เลขาฯ มือโปรกับเจ้านายจอมเนี้ยบ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกวางลงบนโต๊ะกระจกใสด้วยแรงกระแทกเบาๆ ที่จงใจส่งสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้า "รินรดา คุณช่วยอธิบายตัวเลขในงบประมาณไตรมาสนี้ให้ฉันฟังหน่อยสิคะ ว่าทำไมตัวเลขฝั่งการตลาดถึงกระโดดขึ้นมาสามสิบเปอร์เซ็นต์ ทั้งที่ผลลัพธ์มันสวนทางกับยอดขายแบบหน้ามือเป็นหลังมือขนาดนี้" น้ำเสียงของพิมพ์อรเรียบนิ่งและเย็นเยียบ เจือด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้อากาศในห้องทำงานสวีทเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้าดูเบาบางลงถนัดตา หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบจ้องมองเลขาฯ สาวคนสนิทราวกับจะทะลุปรุโปร่งไปถึงวิญญาณ รินรดาผ่อนลมหายใจออกทางจมูกช้าๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืน—ริมฝีปากที่เฉียดผ่านพ้น คำกระซิบพร่าเบลอที่ว่า *‘เรายังคุยกันไม่จบ... รินรดา’* และสัมผัสอุ่นร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่บนผิวแก้ม—จะพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองจนแทบเสียสมาธิ *ตั้งสติหน่อยยัยริน! นั่นมันแค่อารมณ์ชั่ววูบหลังงานเลี้ยงฉลองโปรเจกต์แตก!* เลขาฯ สาวเตือนตัวเองในใจ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเจ้านายจอมเนี้ยบด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "ดิฉันคิดว่าฝ่ายการตลาดคงใช้กลยุทธ์ 'หว่านพืชหวังผลระยะยาว' ค่ะคุณพิมพ์อร ซึ่งถ้าท่านประธานจะกรุณาเปิดใจอ่านเอกสารหน้าถัดไปสักนิด ไม่ใช่เอาแต่จับผิดตัวเลขบรรทัดแรก ท่านก็จะเห็นว่ากำไรสุทธิที่เราจะได้ในไตรมาสหน้า มันคุ้มค่าความเสี่ยงยิ่งกว่าการนั่งพับเพียบรอลูกค้าเดินมาหาเองนะคะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงฉะฉาน ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แม้ว่าฝ่ามือภายใต้โต๊ะจะกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความตื่นเต้น พิมพ์อรหรี่ตามองคนตรงหน้าน้อยๆ มุมปากหยักลึกได้รูปกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและอันตรายเป็นที่สุดสำหรับหัวใจของคนมอง "ปากเก่งขึ้นนะคะ... ตั้งแต่เมื่อคืน" ประโยคสั้นๆ ที่จงใจลากเสียง, พิมพ์อรโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกทั้งสองข้างท้าวลงกับโต๊ะทำงาน สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองสำรวจเลขาฯ สาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นโปรดที่เธอเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว รินรดาชะงักไปชั่ววินาที เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ แต่คนอย่างรินรดาไม่มีวันยอมตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเด็ดขาด แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้จะชวนให้หัวใจวายตายมากกว่าการมานั่งคุยเรื่องงบประมาณบริษัทก็ตาม "ดิฉันก็เป็นมืออาชีพเสมอค่ะคุณพิมพ์อร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน... หรือเรื่องส่วนตัว" รินรดาจงใจเน้นเสียงคำว่า *เรื่องส่วนตัว* พร้อมกับส่งสายตาท้าทายกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เคมีระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่านจนแทบจะเกิดประกายไฟเผาไหม้เอกสารบนโต๊ะ พิมพ์อรแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา แววตาคมกริบฉายแววความพึงพอใจลึกๆ ที่ถูกปกปิดไว้ภายใต้มาดนิ่งดุ "ดีค่ะ งั้นฉันอยากรู้เหมือนกันว่า 'มืออาชีพ' อย่างคุณ จะจัดการกับงานมหาหินชิ้นต่อไปยังไง..." ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะคารมที่กำลังเข้มข้น รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย รีบถอยหลัง1ก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ขณะที่พิมพ์อรตวัดสายตาหงุดหงิดไปยังบานประตูไม้เนื้อดีที่กำลังถูกผลักเปิดออก "เข้ามาค่ะ" เจ้านายสาวปรับน้ำเสียงกลับมาเป็นโหมดนักธุรกิจผู้เยือกเย็นในเสี้ยววินาที ประตูเปิดกว้างเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพง ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนยิ้มกว้าง พร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวช่อใหญ่ที่ถูกยกบังหน้าไว้เกือบมิด "สวัสดีครับคุณพิมพ์อร ผมรบกวนเวลาทำงานหรือเปล่าเอ่ย พอดีผมผ่านมาแถวนี้เลยแวะเอาโปรposal ของโปรเจกต์ใหม่มาส่งด้วยตัวเองครับ" รินรดามองชายหนุ่มผู้มาใหม่แล้วเบิกตากว้างเล็กน้อย... *นั่นมัน ภาคินทร์ ลูกชายเจ้าของกลุ่มทุนใหญ่คู่แข่งทางธุรกิจที่กำลังตามจีบพิมพ์อรอยู่นี่นา!* ความรู้สึกแปลบปลาบพุ่งขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ รินรดารีบหันไปมองปฏิกิริยาของเจ้านายสาวทันที ทว่าพิมพ์อรกลับไม่ได้แสดงอาการดีใจอะไร มีเพียงใบหน้าเรียบเฉยที่ยากจะคาดเดา "เชิญวางไว้บนโต๊ะค่ะคุณภาคิน... แต่ขอตัวก่อนนะคะ พอดีฉันกับเลขาฯ กำลัง 'คุยเรื่องส่วนตัว' ที่ค้างคาอยู่ให้มันจบกันพอดี" พิมพ์อรพูดพร้อมกับช้อนสายตากลับมามองรินรดาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจของเลขาฯ สาวกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม เพราะแววตาคู่นั้นไม่ได้มองที่ภาคินทร์เลยแม้แต่น้อย... แต่มันกำลังจับจ้องอยู่ที่เธอคนเดียว ขอบคุณที่ติดตามความคลั่งรักฉบับซึนๆ ของคุณพิมพ์อรกับยัยตัวแสบรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!