กอดนั้นอุ่นจัง

"ถ้าคุณพิมพ์ยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อรินแบบนี้ รินจะลาออกไปสมัครเป็นเลขาฯ ให้คู่แข่งของคุณจริงๆ ด้วยนะคะ" รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกในห้องทำงานกว้างขวางของท่านประธานสาว เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรูด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เกิดเสียงดัง *ปึก* เป็นการประท้วงความเอาแต่ใจของคนตรงหน้าที่จ้องมองเธอมาเกือบสิบนาทีโดยไม่ยอมเอ่ยปากอะไรสักคำ พิมพ์อรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาดุจดั่งเหยี่ยวที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับมีความสั่นไหวบางอย่างซ่อนอยู่ เธอผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะปิดแล็ปท็อปราคาแพงลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาหารินรดาด้วยท่วงท่าที่สง่างามแต่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้คนตัวเล็กกว่าต้องถอยหลังไปจนชนกับขอบโต๊ะ "กล้าเหรอ?" พิมพ์อรย้อนถาม เสียงต่ำพร่าของเธอทำเอารินรดาใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ "เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้เลขาส่วนตัวที่รู้วิธีจัดการตารางชีวิตของฉันจนเละเทะไปอยู่ในมือคนอื่นงั้นหรือ รินรดา" "ก็บอสทำตัวน่ารำคาญนี่คะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนจากความดุเป็นความ ‘โหยหา’ ของคนตรงหน้า "เดี๋ยวก็ดุ เดี๋ยวก็เงียบ เดี๋ยวก็สั่งงานประหลาดๆ รินไม่ใช่หุ่นยนต์นะคะ มีความรู้สึก... แล้วก็มีความโกรธด้วย" พิมพ์อรขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของบอสสาวลอยมาแตะจมูก รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือเรียวสวยของพิมพ์อรค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเลขาฯ สาวอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับส่งผลกระทบมหาศาลต่อหัวใจที่กำลังเต้นรัว "ขอโทษ" คำสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากที่มักจะใช้พ่นคำสั่งงานหรือคำประชดประชันทำเอารินรดาถึงกับชะงัก เธอเบิกตากว้างมองคนตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ พิมพ์อร... คนที่ทิฐิสูงเทียมฟ้ากำลังกล่าวคำขอโทษ? "บอส... พูดว่าอะไรนะคะ?" "ฉันบอกว่าขอโทษ" พิมพ์อรย้ำ ประกายในดวงตาคู่สวยวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะดับ "ขอโทษที่เอาแต่ใจ ขอโทษที่หวงก้าง... และขอโทษที่ทำให้เธอต้องรู้สึกเหมือนฉันมองเธอเป็นแค่เครื่องมือ ทั้งที่ความจริงแล้ว..." คนตัวสูงกว่าเว้นจังหวะ ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอเป่ารดผิวแก้มของรินรดาจนคนตัวเล็กต้องหลับตาลงรับสัมผัส พิมพ์อรเลื่อนมือจากใบหน้ามาโอบรอบเอวบางของรินรดาไว้แน่น ก่อนจะดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอดที่เธอโหยหามาตลอดทั้งวัน นี่ไม่ใช่การกอดแบบเจ้านายกับลูกน้อง แต่มันคือการกอดแบบที่คนสองคนกำลังพยายามส่งผ่านหัวใจถึงกัน รินรดาชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นโอบรอบแผ่นหลังของพิมพ์อร อ้อมกอดของบอสสาวไม่ได้แข็งกระด้างอย่างที่คิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมสะอาดที่ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวันมลายหายไปราวกับเวทมนตร์ รินรดาซบหน้าลงกับไหล่ของอีกฝ่าย เธอรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กันของพิมพ์อร "กอดนี้... อุ่นจังเลยนะคะ" รินรดาพึมพำออกมาโดยไม่ตั้งใจ พิมพ์อรไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่เธอกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการจะตอกย้ำให้คนในอ้อมแขนมั่นใจว่านี่คือความจริง ไม่ใช่ความฝัน พิมพ์อรซุกหน้าลงกับซอกคอขาวระหงของเลขาฯ สาว กลิ่นหอมละมุนจากกายสาวทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน... บ้านที่เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองต้องการจนกระทั่งมีคนอย่างรินรดาเข้ามา "อย่าไปไหนเลยนะ" พิมพ์อรกระซิบชิดใบหู เสียงของเธอกึ่งอ้อนกึ่งออกคำสั่ง "อยู่ที่นี่... อยู่ในสายตาฉันแบบนี้ตลอดไปได้ไหม" รินรดาหลับตาพริ้ม สัมผัสจากมือของพิมพ์อรที่ลูบไล้แผ่นหลังของเธออย่างอ่อนโยนกำลังทำให้สติของเธอเลือนราง เธอไม่เคยคิดเลยว่าภายใต้หน้ากากน้ำแข็งของเจ้านายสาว จะมีหัวใจที่เปราะบางและต้องการความรักมากขนาดนี้ ความโกรธเคืองเรื่องงานหรือความปากร้ายในตอนกลางวันหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่เอ่อล้นอยู่ในอก "ถ้าบอสทำตัวน่ารักแบบนี้ทุกวัน รินก็คงไปไหนไม่รอดหรอกค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วหวานพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ในมุมห้องที่ไร้ผู้คน ความเงียบรอบข้างกลับเต็มไปด้วยเสียงเต้นของหัวใจที่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว ในวินาทีที่ความสัมพันธ์กำลังจะก้าวข้ามผ่านเส้นขนานของคำว่าเจ้านายและลูกน้อง พิมพ์อรก็ผละออกเพียงเล็กน้อยเพื่อสบตากับรินรดา ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย มันไม่ใช่แค่คำว่าชอบ แต่มันคือความรู้สึก ‘คลั่งรัก’ ที่ต่างฝ่ายต่างปิดบังไม่ไหวอีกต่อไป พิมพ์อรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกันอยู่รอมร่อ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอจดจ้องไปยังริมฝีปากสีสวยของเจ้านายสาวด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่านในใจ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำลายความเงียบแสนหวานลงทันที พร้อมกับการเปิดประตูเข้ามาของ ‘ใครบางคน’ ที่รินรดาไม่อยากเห็นหน้าที่สุดในเวลานี้ "พิมพ์คะ! ทำไมถึงไม่รับสาย... อุ๊ย!" หญิงสาวสวยสง่าในชุดแบรนด์เนมยืนค้างอยู่ตรงหน้าประตู ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—เลขาฯ สาวที่อยู่ในอ้อมกอดของท่านประธานสาวที่เธอหมายปองมาตลอด พิมพ์อรผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลับมาเป็นนิ่งสนิทดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาทีเดียว รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจตกลงไปที่ตาตุ่ม เมื่อหันไปมองแขกผู้มาเยือนที่ขัดจังหวะช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ— ‘คุณศิรินทร์’ คู่หมั้นที่ทุกคนในบริษัทต่างรู้ดีว่ามีสถานะอย่างไรกับท่านประธาน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของบอสพิมพ์กับน้องรินนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ! — กลิ่นลิลลี่สีขาว