หึงจนหน้ามืด

“ถ้าเปิดเข้ามาแล้วเห็นสภาพเราสองคนในตอนนี้ คุณากรณ์จะทำหน้ายังไงนะ… รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธและแรงอารมณ์ที่ยังค้างคาดังชิดริมหู พิมพ์อรจงใจกดน้ำหนักเสียงลงต่ำอย่างคาดโทษ ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวตวัดมองไปยังประตูห้องทำงานที่บานลูกบิดกำลังหมุนวนช้าๆ ด้วยฝีมือของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงโปร่งของเจ้านายสาวไม่ได้ผละออกจากรินรดาแม้แต่น้อย กลับยิ่งจงใจใช้ไหล่และลำตัวกึ่งโอบกอดทาบทับร่างบางเอาไว้บนโซฟาหนังตัวยาว เพื่อให้ใครก็ตามที่กำลังก้าวเข้ามาได้เห็น ‘ภาพบาดตา’ ชัดเจนเต็มสองตา แกร็ก! ประตูเปิดผางออกพร้อมกับร่างสมส่วนของ ‘คุณากรณ์’ รองประธานฝ่าย Marketing ที่ถือแฟ้มเอกสารกองโตเข้ามาด้วยสีหน้ารีบร้อน แต่แล้วฝีเท้าก็ต้องชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบถลน เมื่อภาพตรงหน้าคือท่านประธานสาวคนสวยกำลังคร่อมทับเลขาฯ ส่วนตัวในระยะประชิด เสื้อเชิ้ตสีขาวของรินรดาหลุดลุ่ยกระดุมเม็ดบนเผยให้เห็นผิวเนียนระเรื่อ และใบหน้าที่แดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ “อุ๊ย! ขอประทานโทษค่ะท่านประธาน… ดิฉันไม่ทราบว่า…” คุณากรณ์หน้าถอดสี ละล่ำละลักละสายตาหนີแทบไม่ทัน “รู้ตัวก็ดีค่ะ ว่าไม่ควรเข้ามาในเวลาที่คนอื่นเขากำลัง ‘คุยธุระสำคัญ’ กันอยู่” พิมพ์อรผละออกจากตัวรินรดาช้าๆ ด้วยท่าทีสง่างามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาที่ปรายมองลูกน้องสาวคนสนิทกลับคมปลาบจนคุณากรณ์ต้องกลืนน้ำลายลงคอ “มีธุระอะไรด่วนถึงขนาดต้องพรวดพราดเข้ามาโดยไม่เคาะประตูก่อนคะ คุณากรณ์” “เอ่อ… พอดีเรื่องงบประมาณโปรเจกต์ไตรมาสหน้าทางฝ่ายการตลาดส่งตัวเลขด่วนมาให้ท่านประธานอนุมัติค่ะ เห็นว่ากำหนดส่งบ่ายนี้… ดิฉันเลย…” คุณากรณ์รีบวางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานด้วยมือสั่นเทา ก่อนจะรีบโค้งตัวขอโทษขอโพยแล้วชิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าเสือสาวเจ้าถิ่นจะขย้ำคอเอา บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง ทว่าระอุไปด้วยความอึดอัดที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง รินรดารีบยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางอย่างลนลาน ดวงตากลมโตตวัดมองเจ้านายสาวด้วยความไม่พอใจระคนหมั่นไส้ “ท่านประธานทำบ้าอะไรคะเนี่ย! ตั้งใจแกล้งฉันชัดๆ ทำไมต้องทำเหมือนเรากำลังทำเรื่องน่าเกลียดแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นด้วยล่ะคะ!” พิมพ์อรไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่ยี่หระ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า ทว่าแววตากลับไม่ได้ยิ้มตามเลยสักนิด เธอก้าวเข้าประชิดรินรดาที่กำลังลุกขึ้นยืน ชายตามองรอยแดงจางๆ บนต้นคอขาวผ่องของเลขาฯ สาวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก… ความหงุดหงิดที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ “ทำไมคะ กลัวคนอื่นเขาเข้าใจผิดว่าเรา ‘กิน’ กันแล้วหรือไง?” พิมพ์อรเอ่ยเสียงเย้า ทว่าน้ำเสียงกลับเจือความหึงหวงที่เจ้าตัวก็อาจจะไม่ทันรู้ตัว “หรือกลัวว่าคุณากรณ์คนนั้นจะเอาไปนินทาลับหลัง ว่าเลขาฯ คนเก่งกับเจ้านายกำลังมีความสัมพันธ์เกินเลยในเวลางาน” “ถึงคนอื่นจะไม่คิด แต่ท่านประธานก็เป็นคนจุดชนวนให้เขาคิดไม่ใช่หรือคะ!” รินรดาเถียงกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาดื้อรั้นจ้องมองเจ้านายสาวตรงๆ “ฉันเป็นเลขาฯ นะคะ ไม่ใช่ตุ๊กตาแก้เหงาหรือเครื่องมือระบายอารมณ์เวลาที่คุณอรหงุดหงิดใครมา!” “นี่คุณกล้าขึ้นเสียงใส่ฉันเหรอ รินรดา!” พิมพ์อรหรี่ตาลงอันตราย ก้าวเข้าไปประชิดจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงดังปัง ร่างสูงกักขังเลขาฯ ปากเก่งไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับความกรุ่นโกรธแผ่ซ่านจนรินรดาต้องผับคอหนี “จำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณเอาไว้ซะ ว่าสถานะของคุณตอนนี้คือคนที่ฉัน ‘จอง’ ไว้แล้ว อย่าไปทำหน้าตาอ่อยเหยื่อใส่ใครหน้าไหนอีก โดยเฉพาะยัยคุณากรณ์นั่น!” รินรดาชะงักกึก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบกับคำว่า *‘จอง’* ที่หลุดออกมาจากปากคนปากแข็ง ใบหน้าที่เพิ่งหายแดงกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอก ทว่าริมฝีปากยังคงดื้อรั้นไม่เลิก “หึงเหรอคะ?” รินรดาเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มยั่วเย้า ทิ้งความกลัวไปชั่วขณะเมื่อจับจุดอ่อนของเจ้านายสาวได้ “ท่านประธานกำลังหึงฉันกับคุณากรณ์เหรอคะ ถึงได้ทำท่าทางเป็นเจ้าเข้าเจ้าของขนาดนี้” “เพ้อเจ้อ!” พิมพ์อรปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน ใบตึงขึ้นมาทันตาเห็น ทว่าใบหูขาวกลับขึ้นสีแดงระเรื่อฟ้องความจริง “ฉันแค่ไม่ชอบให้ใครมาเสียมารยาทในห้องทำงานของฉันก็เท่านั้น อย่าสำคัญตัวผิดให้มากนักเลย รินรดา” “ค่ะๆ ไม่สำคัญตัวค่ะ งั้นฉันขอตัวไปเคลียร์งานเอกสารที่ค้างไว้ก่อนนะคะ… ท่าน-ประ-ธาน” รินรดาจงใจเน้นเสียงคำสุดท้ายพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้อย่างกวนประสาท ก่อนจะทำท่าจะมุดลอดใต้แขนแกร่งเพื่อหนีออกจากสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ ทว่า… มือเรียวของพิมพ์อรกลับคว้าหมับเข้าที่เอวบางของรินรดา แล้วกระชากกลับเข้ามาแนบชิดอกอุ่นอย่างแรง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันในระยะประชิดอีกครั้ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ เจ้านายสาวก็ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ใครอนุญาตให้เดินหนีฉันคะ?” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก แววตาของพิมพ์อรเวลานี้ไม่ได้นิ่งสนิทเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยประกายความปรารถนาที่ร้อนแรงและดื้อรั้นไม่แพ้กัน “ในเมื่อคุณทำให้ฉันหงุดหงิดจนไม่มีสมาธิทำงาน… คุณก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบมันซะ” “จะ… จะบ้าหรือไงคะ นี่มันเวลางานนะ!” รินรดาพยายามดันไหล่กว้างออก แต่แรงของเธอกลับสู้แรงของคนตัวโตกว่าไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด “เวลางานแล้วยังไงคะ? ในเมื่อฉันเป็นเจ้าของบริษัท… ฉันจะทำอะไรกับเลขาฯ ของตัวเองก็ได้” พิมพ์อรไล้ปลายนิ้วเรียวไปตามกรอบหน้าเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่จงใจหยอกเย้าทำเอารินรดาร่างกายอ่อนยวบลงไปถนัดตา “โดยเฉพาะเวลาที่เลขาฯ ดื้อๆ คนนี้… สมควรโดนลงโทษให้เข็ดหลาบเสียบ้าง” ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล พิมพ์อรโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกันอยู่รำคาญใจ รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความหวาดหวั่นผสมผสานกับความตื่นเต้นแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับเสียงใสๆ ของ ‘มีน’ น้องสาวคนเล็กของพิมพ์อรที่ดังทะลุเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้คนข้างในอนุญาต “พี่อรคะ! มีนเอาเอกสาร… อุ๊ย!” พิมพ์อรผละออกจากรินรดาด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุด ดวงตาตวัดขวับไปมองที่ประตูด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที ทว่ารินรดากลับใช้จังหวะชุลมุนนี้ดันตัวพิมพ์อรออกเต็มแรงแล้วก้าวถอยหลังไปตั้งหลัก พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก “ดูเหมือนว่า ‘คนรับผิดชอบ’ ของท่านประธานจะมาขัดจังหวะอีกรอบแล้วนะคะ… เชิญรับแขกตามสบายค่ะท่านประธาน!” รินรดาเอ่ยจบก็หันหลังคว้าแฟ้มเอกสารแล้วเดินลิ่วๆ ออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้พิมพ์อรยืนกำมือแน่นด้วยความคับ แค้นใจที่เกือบจะเผด็จศึกแมวตัวAดื้อได้อยู่แล้วเชียว! *รอก่อนเถอะ ยัยเลขาฯ ตัวแสบ… คืนนี้เธอไม่รอดเงื้อมมือฉันแน่!* ---------------------------------------- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมกอดใจและคอมเมนต์ให้กำลังใจยัยหมาโบ้กับเลขาฯ ปากแข็งเสมอนะคะ เลิฟยูว์ค่ะ!)