เจ็บที่คำพูด

“คุณรินรดา... กลับไปคิดทบทวนบทบาทของตัวเองดูใหม่นะคะ ว่าสถานะของคนข้างกายกับ 'ของเล่น' ที่แค่รอวันเปลี่ยนมือ มันต่างกันตรงไหน” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเชือดเฉือนของพิมพ์อรดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสนิท กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมแบรนด์หรูที่ปกติรินรดารู้สึกผ่อนคลาย บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายของความเย็นชาที่ทิ่มแทงหัวใจจนสั่นสะท้าน รินรดาแค่นยิ้ม ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา หากแต่พยายามประคับประคองความรู้สึกที่กำลังแตกสลายไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ เธอจ้องมองใบหน้าสวยคมที่บัดนี้ไร้ซึ่งความอาทร ท่ามกลางความตึงเครียดที่แขกไม่ได้รับเชิญ—หญิงสาวปริศนาผู้ที่พิมพ์อรเพิ่งเดินมาส่งเมื่อครู่—ทิ้งปมปัญหาไว้ให้ดูต่างหน้า “ถ้าคุณพิมพ์มองรินเป็นแค่ของเล่น... แล้วที่ผ่านมาที่คุณแสดงออกว่าหวงแหนนักหนา รินควรจะตีความว่ายังไงดีคะ? หรือมันเป็นแค่ความบันเทิงรูปแบบหนึ่งที่คุณใช้เวลาว่างแก้เบื่อ?” รินรดาถามสวนกลับ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเพียงเสี้ยววินาที แต่ความกล้าหาญที่ถูกฝึกฝนมาจากการเป็นเลขาฯ มือฉมังทำให้เธอยังยืนหยัดอยู่ได้ พิมพ์อรหรี่ตาลง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดเหลือเพียงไม่กี่คืบ ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกดดันให้รินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังปะทะกับขอบโต๊ะทำงาน แววตาของพิมพ์อรวาวโรจน์ไปด้วยความพยศที่ซ่อนเร้นความเสียใจเอาไว้ไม่มิด เพียงแต่รินรดาในตอนนี้มองไม่เห็นสิ่งนั้น เพราะม่านน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วยบดบังไว้หมดสิ้น “คำว่าหวงเหรอ?” พิมพ์อรหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูใจร้ายที่สุดเท่าที่รินรดาเคยได้ยิน “อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยค่ะ รินรดา หน้าที่ของเลขาฯ ที่ดีคือการจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ไม่ใช่การพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาเป็นคนสำคัญของเจ้านาย” “รินไม่เคยคิดจะปีนป่ายขึ้นไปสูงขนาดนั้น... แต่ถ้าคำว่าเจ้านายของคุณหมายถึงการด่าทอเพื่อความสะใจโดยไม่สนใจความรู้สึกของคนที่อยู่ข้างหลังล่ะก็... รินว่าเราคงถึงเวลาต้องพิจารณาความสัมพันธ์ในรูปแบบนี้กันใหม่แล้วค่ะ” คำพูดของรินรดาเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง พิมพ์อรขบกรามแน่น สันกรามสวยขยับเกร็ง ความหึงหวงที่เจ้าตัวปฏิเสธมาตลอดตีตื้นขึ้นมาจนพาลทำให้เธอพูดจาร้ายกาจออกไปเพื่อปกป้องกำแพงน้ำแข็งที่ตัวเองสร้างขึ้น “พิจารณา? คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มากพอจะต่อรองกับฉันเหรอ?” พิมพ์อรคว้าข้อมือเล็กของรินรดาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บเจียนตาย แต่มันสื่อถึงการกักขังที่รินรดารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “ในเมื่อเธออยากจบนัก ฉันก็จัดให้ จะได้รู้ว่าการไม่มีฉันคอยหนุนหลัง ชีวิตเธอมันก็แค่เศษฝุ่น!” คำว่า ‘เศษฝุ่น’ กรีดลงบนหัวใจของรินรดาอย่างจัง เธอไม่ได้เสียใจที่ถูกมองแบบนั้น แต่เสียใจที่เธอเผลอมอบความรักและความซื่อสัตย์ให้กับคนที่มองเธอเป็นเพียงสิ่งของที่ไร้ค่าในสายตา รินรดาสะบัดข้อมือออกอย่างแรง ดวงตาคู่สวยจ้องมองพิมพ์อรด้วยความผิดหวังจนอีกฝ่ายชะงัก เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำด่าทอ แต่กลับหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาแล้ววางมันลงอย่างเบามือที่สุด “ขอบคุณสำหรับบทเรียนที่สอนให้รินรู้ตัวสักทีนะคะ ว่าที่ผ่านมา รินแค่หลงทาง... หลงคิดว่าเจ้านายที่เย็นชาจะมีหัวใจเหมือนคนอื่นเขา” รินรดาหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามอง พิมพ์อรยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความรู้สึกโหวงเหวงในอกตีรวนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ มือของเธอที่เพิ่งบีบข้อมืออีกฝ่ายยังคงรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆ ของผิวเนียนนั้นอยู่เลย ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอภิรมย์เหมือนเคย มันเป็นความเงียบที่ไร้ซึ่งลมหายใจของคนที่เคยเติมเต็มห้องนี้ให้มีชีวิตชีวา รินรดาเดินออกมาถึงหน้าโถงตึก หัวใจที่เต้นรัวเริ่มสงบลงเหลือเพียงความว่างเปล่า เธอสูดลมหายใจเข้าลึก หวังจะลบภาพแววตาที่เย็นชาของคนในห้องนั้นทิ้งไป แต่แล้วฝีเท้าของเธอก็ต้องหยุดกะทันหัน เมื่อเห็นบุคคลที่สาม—ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่พิมพ์อรเพิ่งส่งไปเมื่อครู่—ยืนพิงรถหรูรอเธออยู่ที่ลานจอดรถ เขาส่งยิ้มกว้างให้รินรดา ก่อนจะก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอเอาไว้ “คุณรินรดาใช่ไหมครับ? ดูเหมือนการเจรจาข้างในนั่นจะจบไม่สวยเท่าไหร่... สนใจไปดื่มกาแฟสักแก้ว เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศไหมครับ? บางทีคุณอาจจะอยากรู้อะไรบางอย่าง เกี่ยวกับ ‘แผนการ’ ที่คุณพิมพ์อรซ่อนไว้ใต้ท่าทีเย็นชาพวกนั้น” รินรดาชะงัก ความสับสนพุ่งเข้าชนวนดวงตา ในใจหนึ่งอยากจะเดินหนีไปให้ไกล แต่ในอีกใจหนึ่ง... ประโยคที่ว่า ‘แผนการ’ ของพิมพ์อร กำลังทำให้นิ้วของเธอสั่นระริก เธอเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า สลับกับมองไปทางหน้าต่างห้องทำงานชั้นบนที่พิมพ์อรยืนจ้องลงมาพอดี สายตาของทั้งคู่ประสานกันผ่านกระจกบานหนา พิมพ์อรที่อยู่เบื้องบนกำมือแน่นจนสั่น ส่วนรินรดา... เธอตัดสินใจก้าวเข้าไปหาชายแปลกหน้าคนนั้นอย่างช้าๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้รินรดาผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นหัวใจนี้ไปด้วยกันนะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาว