคุณพยายามใช้สูตรสำเร็จในโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลงค่าตัวแปรไงครับ" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากรอยแยก "เราไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองเห็นได้ แต่มันคือการ 'ดีบั๊ก' โลกใบนี้จากผู้สร้างที่อาจจะลืมทิ้งอะไรบางอย่างไว้" ทันใดนั้น เสียงเตือนที่แหลมสูงและเย็นเยียบก็ดังก้องในหัวของเรย์ ไม่ใช่เสียงจากธรรมชาติ แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ทรงพลังจนสั่นสะเทือนถึงจิตวิญญาณ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสข้อผิดพลาดระดับ SSS] [คำเตือน: โครงสร้างความเป็นจริงในพิกัดนี้กำลังเข้าสู่ภาวะยุบตัว] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: หากต้องการรอดชีวิต ท่านต้องทำการ "หาร" มิตินี้ให้เป็นศูนย์ภายใน 300 วินาที] ใบหน้าของเรย์ซีดเผือดลงทันที เขาหันไปคว้าข้อมือฟีเรียอย่างแรง "ฟีเรีย! เราต้องหนี... ไม่ใช่สิ เราต้องแก้สมการนี้เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นโลกใบนี้จะถูกรีเซ็ต!" "รีเซ็ต? นายพูดเรื่องบ้าอะไร!" ฟีเรียแผดเสียง แต่ก่อนที่เธอจะได้คำตอบ รอยแยกที่ผนังก็ระเบิดออกเป็นแสงสว่างวาบ ร่างเงาสลัวที่เคยโผล่มาเพียงครึ่งตัวเมื่อครู่ บัดนี้ได้ก้าวเท้าลงบนพื้นห้องสมุดเต็มสองเท้า มันคือร่างที่ดูเหมือนมนุษย์ แต่ผิวหนังกลับมีตัวเลขสีเงินนับล้านวิ่งพล่านอยู่ใต้ชั้นผิว ร่างนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีว่างเปล่าจ้องมองมาที่เรย์และฟีเรีย ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะชี้มาที่พวกเขา "พบตัวแปรที่ไม่พึงประสงค์..." เสียงนั้นกังวานราวกับเสียงโลหะกระทบกัน "เริ่มกระบวนการลบข้อมูล (Delete)!" บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ท้องฟ้าเหนือโรงเรียนเวทมนตร์ที่เคยเป็นสีครามพลันกลายเป็นสีขาวโพลนเหมือนกระดาษที่ถูกเขียนทับด้วยน้ำหมึกสีดำ เรย์ขบกรามแน่น สมองของเขาประมวลผลเร็วจนแทบระเบิด "ฟีเรีย! รวบรวมมานาทั้งหมดที่คุณมี แล้วส่งมาที่ผม... อย่าถามว่าทำไม! ถ้าอยากมีชีวิตรอด ทำตามที่ผมบอก!" ฟีเรียลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าและเริ่มรวบรวมพลังงานเวทมหาศาลไว้ในฝ่ามือ แต่ในวินาทีที่เธอจะส่งพลังให้นั้น ร่างสีเงินที่อยู่เบื้องหน้าก็เคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็วเหนือแสง—มันไม่ได้เดิน แต่มันข้ามผ่านพิกัดตำแหน่งมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเรย์ในเสี้ยววินาที ปลายมีดสีเงินที่ทำจากข้อมูลบริสุทธิ์จ่อเข้าที่คอของเรย์ โดยมีฟีเรียยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ด้วยความตกใจสุดขีด "เจ้าเป็นใครกันแน่?" เสียงเงาร่างนั้นดังขึ้น ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "หรือว่าเจ้าคือ... 'บั๊ก' ตัวสุดท้ายที่ถูกทิ้งไว้ในระบบนี้?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาไขปริศนากันต่อครับ! อาร์เธอร์มนตราสวรรค์