ข้อตกลงที่ควรจบลง

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกวางกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงดังทึบ สะท้อนอารมณ์กรุ่นโกรธที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "คุณพิมพ์อรคะ ดิฉันเอาเอกสารด่วนจากฝ่ายการตลาดมา... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!" คำทักทายที่หลุดออกจากปากของรินรดาเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ภาพที่เธอเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาแล้วพบว่าเจ้านายสาวคนเก่งกำลังยืนชิดติดขอบกระจกกับหญิงสาวลูกค้ารายใหญ่จากต่างประเทศ—แม้จะไม่มีการล่วงเกินกันเกินเลย แต่ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามและสายตาที่พิมพ์อรใช้มองอีกฝ่าย มันก็มากพอที่จะทำให้หัวใจของเลขาฯ สาวกระตุกวูบอย่างเจ็บแปลبي รินรดาไม่รู้ตัวเลยว่าเธอแสดงสีหน้าแบบไหนออกไป รู้ตัวอีกที แขกผู้สูงศักดิ์คนนั้นก็เดินยิ้มกรุ่มกริ่มออกไปจากห้อง พร้อมกับทิ้งร่องรอยความอึดอัดที่หนาเตอะไว้เบื้องหลัง พิมพ์อรยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสีนิลคู่สวยกวาดมองเอกสารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าเรียบตึงของเลขาฯ สาว ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยมาดนิ่งดุที่คุ้นเคย "เข้ามาแล้วไม่ปิดประตู แถมยังทำหน้าเหมือนฉันไปก่อคดีฆาตกรรมหมู่มาอย่างนั้นแหละ รินรดา มีอะไรก็ว่ามา เอกสารนี่เซ็นด่วนใช่ไหม" น้ำเสียงราบเรียบแต่เจือแววเย้าแหย่นั้นไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย รินรดากลืนก้อนสะอื้นผาดๆ ลงคอ มือเรียวบางที่ประสานกันไว้ที่หน้าท้องจิกเข้าหากันแน่นเพื่อเรียกสติ เธอสูดหายใจเข้าลึก "ไม่ใช่แค่เรื่องเอกสารค่ะคุณพิมพ์อร" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นเจ้านายตรงๆ แววตาของเธอไม่มีความหวาดหวั่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัด "ดิฉันมีเรื่องสำคัญกว่านั้นจะเรียนให้ทราบค่ะ" พิมพ์อรหรี่ตาลงเล็กน้อย ท่าทีมั่นอกมั่นใจผิดปกติของเลขาฯ ตัวร้ายทำให้เธอนึกหมั่นไส้จนต้องขยับตัวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้ ร่างระหงหยุดยืนห่างจากรินรดาเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดของผู้บริหารสาวลอยมาแตะจมูก พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เดาอารมณ์ยาก "เรื่องอะไรล่ะ หรือว่าโบนัสปลายปีที่คุณเรียกร้อง ฉันยังไม่ได้อนุมัติ?" "เลิกเล่นเถอะค่ะคุณพิมพ์อร" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงจริงจังจนรอยยิ้มบนเรียวปากของพิมพ์อรเลือนหายไปในพริบตา "ดิฉันมาที่นี่เพื่อขอจบค่ะ" "จบ?" พิมพ์อรทวนคำ เสียงสูงขึ้นเล็กน้อย "จบอะไรของเธอ รินรดา พูดให้มันเคลียร์ๆ" "ข้อตกลงของเราไงคะ... ความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างเจ้านายกับเลขาฯ ที่คุณเป็นคนร่างขึ้นมาเองกับมือ" รินรดากลั้นใจพูดออกไปทีละคำ แม้หัวใจจะบีบตัวจนเจ็บแปลบราวกับมีใครเอามือมาขยำ "ดิฉันคิดว่ามันถึงเวลาอันสมควรแล้วที่เราควรจะยกเลิกสัญญาฉบับนี้เสียทีค่ะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างทันที อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนน่าใจหาย พิมพ์อรนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าเนียนใสของคนตรงข้ามราวกับจะค้นหาความจริง เธอนึกว่าตัวเองหูฝากไป หรือไม่ยัยเลขาฯ ปากเก่งนี่ก็คงกินยาผิดสำแดงเข้า "เธอพูดบ้าอะไรออกมา รู้ตัวหรือเปล่า?" พิมพ์อรเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่น่ากลัว "สัญญาบ้าบออะไร ฉันไม่เคยเซ็น และที่สำคัญ... ความสัมพันธ์ของเรา มันไม่ใช่เรื่องที่จะมานึกอยากจะยกเลิกก็ยกเลิกกันได้ง่ายๆ นะ" "ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ ในเมื่อเราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอว่ามันเป็นแค่ 'ความสัมพันธ์ชั่วคราว' ไม่มีผูกมัด และเมื่อไหร่ที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องการถอนตัว ก็มีสิทธิ์ที่จะเดินออกไปได้ทันที" รินรดายกยิ้มหยันให้กับตัวเอง เธอย้ำเตือนกฎเหล็กที่พิมพ์อรเคยเป็นคนยื่นคำขาดให้เธอฟังเมื่อหลายเดือนก่อน "หรือว่าคุณพิมพ์อรความจำเสื่อม จำกฎที่ตัวเองตั้งขึ้นมาไม่ได้ซะแล้วคะ?" คำพูดที่ย้อนกลับมาเชือดเฉือนทำเอาพิมพ์อรถึงกับพูดไม่ออก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความโกรธระลอกใหญ่ตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนหายใจแทบไม่ออก มือเรียวบางยกขึ้นกอดอกแน่นเพื่อระงับอาการสั่นเทาเล็กน้อยที่เจ้าตัวไม่แม้แต่จะอยากให้ใครเห็น ยัยตัวแสบ... กล้าดียังไงถึงกล้าท้าทายอำนาจของเธอแบบนี้! "หึ คิดว่าฉันจะยอมปล่อยเธอง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?" พิมพ์อรสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวรินรดามากขึ้นจนร่างบางต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาสีนิลวับวาวด้วยเพลิงโทสะและความดื้อรั้นที่ถูกกระตุ้น "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร รินรดา อยากมาก็มา อยากไปก็ไปงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!" รินรดาใจเต้นรัวแรง ไม่ใช่เพราะความหวั่นไหวแบบที่เคยเป็น แต่เป็นเพราะความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน เธอดันอกแกร่งของเจ้านายสาวออกเบาๆ แม้แรงนั้นจะไม่มากพอที่จะทำให้พิมพ์อรขยับเขยื้อนได้เลยก็ตาม "ดิฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณนะคะคุณพิมพ์อร!" รินรดาเผลอขึ้นเสียงใส่ เผลอแสดงความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาทางแววตา "ถ้าคุณยังสนุกกับการบริหารเสน่ห์ใส่คนอื่นไปทั่วแบบเมื่อกี้ ก็เชิญทำต่อไปตามสบายเถอะค่ะ แต่โปรดกรุณาอย่าเอาดิฉันมารวมอยู่ในวงจรอุบาทว์นี้ด้วยเลย ดิฉันเหนื่อยแล้ว!" "ฉันไม่ได้..." พิมพ์อรชะงักไปเมื่อเห็นประกายหยาดน้ำใสๆ ที่คลออยู่หน่วยตาคู่สวยของเลขาฯ สาว คำแก้ตัวที่เตรียมจะพ่นออกไปติดอยู่ที่ลำคอทันที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวจนเจ็บแปลบ ความมั่นใจทั้งหมดที่มีพังทลายลงในวินาทีที่เห็นความเปราะบางบนใบหน้าของคนที่เธอหวงแหนที่สุด แต่ทิฐิและมาดนักธุรกิจสาวตัวแม่ยังคงค้ำคออยู่ พิมพ์อรเม้มปากแน่น พยายามจะเอ่ยคำพูดที่ใจร้ายออกไปเพื่อรักษากรอบศักดิ์ศรีของตัวเอง "ถ้าเธอคิดว่านี่คือเกม และเธออยากจะยอมแพ้กลางคัน... เธอก็ต้องจ่ายค่าปรับให้สาสَمกับความเสียหายที่เธอทำไว้" พิมพ์อรโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงพร่าต่ำเต็มไปด้วยความกดดันและแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ "ค่าปรับที่ว่า ก็คือการอยู่ฟังเหตุผลของฉัน... และห้ามพูดคำว่าเลิกอีกเป็นครั้งที่สอง" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อริมฝีปากของพิมพ์อรเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิดเดียว ลลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ "ดิฉันไม่มีอะไรจะต้องฟัง... อุ๊ย!" ยังไม่ทันที่รินรดาจะพูดจบ ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของน้องสาวตัวแสบของคุณพิมพ์อรที่วิงวอนเข้ามาเสียงดัง "พิมคะ! แย่แล้ว! คุณแม่บินกลับมาจากต่างประเทศกะทันหัน ตอนนี้ท่านกำลังเดินตรงมาที่หน้าลิฟต์แล้วค่ะ!" พิมพ์อรผละออกจากตัวรินรดาในเสี้ยววินาทีนั้น ใบหน้าสวยเฉี่ยวถอดสีลงเล็กน้อยด้วยความตกใจ ส่วนรินรดาก็หน้าซีดเผือดไม่แพ้กันเมื่อนึกถึงสถานการณ์อันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ!