พลังของรักแท้ในสถานการณ์วิกฤต

"ยินดีด้วยครับ คุณได้เป็นเจ้าของพื้นที่ 'หุบเขาแห่งความมืดมิด' อย่างสมบูรณ์แบบ... ประสงค์จะปรับแก้กฎฟิสิกส์ในพื้นที่นี้เลยหรือไม่ครับ?" เสียงสังเคราะห์จากระบบดังขึ้นในหัว ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ รอบตัวผมคือซากปรักหักพังของบอสตัวสุดท้ายที่กำลังจะระเบิดตัวเองเป็นวงกว้าง ทว่าสายตาของผมไม่ได้มองไปที่สมบัติหรือแต้มประสบการณ์เหล่านั้นเลย ผมมองแค่เอลาร่า หญิงสาวที่ยืนสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าในสภาพพลังชีวิตสีแดงก่ำ "อาชวิน... หยุดเถอะ" เอลาร่ากระซิบ เสียงของเธอแหบพร่า ดวงตาสีอเมทิสต์ที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้สะท้อนภาพผมด้วยความกังวล "นายเพิ่งซื้อสิทธิ์พื้นที่นี้ไป นายรู้ใช่ไหมว่าถ้าใช้บัฟสถานะ 'พระเจ้า' ในขณะที่พื้นที่ยังไม่เสถียร นายจะเสียสิทธิ์ในบัฟนั้นไปตลอดกาล... มันไม่คุ้มหรอก!" ผมยิ้ม มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยในขณะที่เอื้อมมือไปคว้ามือที่เย็นเฉียบของเธอไว้ "ความคุ้มค่าเหรอครับ? สำหรับผม สิ่งที่ไม่มีราคาประเมินค่าไม่ได้คือความปลอดภัยของคนที่ผมแคร์ที่สุดต่างหาก" "นายมันบ้า..." เธอเม้มปากแน่น พยายามจะดึงมือออกแต่ผมกุมไว้แน่นกว่าเดิม "ผมอาจจะบ้า" ผมจ้องลึกเข้าไปในตาเธอ "แต่โลกใบนี้น่ะ ต่อให้ซื้อมาได้ทั้งใบ ถ้าไม่มีคุณอยู่ข้างๆ มันก็เป็นแค่กองขยะที่ไร้ความหมายครับ" ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ระเบิดขึ้น พื้นดินใต้เท้าเราแตกกระจาย บอสที่กำลังจะตายเริ่มรวบรวมพลังงานสีดำทมิฬเข้าที่ใจกลางหน้าอก มันคือสกิล 'ทำลายล้างเอกภาพ' ซึ่งถ้าโดนเข้าไป ต่อให้เป็นผมที่มีระบบบัฟก็ไม่รอด แต่ถ้าผมใช้สถานะเจ้าของพื้นที่ตอนนี้ ผมสามารถเปลี่ยนกฎการโจมตีให้กลายเป็น 'ละอองหิมะ' ได้ แต่แลกกับการที่บัฟ 'อมตะชั่วกัลปาวสาน' ของผมจะถูกลบหายไปจากไอดีทันที ระบบเด้งหน้าต่างสีแดงขึ้นมา: [คำเตือน: ยืนยันการหักลบสถานะบัฟระดับตำนานเพื่อลดดาเมจ 100% หรือไม่?] ผมมองเอลาร่าที่พยายามจะกางบาเรียปกป้องผมทั้งที่ตัวเองจะตายแหล่มิตายแหล่ ความรักของเธอที่แสดงออกมาอย่างไม่สนชีวิตนั่นแหละครับ คือกำไรที่แพงที่สุดที่ผมเคยได้รับ "ยืนยันครับ" ผมกดปุ่มนั้นโดยไม่ลังเล ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง พลังอำนาจที่เคยไหลเวียนราวกับมหาสมุทรในร่างกายเหือดหายไปจนเหลือเพียงพลังกายพื้นฐานเหมือนคนธรรมดา ทว่า... ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมแทนที่เสียงระเบิดกัมปนาท ลูกไฟสีดำที่ควรจะปลิดชีพพวกเรากลับกลายเป็นกลีบดอกซากุระร่วงโรยลงมาโปรยปรายไปทั่วสนามรบ เอลาร่าเบิกตากว้าง เธอทรุดลงกับพื้นเมื่อบาเรียที่เธอสร้างไว้สลายไปเอง เธอมองดูมือตัวเอง มองดูสภาพแวดล้อมที่กลับมาสงบสุขราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผมที่ยืนหอบหายใจอยู่ข้างๆ "นาย... นายทำลงไปจริงๆ เหรอ?" เสียงเธอยังสั่น ผมย่อตัวลงนั่งข้างเธอ ปัดเศษผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างแผ่วเบา "ถ้าแลกด้วยการที่ทำให้คุณปลอดภัย ผมยอมเป็นแค่คนธรรมดาที่นั่งกินกาแฟกับคุณในร้านเดิมทุกเย็นดีกว่าต้องเป็นเทพเจ้าที่ไม่มีใครให้กอดนะครับ" "อาชวิน..." เธอโผเข้ากอดผมแน่น ความอบอุ่นจากตัวเธอทำให้ความรู้สึกว่างเปล่าในร่างกายที่สูญเสียบัฟไปถูกเติมเต็มจนล้นปรี่ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติก เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวผมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงของระบบที่ผมเคยควบคุม... มันเป็นเสียงที่เย็นเยียบและทรงพลังกว่านั้น [ตรวจพบการถ่ายโอนสิทธิ์ความเป็นเจ้าของโดยมิชอบ... ขอต้อนรับสู่ 'กิลด์ประมูลทมิฬ' ท่านอาชวิน] เงาสีดำทมิฬเริ่มก่อตัวขึ้นจากรอยแยกของมิติ เบื้องหลังเอลาร่า ชายในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบก้าวออกมาจากประตูที่มองไม่เห็น เขากำลังถือสัญญาฉบับหนึ่งไว้ในมือ พร้อมกับยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "ยินดีด้วยครับคุณอาชวิน คุณเพิ่งสละบัฟตัวเอง เพื่อทำภารกิจที่ผมจงใจวางไว้ให้... และตอนนี้ ในฐานะเจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดของระบบที่คุณเพิ่งซื้อไป ผมขอแจ้งให้ทราบว่า คุณติดหนี้ผมอยู่ 'ชีวิตหนึ่งชีวิต' ของคนข้างกายคุณ" เขาชี้นิ้วมาที่เอลาร่า สายตาของเขานิ่งสนิทราวกับมองเหยื่อที่ดิ้นไม่หลุด "จะเลือกจ่ายด้วยเงิน... หรือจะเลือกมองเธอกลายเป็นไอเทมคอลเลกชันของผมตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปครับ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอาชวินและเอลาร่านะครับ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าครับ!