สมการความพ่ายแพ้

เสียงปรบมือเยาะเย้ยในห้องสอบประลองเวทดังขึ้นราวกับเสียงกรับเคาะประหารชีวิต เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางวงเวทสีครามที่บัดนี้กลายเป็นสีเทาหม่น ไร้ซึ่งประกายแสงแห่งปาฏิหาริย์ใดๆ หลงเหลืออยู่ บนแท่นกรรมการ อาจารย์มาร์คัสถอนหายใจยาวนานด้วยความเหนื่อยหน่าย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังที่ไม่ได้ปิดบัง “ศูนย์คะแนนครับ เรย์ เปรสตัน... คุณคือนักเรียนทุนคนแรกในประวัติศาสตร์สามร้อยปีของสถาบันอาร์케ีย ที่ไม่สามารถจุดไฟแม้แต่ปลายไม้ขีดด้วยเวทมนตร์ขั้นพื้นฐานได้” เสียงกระซิบกระซาบจากเพื่อนร่วมชั้นดังระงับขึ้นทันที สายตานับร้อยคู่มองมาที่เขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสมเพช เวทนา และเหยียดหยาม เรย์ไม่ได้ก้มหน้าหนี เขายังคงยืนหลังตรง แววตาสีเข้มใต้กรอบแว่นใสสะท้อนภาพวงเวทที่ดับสนิทนั้นอย่างพินิจพิจารณา สำหรับคนอื่น เวทมนตร์คือพรสวรรค์ คือการเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติ คืออารมณ์และความศรัทธา แต่สำหรับเรย์... มันคือความผิดพลาดทางคณิตศาสตร์ “ความหนาแน่นของมานาในอากาศจุดนี้อยู่ที่ 14.2 โมลต่อตารางเมตร” เรย์เอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังอ่านรายงานวิจัย “องศาการหมุนของอักขระรูนบนพื้นผิดพลาดไป 0.4 องศา แรงเสียดทานทางจิตจึงสูงเกินขีดจำกัด การที่เวทมนตร์จะล้มเหลว... เป็นผลลัพธ์ที่ถูกต้องตามสมการอยู่แล้วนี่นา” “คุณพูดเพ้อเจ้ออะไรอีกแล้ว เรย์!” อาจารย์มาร์คัสเคาะไม้เท้าลงบนพื้นเสียงดัง “เวทมนตร์ไม่ใช่ตัวเลข! มันคือจิตวิญญาณ!” “ถ้าจิตวิญญาณคำนวณอัตราการสูญเสียพลังงานไม่ได้ ผมเกรงว่ามันคงเป็นแค่ความงมงายทางความรู้สึกมากกว่านะครับ อาจารย์” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่นัยน์ตากลับคมกริบจนอาจารย์หนุ่มถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง การสอบตกวิชาเวทมนตร์ภาคปฏิบัติในวันนี้ หมายความว่าสิทธิ์นักเรียนทุนของเขาใกล้จะหมดลงเต็มที หากในการประเมินรอบหน้าเขายังไม่สามารถสร้างปาฏิหาริย์ที่เรียกว่า ‘เวทมนตร์’ ได้ เขาจะต้องถูกขับไล่ออกจากสถาบัน และความฝันที่จะเข้าถึงหอคอยแห่งปัญญาชั้นบนสุดคงสลายกลายเป็นอากาศธาตุ หลังเลิกเรียน เรย์ปลีกตัวออกจากฝูงชน เดินลัดเลาะผ่านระเบียงหินเก่าแก่ที่ทอดยาวไปยังปีกตะวันตกของโรงเรียน ซึ่งเป็นเขตหวงห้าม ที่นี่คือเขตห้องสมุดโบราณ—สถานที่ที่ไม่มีใครย่างกรายเข้ามานานนับทศวรรษ เนื่องจากกลิ่นอายของเวทมนตร์เสื่อมสลายคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว สำหรับคนทั่วไป มันคือซากปรักหักพัง แต่สำหรับเรย์ มันคือดินแดนแห่งความลับที่ยังไม่มีใครแก้โจทย์ แอด... เสียงบานประตูไม้โอ๊กหนักอึ้งส่งเสียงร้องคร่ำครวญเมื่อเรย์ผลักมันเปิดออก ฝุ่นละอองนับล้านลอยวนอยู่ในลำแสงสีทองที่สาดส่องผ่านกระจกสีแตกละเอียด กลิ่นอายของกระดาษเก่าและกาลเวลาลอยอบอวลชวนให้จิตใจสงบลง เรย์กวาดสายตามองชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่เอียงกระเท่เร่ราวกับพร้อมจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ ทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับสิ่งผิดปกติบางอย่างบนผนังหินด้านในสุด “รอยร้าว...?” เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ รอยแตกขนาดใหญ่บนกำแพงหินแกรนิตไม่ได้เกิดจากการทรุดตัวของอาคารตามธรรมชาติ แต่มีลักษณะเป็นลวดลายเรขาคณิตที่สมบูรณ์แบบอย่างน่าประหลาด มันคล้ายกับกราฟฟังก์ชันเลขชี้กำลังที่ถูกสลักไว้ด้วยแรงมหาศาล เขายื่นปลายนิ้วออกไปสัมผัสเบาๆ ที่รอยร้าว ทันใดนั้น ความเย็นเยียบราศีกระแสไฟฟ้าก็วิ่งพล่านจากปลายนิ้วเข้าสู่กระดูกสันหลัง เรย์สะดุ้งเฮือกถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น “นั่นไม่ใช่รอยร้าวธรรมดา...” เสียงหวานใสแต่ราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือ เรย์หันขวับไปทันที มือขวาเผลอยกขึ้นตั้งรับตามสัญชาตญาณ ท่ามกลางเงาสลัว ร่างเพรียวบางของเด็กสาวในชุดเครื่องแบบนักเรียนระดับสูงก้าวออกมา ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยจดจ้องมาที่เขาอย่างพินิจพิจารณา “ฟีเรีย...?” เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “หัวกะทิอันดับหนึ่งของชั้นปี ทำไมคุณถึงมาอยู่ในที่อับชื้นแบบนี้ล่ะครับ” ฟีเรีย ไวท์ฮาร์ท ไม่ได้ตอบคำถามทันที เธอก้าวเข้ามาใกล้รอยร้าวบนผนังช้าๆ แววตาของเธอฉายแววความกังวลที่ปิดไม่มิด “ฉันกำลังตามหาคำตอบ... คำตอบว่าทำไมเวทมนตร์ดั้งเดิมที่ฉันร่ำเรียนมาตลอดหลายปี ถึงเริ่มใช้ไม่ได้ผลเมื่อเผชิญหน้ากับบางสิ่งในที่แห่งนี้” เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ข้อมูลในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว ฟีเรียคือผู้ใช้เวทมนตร์อัจฉริยะที่ถูกยกย่องว่าเป็นอนาคตของอาณาจักร แต่คนเช่นเธอกลับประสบปัญหาเดียวกับเขา—ปัญหาที่ว่าทฤษฎีที่มีอยู่กำลังพังทลายลง “บางที...” เรย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างมีความหมาย “ปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่ตัวเวทมนตร์หรอกครับ ฟีเรีย แต่อยู่ที่ ‘สมการ’ ที่พวกเราใช้ตีความมันต่างหาก” ฟีเรียชะงัก หันมาสบตาเขานิ่ง ราวกับกำลังค้นหาความจริงบางอย่างในคำพูดนั้น ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยอะไรต่อ อากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง รอยร้าวบนผนังหินส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด ประกายแสงสีดำสนิทพวยพุ่งออกมาจากรอยแยก พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบน ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่เรย์ไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาท เป็นเสียงจักร机械อันเย็นเยียบและไร้ที่มา [ ตรวจพบความผิดปกติระดับ SSS: รอยต่อแห่งตรรกะถูกเปิดออก ] [ กำลังโหลดข้อมูล... ปลดล็อก ‘ระบบสมการต้องห้าม’ ] [ เงื่อนไขผ่าน: ผู้ครอบครองจิตวิญญาณแห่งตรรกะและผู้สูญเสียทฤษฎีได้มาบรรจบกัน ] เรย์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อรอยร้าวบนผนังแปรสภาพกลายเป็นประตูมิติวงกลมหมุนวน และร่างเงาสلัวของสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังก้าวข้ามความว่างเปล่าออกมา... โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาบทแรกไป2ด้วยกันนะครับ) - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์