กลุ่มผู้มีอำนาจเก่าเริ่มขยับตัว

เสียงกระแทกของถ้วยชาเซรามิกราคาแพงลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมลับชั้นบนสุดของธนาคารกลางแห่งทวีปสั่นคลอนได้แม้แต่น้อย ทว่าแรงกดดันจากสายตาของเหล่าผู้อำนวยการอาวุโสทั้งเจ็ดคนต่างหาก ที่กำลังแผ่รังสีความไม่พอใจออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของแข็ง "พวกคุณปล่อยให้เด็กเมื่อวานซืนคนเดียวผูกขาดตลาดแรร์ไอเทมระดับตำนานทั้งหมดได้อย่างไร!" เสียงของบารอนฟิลลิป ผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของสภาการค้าตระกูลเก่าแก่ดังขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด "ไม่ใช่แค่ผูกขาดครับท่าน... แต่เขาเป็นคนกำหนดราคาซื้อขายทั้งหมดในตลาดโลกเสมือนตอนนี้ต่างหาก" ผู้จัดการทั่วไปของธนาคารกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ "ระบบประมูลอัตโนมัติถูกอัลกอริทึมของเขาครอบงำตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้ต่อให้เรามีเงินสดสำรองกี่ล้านเหรียญ ก็ไม่สามารถซื้อวัตถุดิบหลอมเหล็กเทพเจ้าได้แม้แต่ชิ้นเดียว เพราะทุกชิ้นถูกตั้งราคาขายไว้ที่ 'หนึ่งเหรียญทองแดง' แต่มีเงื่อนไขว่าต้องใช้บัตรสมาชิกวีไอพีระดับสูงสุด ซึ่งมีแค่เขาคนเดียวในเซิร์ฟเวอร์ที่ถือครองอยู่" ความโกลาหลย่อมๆ เกิดขึ้นทันทีในห้องประชุม เสียงพึมพำด้วยความตื่นตระหนกดังระงับ เหล่าผู้มีอำนาจเก่าที่เคยชินกับการชักใยเศรษฐกิจในเกมมานานหลายปี เพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า อำนาจที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่เส้นสายทางการเมืองอีกต่อไป แต่มันย้ายมาอยู่ในมือของชายที่ชื่อ 'อาชวิน' เรียบร้อยแล้ว ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ส่วนตัวใจกลางมหานครลอยฟ้า บรรยากาศกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องนั่งเล่นกว้างขวาง อาชวินกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ สายตาคมกริบกวาดมองกราฟแสดงผลกำไรของตลาดไอเทมที่พุ่งทะยานขึ้นเป็นเส้นตรงอย่างไร้ขีดจำกัด ตัวเลขสีเขียวสดใสกระพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงความมั่งคั่งที่ไหลเข้าสู่บัญชีของเขาอย่างไม่ขาดสาย "เล่นเกมการเงินกับผม มันก็เหมือนกับการเอาไม้ขีดไฟไปสู้กับเครื่องพ่นไฟนั่นแหละครับ" อาชวินพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปาก ความมั่นใจฉายชัดในแววตา "อย่าประมาทพวกไดโนเสาร์เต่าล้านปีพวกนั้นให้มากนักเลยนะอาชวิน" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากทางด้านหลัง เอลาร่าก้าวออกมาจากระเบียงห้องพร้อมกับสายลมยามบ่าย เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงแดดอ่อนๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกังวล "พวกเขาไม่ได้มีดีแค่เงินสดในบัญชี แต่พวกเขามีกฎหมายเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ยุคเริ่มแรกของเซิร์ฟเวอร์ ถ้าพวกเขาใช้ช่องโหว่นั้นฟ้องร้องศาลสูงของระบบ คุณอาจจะโดนอายัดทรัพย์สินทั้งหมดในฐานะผู้สร้างความปั่นป่วนให้ระบบเศรษฐกิจ" อาชวินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สมส่วนภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำเข้ารูปเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า เขายื่นมือออกไปเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกแก้มของเธออย่างเบามือ ความเย่อหยิ่งและเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนที่มีให้เธอเพียงคนเดียว "ให้พวกเขาฟ้องไปสิครับเอลาร่า..." อาชวินกระซิบเสียงนุ่มชิดริมหูของเธอ "ในเมื่อกฎหมายในเกมนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยโค้ด และโค้ดเหล่านั้น... ตอนนี้ผมก็เป็นคนถือสิทธิ์ขาดครึ่งหนึ่งแล้ว คุณคิดว่าศาลสูงจะเข้าข้างคนที่ถือกระดาษเก่าๆ หรือจะเข้าข้างคนที่ถือกระเป๋าเงินที่ค้ำจุนเซิร์ฟเวอร์นี้ทั้งใบกันล่ะครับ?" เอลาร่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองสบตากับเขา ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอก แม้เธอจะเป็นอดีตบอสผู้ควบคุมระบบที่เคยเย่อหยิ่ง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความเด็ดขาดและความใส่ใจในรายละเอียดทุกอย่างที่อาชวินมีให้ มักจะทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอยู่เสมอ "นายมันบ้า..." เธอบ่นพึมพำเบาๆ แต่ใบหูกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "ทำตัวเป็นเผด็จการเงินตราไปได้" "เพื่อคุณแล้ว ผมยอมเป็นมหาเศรษฐีผู้ไร้ความปรานีที่สุดในประวัติศาสตร์เกมนี้เลยครับ" อาชวินยิ้มกริ่ม ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้หลวมๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินดังขึ้นจากหน้าจอคอนโซลหลัก *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องแสดงผลแจ้งเตือนสีแดงฉาน ข้อความขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมกับสัญลักษณ์ตราประทับของสภาผู้บริหารสูงสุดแห่งทวีป [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบคำสั่งอายัดฉุกเฉินจากสภาผู้มีอำนาจเก่า ทรัพย์สินและสิทธิ์การครอบครองตลาดทั้งหมดของ 'อาชวิน' ถูกระงับการใช้งานชั่วคราว มีผลทันที!] เอลาร่าผละออกจากอ้อมกอดของเขาทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด "นั่นไง... พวกมันลงมือเร็วกว่าที่คิด" อาชวินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายังคงยืนกอดอกมองหน้าจอด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความสนุกสนานราวกับเด็กน้อยที่กำลังเจอของเล่นชิ้นใหม่ "คิดว่าคำสั่งกระดาษแผ่นเดียวจะหยุดผมได้งั้นเหรียญครับ?" เขาก้าวเข้าไป1ก้าว หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีลวดลายใดๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือ 'บัตรอภิสิทธิ์ไร้ขีดจำกัด' ที่ได้รับมาจากภารกิจลับระดับตำนาน บัตรที่ระบบหลักของโลกเสมือนไม่เคยบันทึกไว้ในสารบบ เพราะมันอยู่นอกเหนือทุกกฎเกณฑ์ อาชวินเสียบบัตรสีดำลงในช่องอ่านข้อมูลของคอนโซลหลักทันที พร้อมกับป้อนรหัสผ่านสิบสองหลักด้วยมือข้างเดียวอย่างมั่นใจ เสียงระบบตอบรับดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนจากระบบอัตโนมัติกลายเป็นเสียงแจ้งเตือนระดับสูงสุด [ยืนยันตัวตนสำเร็จ... ตรวจพบคำสั่งซื้อกิจการ 'สภาผู้มีอำนาจเก่า' ทั้งหมด...] [ยอดเงินในบัญชี: ∞ (ไม่จำกัดวงเงิน)] [คุณต้องการใช้เงินสดซื้อหุ้นทั้งหมดของสภาการค้าและธนาคารกลางในราคา 'สองร้อยเปอร์เซ็นต์' ทันทีเลยหรือไม่?] อาชวินเหลือบมองเอลาร่าที่กำลังยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นแล้วกดปุ่มยืนยันสีแดงฉานด้วยปลายนิ้วก้อยอย่างไม่ใส่ใจ "ตกลงครับ... ซื้อกิจการพวกมันให้หมด แล้วเปลี่ยนตึกสภาให้เป็นลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของเราซะ" [คลิก! แกร๊ก—!] เสียงรูดบัตรสีดำผ่านเครื่องอ่านดังขึ้นก้องไปทั่วห้อง พร้อมกับหน้าจอทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ที่ดับวูบลงในพริบตา ก่อนจะปรากฏข้อความใหม่สีทองอร่ามขึ้นแทนที่ พร้อมกับเสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหลายลำที่กำลังบินมาจอดสนิทบนดาดฟ้าคฤหาสน์เพื่อมารับพวกเขาไป 'เคลียร์บัญชี' - กิลด์มาสเตอร์เอส -