เส้นแบ่งที่ค่อยๆ จาง

กลิ่นน้ำซุปหมาล่าเผ็ดร้อนลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องแอร์เย็นฉ่ำของร้านชาบูชื่อดัง แต่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับร้อนระอุยิ่งกว่าพริกสิสวนเสียอีก “อุ๊ย!” เสียงอุทานตกใจของพิมพ์อรดังขึ้นพร้อมกับจังหวะที่ตะเกียบไม้ในมือหล่นกระทบลงบนจานกระเบื้องเสียงดัง *เคร้ง* เมื่ออยู่ๆ รินรดาโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาประชิดในระยะประชิด ชนิดที่ว่าปลายจมูกแทบจะชนกัน สองมือเรียวคว้าจับขอบปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของท่านประธานสาวที่ติดกระดุมเม็ดบนแน่นเกินไปอย่างถือวิสาสะ “คุณพิมหน้าแดงนะคะ ไม่สบายหรือเปล่าคะเนี่ย หรือว่าพิษหมาล่ามันรุนแรงเกินไปจนท่านประธานผู้ทรงเกียรติถึงกับสติหลุดไปแล้ว” รินรดาเอ่ยแซوด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ จงใจแกล้งให้อีกฝ่ายเสียอาการเล่น พิมพ์อรสะดุ้งสุดตัว เอนหลังหนีอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนพนักเก้าอี้ ดวงหน้าคมคายที่ปกติมักจะเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ตอนนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นอย่างขัดเขินแต่ยังคงฟอร์มจัด “รินรดา! ใครอนุญาตให้คุณ... ถือวิสาสะเข้าใกล้ฉันขนาดนี้ยะ ถอยไปเลยนะ” พิมพ์อรแหวเสียงสูงกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก มือบางปัดป้องอากาศปะulfปะเหลือก ดุกลบเกลื่อนความใจเต้นแรงที่ดังโครมครามจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยิน “อ้าว ก็ฉันเห็นคุณพิมทำหน้าแปลกๆ ตอนที่ชวนมากินชาบู นึกว่าเป็นลมแดดซะอีกค่ะ” รินรดายืดตัวกลับมานั่งท่าเดิมอย่างสบายอารมณ์ มุมปากหยักยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ “หรือว่า... ที่หน้าแดงเนี่ย เพราะเขินฉันคะ?” “เพ้อเจ้อ!” พิมพ์อรสวนกลับทันควัน เสียงสูงปรี๊ดจนพนักงานที่เดินผ่านโต๊ะต้องหันมามอง “ฉันเนี่ยนะจะเขินคุณ ฝันไปเถอะรินรดา! ฉันแค่... ร้อนต่างหาก ร้านนี้แอร์ไม่เห็นจะเย็นเลย!” “ค่ะ ร้อนก็ร้อน... ร้อนที่ตัวหรือร้อนที่ใจคะเนี่ย” รินรดาแกล้งแซวต่ออย่างไม่ลดละ เธอชอบเหลือเกินเวลาที่คนนิ่งขรึมอย่างพิมพ์อรหลุดมาดคูลๆ กลายเป็นเด็กสาวขี้โวยวายแบบนี้ มันน่ารักจนหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะเสียเอง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่หยอกล้อกันไปมาอย่างออกรส จากความสัมพันธ์ที่เป็นแค่เจ้านายกับเลขาฯ ที่มักจะมีกำแพงหนาเตอะกั้นกลาง แต่วันนี้ กำแพงเหล่านั้นกลับถูกทุบทำลายลงทีละน้อย เหลือเพียงเคมีที่ดึงดูดเข้าหากันอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งมื้ออาหารค่ำผ่านพ้นไป รถยนต์คันหรูของพิมพ์อรแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองของรินรดา “ขอบคุณที่มาส่งนะคะท่านประธาน ขับรถกลับดีๆ ล่ะ ระวังอย่าเผลอชนใครเข้าเพราะมัวแต่คิดถึงเลขาฯ คนนี้นะคะ” รินรดาปลดเข็มขัดนิรภัย หันไปยิ้มหวานหยาดเยิ้มส่งท้ายก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ หมับ! ข้อมือเรียวถูกคว้าไว้ด้วยมืออุ่นจัดของคนขับ พิมพ์อรหันมามองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ราวกับมีความลังเลและความปรารถนาบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่สวยนั้น “เดี๋ยวก่อน... ริน” เสียงนุ่มทุบต่ำเอמהเรียกแผ่วเบaจนคนฟังใจกระตุกวูบ “คะ?” รินรดากะพริบตาปริบๆ หันกลับมามองด้วยความสงสัย “ขึ้นไป... ดื่มกาแฟห้องฉันก่อนสิ” พิมพ์อรเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นนิ่งเรียบ แต่ปลายนิ้วที่ยังคงกุมข้อมือของรินรดาอยู่กลับสั่นระริกเล็กน้อย “พอดีมีเรื่องงานด่วนพรุ่งนี้เช้าที่อยากจะ... คุยให้เคลียร์” รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ปิดไม่มิดของเจ้านายสาว งานด่วนอะไรกัน สี่ทุ่มกว่าแล้วเนี่ยนะ? แต่นี่มันคือโอกาสทองที่จะได้แกล้งคนปากแข็งให้จนมุมนี่นา “ห้องฉันก็มีกาแฟนะคะ หรือว่า... กลัว?” รินรดาแกล้งยั่วเย้า ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของอีกฝ่ายที่เริ่มขึ้นสีอีกครั้ง “ใครกลัว! แค่... ไม่อยากลงมาส่งแค่นั้นแหละ ลงมาก็เปลืองน้ำมันรถ” พิมพ์อรหาข้ออ้างข้างๆ คูๆ แต่ก็ยอมดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถตามรินรดาขึ้นไปยังห้องพักบนชั้นสิบห้าโดยดี ประตูห้องพักถูกเปิดออก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาที่เป็นเอกลักษณ์ของรินรดาโชว์หอมเตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้ามา พิมพ์อรยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะนั่งลงบนโซฟาตัวนุ่ม “นั่งก่อนสิคะ เดี๋ยวฉันไปชงกาแฟให้... อ๊ะ หรือจะเปลี่ยนเป็นไวน์ดีคะ บรรยากาศน่านั่งดื่มชิลๆ กว่านะ” รินรดาหันมาถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “อะไรก็ได้... แล้วแต่คุณเถอะ” พิมพ์อรตอบเสียงเบา ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างระมัดระวัง พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น สะท้อนตัวตนของเลขาฯ สาวได้อย่างชัดเจน ไม่นานนัก รินรดาก็เดินกลับมาพร้อมแก้วไวน์แดงสองใบในมือ เธอยื่นให้พิมพ์อรแก้วหนึ่งก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างบนโซฟาตัวเดียวกัน ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ไหล่บางแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า “ดื่มหน่อยไหมคะ เผื่อจะช่วยให้เลิกปากแข็งสักที” รินรดาเอ่ยแซo พลางยกแก้วขึ้นจิบเบาๆ พิมพ์อรหันมามองคนข้างกาย ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววท้าทาย ความเงียบโรแมนติกโรยตัวปกคลุมรอบกาย กลิ่นอายความเย้ายวนจากแอลกอฮอล์และบรรยากาศยามดึกเริ่มทำให้สติที่เคยควบคุมไว้เริ่มกระเจิง “ริน...” พิมพ์อรเอמהเรียกเสียงพร่า ดวงตาคู่สวยไหวระริก “ที่ฉันทำเป็นดุ... ที่ฉันทำเป็นไม่สนใจ... ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไรนะ” รินรดาชะงัก แก้วไวน์ในมือเกือบหล่น หัวใจเต้นรัวระทึกเมื่อจู่ๆ คนปากแข็งก็ยอมเปิดปากสารภาพออกมาตรงๆ แบบนี้ “คุณพิม... หมายความว่ายังไงคะ” “หมายความว่า...” พิมพ์อรขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของรินรดา มือบางเอื้อมขึ้นประคองข้างแก้มเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้เบาๆ ที่พวงแก้มใส “ฉันหวงเวลาที่คุณไปยิ้มให้คนอื่น ฉันหวงเวลาที่คุณมองคนอื่น... และฉัน... ทนไม่ได้แล้วที่จะต้องเป็นแค่เจ้านายของคุณ” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักสวยทำเอารินรดาสติหลุดลอย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจพองโตจนแทบจะระเบิดออกมานอกอก ความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บงำมานานถูกปลดปล่อยผ่านรอยยิ้มกว้างที่แต้มอยู่บนใบหน้า “ถ้างั้น...” รินรดาตัดสินใจขยับเข้าไปใกล้เสียเอง ปลายจมูกชนกันในระยะอันตราย ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายด้วยความรักที่ล้นปรี่ “จะเลื่อนขั้นให้ฉันเป็นอะไรดีล่ะคะ... แฟน... หรือว่าคนรู้ใจดีคะ?” พิมพ์อรไม่ตอบด้วยคำพูด แต่กลับใช้การกระทำเป็นคำตอบแทน มือบางรั้งท้ายทอยของรินรดาให้ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น ก่อนจะประกบเรียวปากลงบนริมฝีปากนุ่มของเลขาฯ สาวอย่างนุ่มนวลแต่ร้อนแรงในคราวเดียว สัมผัสที่หวานล้ำและละมุนละไมทำเอารินรดาเคลิบเคลิ้ม สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสที่โหยหามานาน แขนเรียวตวัดโอบรอบลำคอระหงของพิมพ์อรแน่นขึ้นเพื่อดึงรั้งให้เข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหวานซึ้งและเคลิบเคลิ้มถึงขีดสุด เสียงกริ่งหน้าห้องพักก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊งงงง!* ตามด้วยเสียงทุบประตูปึ้งปังและเสียงตะโกนเรียกชื่อรินรดาดังลั่นจากด้านนอก “รินรดา! เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้เลยนะ! พี่รู้นะว่าเธออยู่ในนั้น!” พิมพ์อรผละริมฝีปากออกอย่างตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความระแวงเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ ส่วนรินรดากลับหน้าถอดสีทันทีเมื่อรู้ว่าใครคือคนที่ยืนอยู่หน้าห้องในยามวิกาลแบบนี้! ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักครั้งนี้ด้วยกันนะคะ