เลขาฯ ตัวร้ายกับนายท่านคลั่งรัก•ตอนที่ 27

ความเชื่อใจคือปัญหา

ผลงานโดย กลิ่นลิลลี่สีขาว
แท็บเล็ตในมือรินรดาแทบจะแหลกคามือเรียวที่กำมันแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว ภาพพาดหัวข่าวในเว็บไซต์ซุบซิบชื่อดังพร้อมรูปถ่ายมุมกล้องระยะไกล—ภาพที่เธอขึ้นรถยนต์หรูของนักลงทุนหนุ่มใหญ่เมื่อคืนก่อน—กำลังประโคมข่าวความสัมพันธ์เชิงชู้สาวอย่างสนุกปาก คอมเมนต์นับร้อยด้านล่างต่างพากันตีพิมพ์จินตนาการไปไกลจนน่าขยะแขยง ทั้งข้อความที่ใส่ร้ายป้ายสีและคำครหาว่าเธอใช้เต้าไต่เพื่อพยุงตำแหน่งเลขาฯ คนสนิท "สนุกมากไหมคะกับการนั่งอ่านนิยายที่คนอื่นแต่งให้เธอเป็นนางร้าย" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับร่างสูงโปรดของพิมพ์อรที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่รินรดาจินตนาการไว้ในหัว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและห่างเหิน—ความเย็นชาที่บาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอเสียด้วยซ้ำ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตไหวระริกชั่ววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว เธอไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครโดยปราศจากการพิสูจน์ความจริง "ถ้าคุณพิมพ์หมายถึงข่าวไร้สาระพวกนี้... รินคิดว่าคุณพิมพ์น่าจะรู้จักตัวตนของรินดีกว่าจะมาถามคำถามนี้นะคะ" เสียงของเธอนิ่งสนิท แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความอึดอัด พิมพ์อรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่ากลัว ร่างระหงก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนรินรดาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นโปรดของเจ้านายสาวที่เคยทำให้รู้สึกปลอดภัย กลับกลายเป็นความกดดันที่แผดเผาผิวเนื้อ "รู้จักเหรอ? คนเรามักจะคิดว่าตัวเองรู้จักอีกคนดีที่สุด จนกระทั่งหลักฐานมันคาตาแบบนี้นี่แหละ" พิมพ์อรวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น "ภาพที่เธอไปกินมื้อค่ำกับคุณกร and the gang เมื่อคืน... แล้วก็ภาพที่เขาเดินไปส่งขึ้นรถ มันก็แปลความหมายได้ไม่ยากไม่ใช่เหรอรินรดา" "รินไปคุยเรื่องโปรเจกต์ค่ะ! คุณก็รู้อยู่ว่าดีลนั้นมันสำคัญแค่ไหน แล้วผู้ชายคนนั้นก็เป็น..." "พอที!" พิมพ์อรยกมือขึ้นห้าม น้ำเสียงแข็งกร้าวตัดบทอย่างไร้เยื่อใย "ฉันไม่สนว่าเธอจะไปคุยเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว แต่สิ่งที่ฉันแคร์คือความโปร่งใสในฐานะคนข้างกายฉัน เธอกำลังทำให้บริษัทเสื่อมเสีย และที่สำคัญที่สุด..." เจ้านายสาวเว้นจังหวะ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเลขาฯ สาวราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่าง "...เธอทำให้ฉันรู้สึกว่า ความเชื่อใจที่เคยให้ไป... มันไร้ค่าสิ้นดี" คำพูดนั้นราวกับมีดปลายแหลมที่กรีดลงบนกลางใจ รินรดารู้สึกชาไปทั้งตัว ความอัดอั้นตันใจแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ เธอสู้มาตลอด ยืนหยัดเคียงข้างผู้หญิงคนนี้ผ่านวิกฤตมานับครั้งไม่ถ้วน แต่สิ่งที่ได้รับกลับไม่ใช่ความไว้วางใจ—แต่มันคือความระแวงสงสัยที่พร้อมจะพังทลายทุกอย่างลงได้ด้วยภาพถ่ายชิ้นเดียว "ถ้าคุณพิมพ์มองรินเป็นคนแบบนั้นตั้งแต่แรก... งั้นใบลาออกนี่ น่าจะตอบโจทย์ความต้องการของคุณพิมพ์ได้ดีที่สุดนะคะ" รินรดาคว้ากระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่างเตรียมไว้แล้วเลื่อนไปตรงหน้าอีกฝ่าย มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่พยายามควบคุมให้อย่างมั่นคงที่สุด เธอยอมหักแต่ไม่ยอมงอ แม้ว่าหัวใจข้างในจะกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายก็ตาม พิมพ์อรนิ่งงิ่งไปทันทีที่เห็นกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบลงชั่วขณะ มาดนิ่งดุที่เคยสร้างขึ้นเพื่อปกป้องความรู้สึกพังทลายลงในพริบตา ความโกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย มือเรียวของนักธุรกิจสาวเอื้อมไปแตะขอบกระดาษแผ่นนั้น ปลายเลิกลลังเลอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้ตั้งใจจะไล่... เธอก็แค่หวง หึง และกลัวจะเสียผู้หญิงคนนี้ไปจนขาดสติ แต่ทิฐิที่สะสมมานานกลับทำให้เธอเลือกใช้วิธีที่แย่ที่สุดในการแสดงออก "เธอคิดจะใช้ไม้นี้เหรอรินรดา คิดว่าฉันจะเซ็นมันง่ายๆ งั้นสเหรอ?" พิมพ์อรพยายามกดเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัด "รินไม่ได้ขู่ค่ะ... ในเมื่อความเชื่อใจมันไม่มีอยู่จริง เราก็ควรจบมันตรงนี้" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลร่วงลงมาประจานความอ่อนแอ ทั้งค่ายืนประจันหน้ากันในระยะประชิด เคมีที่เคยร้อนแรงและเต็มไปด้วยความผูกพัน บัดนี้กลับตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ พิมพ์อรเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่งเคยสัมผัส—ความกลัวที่จะสูญเสียรินรดาไปตลอดกาล ก่อนที่พิมพ์อรจะทันได้เอื้อนเอ่ยคำใดเพื่อรั้งอีกฝ่ายไว้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ประโยคคำขอโทษไม่ทันได้หลุดจากปาก ประตูก็ถูกผลักเปิดออกโดยเลขาฯ หน้าห้องอีกคนที่มีสีหน้าตื่นตระหนกจนซีดเผือด "คุณพิมพ์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ... คุณกร คนในข่าว... เขาเพิ่งโพสต์หลักฐานทั้งหมดลงโซเชียล และ... และเขากำลังไลฟ์สดประกาศชื่อคนบงการที่ปล่อยข่าวใส่ร้ายคุณรินแล้วค่ะ!" รินรดาชะงัก หันขวับไปมองหน้าพิมพ์อรที่ตอนนี้เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงไม่แพ้กัน ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นบทสรุปความคลั่งรักที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้าด้วยกันนะคะ
สารจากนักเขียน (กลิ่นลิลลี่สีขาว)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เลขาฯ ตัวร้ายกับนายท่านคลั่งรัก นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%