เธอไม่ใช่เลขาทั่วไป

เสียงล็อคกลอนประตูห้องทำงานพิเศษชั้นบนสุดดังคลิก... เบาหวิว ทว่ากลับบาดลึกลงไปถึงโสตประสาทของคนทั้งคู่จนแทบหยุดหายใจ รินรดาหน้าซีดเผือด นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามกวาดตามองซอกมุมแคบๆ ระหว่างโต๊ะทำงานตัวใหญ่กับชั้นวางหนังสือบิลท์อิน พิมพ์อรเองก็ไม่ได้นิ่งสงบอย่างที่พยายามรักษาฟอร์ม ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยเชิดรั้นถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด ไออุ่นจากร่างกายที่ยังแนบชิดกันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเกาะกุมแผ่นหลัง "ถ้ารอดไปได้ ฉันจะหักเงินเดือนคุณฐานพาฉันมาติดแหงกอยู่ในสถานการณ์บ้าๆ แบบนี้นะคะ รินรดา" เสียงกระซิบแหบพร่าลอดผ่านริมฝีปากที่แทบไม่ได้ขยับของพิมพ์อรดังขึ้นชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มนั่นไม่ได้ทำให้รินรดานึกอยากจะต่อปากต่อคำเหมือนทุกครั้ง ทว่ามันกลับสั่นสะท้อนลึกลงไปในอกอย่างประหลาด *ให้ตายสิ... นี่ไม่ใช่เวลามาหวั่นไหวกับความปากร้ายแบบฟอร์มจัดของยัยคุณหนูจอมเผด็จการนี่สักหน่อย!* รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวเล็กเอื้อมไปคว้าชายเสื้อสูทราคาแพงของคนตัวสูงกว่าไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านช่องว่างแคบๆ ออกไปเบื้องนอก เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ น้ำหนักที่เหยียบย่ำลงบนพรมหนานุ่มส่งแรงสะเทือนจนคนแอบซ่อนอยู่ต้องกลั้นหายใจ ในวินาทีนั้นเอง ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาก็ไหลย้อนเข้ามาในหัวของพิมพ์อรราวกับฟิล์มภาพยนตร์... ตั้งแต่วันแรกที่ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาในบริษัทด้วยรอยยิ้มกวนประสาท เอกสารกองโตที่ถูกสะสางอย่างรวดเร็วอย่างไร้ที่ติ แววตาที่แข็งกร้าวไม่ยอมก้มหัวให้ใครแม้กระทั่งตอนที่เธอยื่นคำขาดอย่างไร้เหตุผล รินรดาไม่เคยร้องไห้ ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้เห็น แถมยังมีลูกบ้าคอยต่อปากต่อคำกับเธอได้ตลอดเวลา จนบางครั้งเธอก็เผลอคิดไปว่า... เลขาฯ คนนี้คงเก่งกาจและเอาตัวรอดได้ในทุกสถานการณ์โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร ทว่า... ในวินาทีที่เงาของร่างสูงใหญ่ด้านนอกทาบทับลงมาบนบานกระจกฝ้า และเสียงบิดลูกบิดประตูกำลังจะดังขึ้น พิมพ์อรกลับเพิ่งตระหนักได้ถึงความจริงข้อหนึ่งอย่างชัดเจน *ถ้าไม่มีผู้หญิงคนนี้ยืนอยู่ข้างๆ... โลกที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยความทะเยอทะยานและเย่อหยิ่ง มันช่างว่างเปล่าและเปราะบางเหลือเกิน* มือเรียวของพิมพ์อรที่ปล่อยข้างลำตัวค่อยๆ ขยับไปกุมมือของรินรดาที่กำชายเสื้อเธอไว้แน่น สัมผัสเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของเลขาฯ สาวทำให้เธอรู้ว่าอีกฝ่ายก็กำลังหวาดกลัวไม่แพ้กัน แรงบีบที่กระชับเข้าหากันโดยไม่รู้ตัวนั้นแทนความรู้สึกนับพันคำที่ติดอยู่ริมฝีปาก พิมพ์อรเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของรินรดาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้เหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามไรผม แต่ดวงคู่นั้นไม่มีแววตาของความยอมแพ้เลยแม้แต่น้อย *ผู้หญิงคนนี้... สำคัญกับเธอมากกว่าที่หัวใจโง่ๆ ของเธอเคยอนุญาตให้ตัวเองยอมรับเสียอีก* แอ๊ด... เสียงประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับกระแสลมเย็นเฉียบที่กรูเข้ามาปะทะผิวกาย รินรดากลั้นหายใจเฮือกใหญ่ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สัญชาตญาณดิบเตือนภัยถึงอันตรายที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เงาร่างของบุคคลปริศนาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง พิมพ์อรกลับขยับตัวอย่างไร้เสียง บังร่างของเลขาฯ สาวไว้ด้านหลังอย่างมิดชิด แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อสูทหรูตึงเครียดขึ้นด้วยสัญชาตญาณการปกป้องที่ถูกปลุกเร้าถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบของเจ้านายสาวฉายแววอันตรายวับวาว เธอกำลังรอจังหวะ... จังหวะที่พร้อมจะพุ่งชนทุกอุปสรรคเพื่อปกป้องคนข้างหลัง แม้ว่าแลกด้วยอะไรก็ตาม และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใดออกมา ความเงียบงันภายในห้องก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงกริ่งโทรศัพท์ภายในที่ดังลั่นขึ้นอย่างกะทันหัน... พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาลึกว่าเดิม พร้อมเอמהเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงทันที "คุณพิมพ์อรครับ... ผมรู้ว่าคุณซ่อนอยู่แถวนี้ ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องดีกว่านะครับ" บรรยากาศหยุดชะงักลงในเสี้ยววินาที รินรดาสบตากับพิมพ์อรในความสลัวของซอกมุมนั้น สายตาดุๆ ของเจ้านายสาวในยามนี้ไม่มีคราบความถือตัวเหลืออยู่เลย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและประกายแสงบางอย่างที่พุ่งตรงมาที่เธอราวกับจะบอกว่า *'ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครทำอะไรคุณเด็ดขาด'* ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความระทึกและหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!