จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

“ถ้าคิดจะพังประตูเข้ามาเพื่อเสนอหน้าในพื้นที่ส่วนตัวของฉันอย่างเสียมารยาท กรุณาช่วยหัดเช็คตารางเวลาของกองถ่ายให้ดีกว่านี้หน่อยนะคะ คุณพิมพ์ชนก” น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนติดลบของเรย์ รินรดา ดังแทรกขึ้นทันทีที่ร่างโปร่งระหงของนางเอกสาวเบอร์ต้นก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องแต่งตัววีไอพี โดยปราศจากซึ่งมารยาทในการเคาะประตู แม้ว่าสถานการณ์เมื่อเสี้ยววินาทีก่อนหน้า หน้าผากของเธอและมินตราจะแทบจะชนกันจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากกันและกันอยู่รอมร่อ แต่ดีไซเนอร์สาวมือหนึ่งก็สามารถผละกายถอยหลังเว้นระยะห่างได้อย่างสง่างามและรวดเร็วราวกับติดสปริง ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา มินตรากะพริบตาปริบๆ ไล่ความพร่ามัวจากซาตานแห่งความใกล้ชิดที่เพิ่งจางหายไป หัวใจของนางแบบสาวเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะตกใจเสียงเปิดประตูดังโครมครามของแขกไม่ได้รับเชิญ แต่เป็นเพราะเธอกำลังเสียดาย... เสียดายความใกล้ชิดที่ถูกขัดจังหวะไปอย่างหน้าไม่อายต่างหาก “ตายจริง! นึกว่าห้องว่างซะอีกค่ะ เห็นประตูไม่ได้ล็อกสนิท” พิมพ์ชนกป้องปากหัวเราะด้วยน้ำเสียงดัดจริตที่คนฟังอยากจะคว้ากระปุกสเปรย์จัดแต่งทรงผมปาใส่หน้าสักรอบ ดวงตาคมปลาบกวาดมองสภาพของทั้งคู่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ชุดเดรสผ้าไหมสีมรกตที่มินตราสวมอยู่ถูกรั้งรอยยับยู่ยี่ตรงช่วงเอวเล็กน้อยจากจังหวะการฟิตติ้ง และเรย์ที่กำลังยืนถือเข็มหมุดค้างไว้ในมือด้วยท่าทางราวกับผู้พิพากษา “ห้องนี้มีป้ายติดหน้าประตูปิดประกาศหราขนาดนั้นว่า ‘ห้ามรบกวน’ หรือต่อให้สายตาคุณจะมีปัญหาจนอ่านไม่ออก สามัญสำนึกพื้นฐานของการเป็นมนุษย์ก็น่าจะสอนให้รู้จักเคาะประตูก่อนเข้าห้องคนอื่นนะคะ” เรย์ตอกกลับทันควัน ไม่มีความเกรงอกเกรงใจผู้ทรงอิทธิพลประจำช่องแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาววางเข็มหมุดลงบนโต๊ะเครื่องแป้งเสียงดังเคร้ง บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานจนปรอทร้อน “แหม คุณเรย์ก็... อารมณ์เสียใส่ฉันทำไมล่ะคะเนี่ย ชนกแค่จะมาตามคุณเรย์ไปดูชุดเซ็ตพิเศษของฟากดาราเบอร์หนึ่งต่างหาก ชุดของมินตราเนี่ย เดี๋ยวค่อยให้เด็กฝึกงานจัดการแก้ก็ได้ไม่ใช่เหรอคะ ยังไงก็เป็นแค่นางแบบตกอับที่กลับมาเกาะกระแส ไม่เห็นจะต้องลงทุนลงแรงอะไรมากมายขนาดนี้เลยนี่คะ” พิมพ์ชนกจงใจลากเสียงสูงเหน็บแนม พร้อมกับยักไหล่อย่างไม่ี่แยแสพลางปรายตามองมินตราด้วยหางตา บรรยากาศในห้องแต่งตัวอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา มินตราเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวที่กำชายกระโปรงผ้าไหมสีมรกตแน่นจนข้อพาสีขาวโพลน ความเจ็บปวดจากการถูกตราหน้าว่า ‘ตกอับ’ และ ‘เกาะกระแส’ วาบเข้ามาในอกเหมือนถูกเข็มแทง แต่ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากสวนกลับตามนิสัยที่ไม่ยอมคน เรย์ รินรดา กลับเคลื่อนกายเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ราวกับแม่เสือปกป้องลูก รังสีความน่ากลัวแผ่ออกมาจากร่างระหงของดีไซเนอร์สาวจนพิมพ์ชนกเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “คำว่า ‘เด็กฝึกงาน’ หรือ ‘นางแบบตกอับ’ ที่คุณพูดออกมาอย่างไร้สมองเมื่อครู่ กรุณาเก็บกลับลงไปในคอหอยแล้วกลืนมันลงท้องไปซะนะคะคุณพิมพ์ชนก” เรย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวดาราจอมจุ้นด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณไว้ให้ดีนะคะว่า ชุดทุกชุดที่ฉันออกแบบ ไม่ว่าจะอยู่บนเรือนร่างของใคร มันมีค่ามากกว่าชีวิตเน่าๆ ของดาราไร้มารยาทบางคนแถวนี้เสียอีก และถ้าคุณยังมีเวลาว่างมาเดินสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น สู้เอาเวลาไปฝึกซ้อมอินเนอร์หน้ากล้องให้มันดูแพงขึ้นอีกนิด จะได้ไม่ต้องเป็นภาระให้ทีมงานต้องแก้ชุดหน้ากองแบบนี้ค่ะ!” “คุณเรย์! กล้าดียังไงมาว่าฉัน!” พิมพ์ชนกหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนเครื่องสำอางราคาแพงแทบจะร่วงกราว “ฝากไว้ก่อนเถอะยัยดีไซเนอร์ปากจัด!” ร่างของดาราสาวสะบัดก้นเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องพร้อมกับกระแทกประตูปิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะเทือนทำให้กระจกเงาบานใหญ่สั่นสะเทือนเล็กน้อย ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องแต่งตัวอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุขเหมือนก่อนหน้านี้ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดระคนประหม่า มินตราค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกทางปาก ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองแผ่นหลังบางของคนที่ยืนหันหลังให้อยู่ “ขอบคุณค่ะ...” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา เก้ๆ กังๆ เล็กน้อย เพราะปกติแล้วเธอไม่เคยต้องเอ่ยปากขอบคุณใครก่อน โดยเฉพาะกับผู้หญิงปากร้ายตรงหน้าคนนี้ เรย์ชะงักฝีมือที่กำลังเก็บอุปกรณ์บนโต๊ะ เธอไม่ได้หันกลับมาทันที แต่เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นมุมปากอิ่มที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่มีใครสังเกตเห็น ก่อนจะหันขวับกลับมาเผชิญหน้าด้วยใบหน้าบึ้งตึงตามฟอร์ม “ไม่ต้องมาทำเป็นซาบซึ้งหรอกค่ะ ฉันแค่ทนไม่ได้เวลาเห็นคนไม่มีมารยาทมาเหยียบย่ำผลงานของฉันในอาณาเขตของฉันก็เท่านั้นเอง” เรย์เชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วมองนางแบบสาวที่ยืนนิ่ง “แล้วก็ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะคะ? จะให้ฉันแก้ชุดต่อให้เสร็จไหม หรือว่าจะรอให้ยัยนั่นกลับมาเยาะเย้ยรอบสอง?” มินตราเม้มปากหมั่นไส้กับความปากแข็งของอีกฝ่าย แต่แทนที่จะเถียงกลับ นางแบบสาวกลับตัดสินใจก้าวเข้าไปหาดีไซเนอร์สาวทีละก้าวอย่างช้าๆ ทว่ามั่น and ชวนใจหายใจคว่ำ “ปากร้ายจังนะคะ... แต่เมื่อกี้ ที่คุณออกตัวปกป้องฉัน... หึงเหรอคะคุณรินรดา?” มินตราจงใจโน้มใบเข้าไปกระซิบใกล้ชิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวนางแบบสาวลอยละล่องเข้าจมูกของเรย์จนสมองมึนงงไปชั่วขณะ เรย์สะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นดันลาดไหล่บางให้ออกห่าง “ใครเขาจะไปหึงคุณกันคะ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยมินตรา ถอยไปห่างๆ เลยนะ!” “อ้าวเหรอคะ? นึกว่าหึงซะอีก หน้าแดงใหญ่แล้วนะคะนั่น” มินตรายิ้มพราวเสน่ห์ ดวงตาสุกใสเป็นประกายซุกซน เธอยิ่งขยับเข้าใกล้เข้าไปอีกจนเรย์ต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ กลายเป็นว่าตอนนี้ดีไซเนอร์สาวถูกกักขังไว้ในอ้อมแขนของนางแบบสาวโดยสมบูรณ์ “มินตรา! เล่นบ้าอะไรของคุณเนี่ย ถอยไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เรย์เอ็ดเสียงเขียว พยายามใช้มือดันแผงอกของอีกฝ่ายไว้ แต่เรี่ยวแรงของเธอกลับพ่ายแพ้ให้กับความตั้งใจแน่วแน่ของคนตรงหน้า ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด เส้นแบ่งพร่าเลือนระหว่างคำว่า ‘ช่างภาพกับนางแบบ’ หรือ ‘คู่กัด’ พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้คนทั้งคู่เข้าหา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน มินตราโน้มใบหน้าลงช้าๆ สายตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของดีไซเนอร์ปากจัดที่ตอนนี้เม้มเข้าหากันแน่นราวกับพยายามอดกลั้นบางสิ่ง “ถ้าไม่ได้หึง... งั้นแสดงว่าฉัน... จูบคุณได้ใช่ไหมคะ?” เสียงกระซิบพร่าพร่าดังชิดริมฝีปาก ก่อนที่มินตราจะไม่รอฟังคำอนุญาต กลีบปากนุ่มหยุ่นก็ทาบทับกลืนกินคำปฏิเสธทั้งหมดของเรย์ลงไปในลำคอทันที! ดวงตากลมโตของเรย์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความนุ่มนวลและเย้ายวนจากสัมผัสที่ไม่ได้ตั้งใจกำลังแผ่ซ่านความวาบหวิวไปทั่วสรรพางค์กาย เรย์พยายามจะยกมือขึ้นผลักไส แต่มือเรียวกลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อผ้าของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ปฏิกิริยาต่อต้านที่ควรจะมีกลับกลายเป็นการเผลอไผลตอบรับสัมผัสอันเร่าร้อนที่มินตรามอบให้อย่างโหยหา ทว่า... ในวินาทีที่หัวใจกำลังจะหลุดลอยไปกับรสจูบอันตราย เสียงเคาะประตูดังปึงปังพร้อมกับเสียงโวยวายของสไตลิสต์ประจำกองถ่ายก็ดังแทรกขึ้นขัดจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังลึกซึ้ง! “คุณเรย์คะ! แย่แล้วค่ะ! ชุดเซ็ตหลักของสปอนเซอร์รายใหญ่เกิดปัญหาใหญ่หลวงแล้วค่ะ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังพุ่งทะยานนี้นะคะ!