เมื่ออดีตคนรักกลับมา

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงกล้าเดินกลับมาเหยียบที่นี่อีกรอบ?” น้ำเสียงของพิมพ์อรไม่ได้ตะโกน แต่มันเย็นเยียบจนอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงไปหลายองศา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งจ้องมองร่างเพรียวบางของแขกผู้มาเยือนด้วยแววตาที่พร้อมจะเชือดเฉือนให้แหลکคามือ ทว่าคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามกลับไม่มีทีท่าสะท้านสะเทือน รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนริมฝีปากนั้นช่างเยpเย้ยและคุ้นตาจนน่าหงุดหงิด รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเจ้านายสาว มองสลับระหว่างพิมพ์อรกับผู้หญิงแปลกหน้าที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องอย่างไร้มารยาท ข้อความบนหน้าจอมือถือที่เธอบังเอิญเห็นเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว — *‘พี่กลับมาหาเธอแล้วนะ พิมพ์...’* — และตอนนี้ เจ้าของข้อความนั้นก็ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วจริงๆ “สวัสดีค่ะคุณพิมพ์ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ดูสวยและทรงอำนาจขึ้นเป็นกองเลยนี่คะ” มaลิกาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอเป็นผู้หญิงประเภทที่ผู้ชายหลายคนหลงใหลและผู้หญิงด้วยกันมักจะระแวง ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่รินรดา ซึ่งยืนตัวตรงแหน่วเป็นยามเฝ้าประตู เลขาสาวขยับแว่นตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความไม่พอใจในแว่น “ถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไรเชิญออกไปค่ะ ห้องนี้ไม่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ” พิมพ์อรเอ่ยไล่ตรงๆ โดยไม่คิดจะรักษาเกียรติยศหน้าตาของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย มือเรียวภายใต้เสื้อสูทสั่งตัดกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความนิ่งสงบที่รินรดาเคยเห็นมาตลอดกำลังจะพังทลายลงด้วยการปรากฏตัวของผู้หญิงคนนี้ “แหม ใจร้ายจังนะคะพิมพ์ อุตส่าห์บินกลับมาจากต่างประเทศเพื่อมาหาโดยเฉพาะเลยนะ” มลิกาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกนิดอย่างถือวิสาสะ “อีกอย่าง... สิ่งที่ฉันเอามาคุยวันนี้ สำคัญกับอนาคตบริษัทของคุณยิ่งกว่าเรื่องงานเอกสารพวกนี้เสียอีกค่ะ” รินรดารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่คุกรุ่นจนหายใจไม่ออก เธอกวาดตามองเจ้านายสาวผู้แสนจะเย่อหยิ่งในเวลาปกติ ทว่าตอนนี้ กรามบางของพิมพ์อรกลับขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม รinรดาไม่รู้ว่าอดีตของสองคนนี้คืออะไร แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่า... มลิกาไม่ได้มาดีแน่ และการกลับมาครั้งนี้มีเจตนาทำลายความสงบสุขที่เธอกับพิมพ์อรเพิ่งจะสร้างขึ้นมาด้วยกันทีละน้อย “เลขาฯ ของคุณท่าทางฉลาดดีนี่คะ” มลิกาเบนสายตามาที่รินรดา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “หวังว่าเธอคงจะรู้สถานะของตัวเองดี และไม่เผลอใจไปรักเจ้านายปากแข็งเข้าล่ะ ไม่อย่างนั้น... จะเจ็บหนักแบบไม่รู้ตัวนะคะ” “เรื่องของฉันกับเลขาฯ คงไม่จำเป็นต้องมารายงานให้คนนอกอย่างคุณทราบหรอกค่ะ คุณมลิกา” พิมพ์อรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนรินรดาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว เจ้านายของเธอหึงหวงและโกรธเกรี้ยว... ไม่ใช่สิ พิมพ์อรกำลังแสดงความรังเกียจเดียดฉันท์ออกมาอย่างปิดไม่มิด รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ สมองส่วนที่ทำหน้าที่เป็นเลขาสาวหัวไวเริ่มคำนวณสถานการณ์ เธอไม่อาจปล่อยให้คนนอกเข้ามาปั่นป่วนอารมณ์ของเจ้านายจนเสียการทรงตัวได้ ต่อให้มลิกาจะเป็นอดีคนรักเก่าแก่แค่ไหน แต่ตอนนี้... พิมพ์อรคือเจ้านายของเธอ และพื้นที่ตรงนี้เธอก็มีสิทธิ์ปกป้องเช่นกัน “ขอโทษนะคะคุณมลิกา” รินรดาแทรกตัวขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่คมกริบ รอยยิ้มแบบมืออาชีพถูกประดับไว้บนใบหน้า “ถ้าหมดธุระเรื่องงานแล้ว เชิญห้องรับแขกด้านนอกดีกว่าค่ะ ทางเรามีนัดประชุมกับลูกค้าคนสำคัญต่อ เกรงว่าจะไม่มีเวลามาต้อนรับแขกที่... ไร้มารยาทค่ะ” มลิกาหันขวับมามองรินรดาด้วยสายตาคาดไม่ถึง ไม่คิดว่าเลขาฯ หน้าหวานคนนี้จะกล้าต่อปากต่อคำด้วย ประกายตาวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะ “ปากเกร็งดีนี่คะ สมแล้วที่เป็นเงาตามตัวพิมพ์... ระวังนะคะ ระวังจะโดนเขี่ยทิ้งเหมือนของเก่าชิ้นก่อนๆ” “พอได้แล้วมลิกา!” พิมพ์อรตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกพรวดขึ้นมาคว้าข้อมือของรินรดาเอาไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้เจ็บปวด แต่มันสั่นเทาเล็กน้อยจนรินรดารับรู้ได้ถึงความรู้สึกภายในใจของอีกฝ่าย รินรดาหันไปมองหน้าเจ้านายสาว ใกล้ชิดกันจนได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยและสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวพิมพ์อร ดวงตาคู่คมของพิมพ์อรที่เคยดุร้ายยามนี้กลับฉายแววสับสนและกังวลใจอย่างประหลาด ซึ่งเป็นภาพที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต “ออกไปซะ มลิกา ก่อนที่ฉันจะให้ รปภ. หามคุณออกไป” พิมพ์อรเค้นเสียงลอดไรฟัน มลิกาไหวไหล่อย่างไม่ยี่หล่า หมุนตัวเดินช้าๆ ไปที่ประตู แต่ก่อนจะก้าวพ้นขอบประตู เธอก็หันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้ขนลุกให้คนทั้งคู่ “แล้วเราจะได้เห็นดีกันค่ะพิมพ์... ของรักของหวงชิ้นใหม่ของคุณ ดูท่าทางจะพยศน่าดูนะคะ ระวังจะโดนแว้งกัดเข้าสักวัน” ปัง! ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับการหายตัวไปของมลิกา แต่ความอึดอัดและเงียบงันยังคงปกคลุมไปทั่วห้อง พิมพ์อรยังคงยืนนิ่ง มือเรียวยังคงจับข้อมือของรินรดาไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายตามไปด้วย “ปล่อยได้แล้วค่ะคุณพิมพ์ ฉันเจ็บนะ” รินรดาเอ่ยเสียงเบา พยายามดึงมือออกแต่มือใหญ่ของเจ้านายกลับยิ่งกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม พิมพ์อรค่อยๆ ผ่อนลมหายใจร้อนๆ ออกมาจากอก เธอก้มหน้าลงซบหน้าผากเข้ากับลาดไหล่บางของรินรดาอย่างหมดแรง ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนล้าที่ทำให้คนมองใจหาย “อย่าไปฟังที่ผู้หญิงคนนั้นพูด... รินรดา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดซอกคอ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผิวเนื้อจนเลขาสาวสะấuท้านไปทั้งร่าง “ฉันไม่ได้... มีอะไรกับเธออีกแล้ว” รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ เธอค่อยๆ ยกมืออีกข้างขึ้นแตะที่ไหล่ของเจ้านายสาวเบาๆ สัมผัสปลอบโยนที่แสดงออกไปทำให้พิมพ์อรเงยหน้าขึ้นมาสบตา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนแทบจะไม่มีช่องว่าง ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ เต็มไปด้วยความเว้าวอนและความหวงแหนที่ปิดไม่มิด รินรดากลืนน้ำลายฝืดคอ หัวใจพองโตและเต้นระรัวราวกับกลองเพล “ฉันไม่สนใจอดีตของคุณหรอกค่ะคุณพิมพ์...” รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบ แววตาดื้อรั้นฉายชัด “แต่ถ้าคุณยังเคลียร์ปัญหาเก่าไม่ขาด...” “ฉันขาดแล้ว!” พิมพ์อรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนรินรดาต้องชะงัก “ฉันบอกว่าจบก็คือจบ... คนเดียวที่ฉันต้องการตอนนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น” เจ้านายสาวเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ปลายนิ้วเรียวเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มของรินรดาอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟ “แต่... เป็นเธอต่างหาก รินรดา” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักสวยทำให้โลกทั้งใบของรินรดาหยุดหมุน เธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากตอบโต้อะไร เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงเปิดประตูพรวดพราดของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดในเวลานี้ “พี่พิมพ์คะ! นินามาแล้ว... เอ๊ะ! นี่เรา... ขัดจังหวะอะไรกันหรือเปล่าคะเนี่ย?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักครั้งนี้ด้วยกันนะคะ *(กลิ่นลิลลี่สีขาว)*