เหงาเป็นไหม?

"ถ้าคิดว่าความเงียบของฉันมันฟรี... คุณคิดผิดแล้วล่ะค่ะ คุณพิมพ์อร" เสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราระดับเพנט์เฮาส์ที่เปิดไฟสลัว รินรดายืนกอดอกพิงขอบกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือมหานครกรุงเทพฯ ที่ระยิบระยับไปด้วยแสงไฟยามค่ำคืน แต่ทัศนียภาพที่สวยงามระดับร้อยล้านนี้กลับไม่มีผลต่ออุณหภูมิความตึงเครียดที่กำลังแผ่ซ่านอยู่ระหว่างคนทั้งคู่เลยแม้แต่น้อย พิมพ์อร เจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยืนแข็งทื่ออยู่หลังโต๊ะทำงานราคาแพง แววตาคมกริบทอประกายความไม่เข้าใจปนหงุดหงิดระคนร้อนรน เธอมองเลขาฯ สาวคนสนิทที่ช่วงนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ รินรดาไม่แม้แต่จะชายตาแล ไม่ส่งเสียงทักทายเรื่องกาแฟยามเช้า ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มประชดประชันที่เธอคุ้นเคย และที่สำคัญที่สุด... ร่อนเร่เอกสารโดยวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินเลี่ยงออกไปทันทีโดยไม่สบตา ความเย่อหยิ่งและมาดนิ่งดุที่เคยใช้ควบคุมคนทั้งบริษัทใช้ไม่ได้ผลกับสถานการณ์นี้เลยสักนิด "ริน" พิมพ์อรเรียกเสียงต่ำ พยายามกดความสั่นพร่าในน้ำเสียงของตัวเองให้มิดชิด "คุณเป็นอะไร ทำไมต้องทำตัวห่างเหินแบบนี้ด้วย งานในแผนกมีปัญหาอะไร หรือฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจ?" รินรดาลดมือที่กอดอกลงช้าๆ เธอหันมาเผชิญหน้ากับเจ้านายสาวเต็มตา ใบหน้ารูปไข่เรียบนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยแพรวพราวด้วยความเจ้าเล่ห์และรู้ทัน บัดนี้กลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย รินรดาก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย ส้นสูงกระทบพื้นห้องเกิดเสียงก้องกังวานในความเงียบ "คำถามนี้ฉันควรเป็นคนถามคุณมากกว่านะคะ คุณพิมพ์อร..." รินรดาหยุดยืนเว้นระยะห่างพอสมควร รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลย "ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันทำหน้าที่เลขาฯ ได้ไม่ขาดตกบกพร่องใช่ไหมคะ เอกสาร การนัดหมาย การบริหารเวลา ทุกอย่างสมบูรณ์แบบตามมาตรฐานที่คุณต้องการ" "แต่มันไม่ใช่ตัวคุณ..." พิมพ์อรโพล่งออกมาอย่างลืมตัว น้ำเสียงของนักธุรกิจสาวผู้ทรงอำนาจหลุดความเกรี้ยวกราดเจือความร้อนใจออกมาอย่างปิดไม่มิด "ที่คุณทำอยู่มันคือการประชด! คุณเงียบใส่ฉัน คุณไม่คุยกับฉันเรื่องนอกเวลางาน คุณหลบหน้า... รินรดา คุณกำลังลงโทษฉันเรื่องอะไรกันแน่?" รินรดากะพริบตาช้าๆ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบกับความยอมจำนนที่เจืออยู่ในน้ำเสียงของคนตรงหน้า แต่เธอยังคงต้องใจแข็งไว้ให้ได้มากที่สุด ความ "ปากแข็ง" ของพิมพ์อรมันลามปามจนเกินเยียวยาแล้ว ถ้าไม่ใช้วิธีขั้นเด็ดขาดนี้ เจ้านายสาวจอมเผด็จการคนนี้ก็คงคิดว่ารินรดาเป็นของตายที่ ไม่ว่าจะหันมาเมื่อไหร่ก็ต้องเจอเสมอ "ลงโทษเหรอคะ? ฉันไม่มีสิทธิขนาดนั้นหรอกค่ะ" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนาน "ฉันแค่กำลังทำตามที่คุณเคยแสดงออกต่างหากล่ะคะ... ระยะห่าง ความเป็นมืออาชีพ การไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว และการทำหน้าที่แค่เจ้านายกับลูกน้องอย่างเคร่งครัด... ไม่ใช่เหรอคะที่คุณต้องการมาตลอด?" พิมพ์อรชะงักงัน คำพูดเหล่านั้นเหมือนคมมีดที่ย้อนกลับมาแทงเข้าที่อกตัวเองอย่างจัง เมื่อสัปดาห์ก่อน เธอยังเป็นคนพูดใส่หน้ารินรดาด้วยซ้ำว่า *'กรุณารักษาระยะห่างในฐานะเจ้านายกับลูกน้องให้มากกว่านี้ด้วย'* เพียงเพราะเธอเขินอายที่ถูกรินรดาหยอกล้อเรื่องรอยลิปสติกที่ติดเสื้อ และกลัวว่าหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเองจะทรยศออกมา ใครจะไปรู้ว่ายายเลขาฯ ตัวร้ายคนนี้จะเอาคำพูดนั้นมาปฏิบัติจริงจังแบบถอนตัวไม่ขึ้น! "ฉัน... ฉันแค่วูบามพูดไปแบบนั้น" พิมพ์อรยอมลดอีโก้ลงเล็กน้อย เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างลืมตัว ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายด้วยความเว้าวอนที่หาดูได้ยากยิ่ง "ริน... เหงาเป็นไหมคะ?" คำถามนั้นทำเอารินรดาถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคที่คาดไม่ถึงจากปากผู้หญิงที่หยิ่งยโสที่สุดคนหนึ่งในวงการธุรกิจ "คุณ... ว่าอะไรนะคะ?" รินรดาถามเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย พยายามควบคุมสติที่ไม่รักดี "ฉันถามว่า... คุณเหงาเป็นไหม" พิมพ์อรย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบกระจกใส กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูประจำตัวของเจ้านายสาวลอยละลิ่วเข้ามาปะทะจมูก พร้อมกับความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่ายที่ยืนประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง "ตั้งแต่คุณเงียบไป... รู้ไหมว่าฉันแทบจะทำงานไม่รู้เรื่องเลย โทรศัพท์ที่เคยมีข้อความกวนประสาทของคุณทุกๆ สิบนาทีมันเงียบสนิท หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เคยมีรอยยิ้มกวนๆ ของคุณโผล่มาแซว... มันไม่มีอีกแล้ว" พิมพ์อรยกมือขึ้นข้างหนึ่ง วางทาบบนกระจกใสเพื่อกักตัวรินรดาไว้ตรงกลาง ใบหน้าสวยเฉี่ยวก้มลงมามองใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาดุดันในยามปกติบัดนี้เต็มไปด้วยความเว้าวอนและความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้จนล้นทะลัก "คุณใจร้ายมากนะรินรดา... การพิสูจน์ใจของคุณด้วยความเงียบเนี่ย มันทรมานฉันยิ่งกว่าถูกฟ้องล้มละลายเสียอีก" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน การได้เห็นหมาป่าดุร้ายตัวนี้ยอมจำนนและกลายร่างเป็นหมาโบ้ขี้อ้อนตรงหน้า มันให้ความรู้สึกสะใจและฟินจนแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ แต่เธอก็ยังต้องดึงหน้าขรึมไว้ให้ได้นานที่สุด "ทรมานเหรอคะ?" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้ว่าแก้มใสจะเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ซ่อนไม่มิด "แล้วเวลาที่คุณทำท่าทางเย็นชาใส่ฉัน ทำเป็นไม่สนใจความรู้สึกของฉัน... คุณคิดว่าฉันไม่ทรมานหรือไงคะ คุณพิมพ์อร?" "ฉันขอโทษ..." พิมพ์อรเอ่ยเสียงแผ่วเบa ความเย่อหยิ่งทิฐิทั้งมวลมลายหายสิ้นเมื่อปลายนิ้วเรียวของเธอเอื้อมไปแตะที่แก้มเนียนนุ่มของรินรดาอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปถ้าจับแรงเกินไป "ฉันแค่วิตก... ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร ฉันกลัวว่าถ้าเปิดใจให้คุณแล้ว ฉันจะควบคุมตัวเองไม่ได้..." "แล้วตอนนี้... ควบคุมได้หรือยังล่ะคะ?" รินรดากระซิบถามชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกันจนบรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน พิมพ์อรไม่ตอบด้วยคำพูด แต่สายตาที่มองมานั้นร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเปลวไฟ มืออีกข้างเลื่อนมาโอบเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ รั้งร่างเลขาฯ สาวให้แนบชิดติดกับอกจนแทบไม่มีช่องว่าง หัวใจของทั้งสองดวงเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันในความเงียบสงบยามค่ำคืน ริมฝีปากอิ่มของพิมพ์อรขยับเข้าใกล้เรียวปากสวยของรินรดาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น รินรดาหลับตาลงช้าๆ รอรับสัมผัสที่เธอเฝ้ารอมาตลอดหลายวันที่แสนทรมาน... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต! "คุณพิมพ์อรคะ ดิฉันเอาเอกสารงบดุลของไตรมาสนี้มาให้... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักนี้ด้วยกันนะคะ!