คำสารภาพของคนปากแข็ง

“ข่าวปลอม! ใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้!” เรย์ตวาดลั่นจนร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆ สะดุ้งโหยง แท็บเล็ตในมือสั่นไหวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านของดีไซเนอร์สาวผู้เย่อหยิ่ง พาดหัวข่าวในหน้าจอนั้นชัดเจนจนบาดตา... *‘นางแบบตกอับ มินตรา พลิกวิกฤตเป็นโอกาส ขายตัวแลกตำแหน่งเมนเทอร์ในโปรเจกต์ลับ?’* พร้อมภาพตัดต่อที่ดูอย่างไรก็รู้ว่าถูกจัดฉากอย่างจงใจ มินตราที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่นานก้าวเข้ามาใกล้ แย่งแท็บเล็ตจากมือของเรย์ไปไว้ในมือตัวเอง ดวงตาเรียวสวยกวาดอ่านเนื้อหาข่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผิดกับหัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธแค้น เธอแค่นยิ้มออกมาบางๆ ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวราน “ตกใจเหรอคะ คุณเรย์?” มินตราถามเสียงนิ่ง ทว่าแฝงความประชดประชัน “หรือว่าตกใจที่ข่าวนี้เขียนถึง ‘นางแบบตกอับ’ อย่างฉันได้น่าสนใจกว่าฝีมือการออกแบบของคุณกันแน่?” “มินตรา อย่ามาประชดในเวลาแบบนี้” เรย์หันขวับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่คมที่มักจะนิ่งสงบดั่งน้ำแข็งบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความเดือดดาล “เธอไม่เห็นเหรอว่ามันจงใจทำลายชื่อเสียงเธอให้ถึงที่สุด นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือการฆาตกรรมทางสังคม!” “แล้วไงคะ?” มินตราก้าวเข้าไปประชิดอีกก้าว จนเรย์ต้องเผลอถอยหลังไปพิงโต๊ะทำงาน “คุณจะปกป้องฉันเหรอ? หรือจะไล่ฉันออกเหมือนนางแบบคนอื่นๆ ที่มีข่าวฉาว เพื่อรักษาชื่อเสียงอันสูงส่งของ ‘ดีไซเนอร์รินรดา’ ไว้กันล่ะคะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของเรย์ ดีไซเนอร์สาวเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอเกลียดความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้นี้ ความรู้สึกที่อยากจะกระชากข่าวปัญญาอ่อนนั่นทิ้ง แล้วดึงคนตรงหน้าเข้ามาหลบหลัง แต่ทิฐิและกำแพงที่สร้างขึ้นมาตลอดชีวิตกลับขวางกั้นไว้ “ฉันแค่ไม่อยากให้ชื่อแบรนด์ของฉันต้องแปดเปื้อนเพราะข่าวขยะพวกนี้” เรย์พูดเสียงแข็งพยายามกลบเกลื่อนความห่วงใยที่เริ่มเอ่อล้น “แล้วก็... ฉันไม่ได้เป็นคนปล่อยข่าว และฉันก็ไม่มีทางไล่ใครออกโดยที่ยังไม่ได้พิสูจน์ความจริง” “ปากแข็งจังเลยนะคะ” มินตราโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของอีกฝ่าย “ถ้าไม่แคร์ แล้วทำไมมือถึงต้องสั่นขนาดนั้นตอนเห็นข่าวล่ะคะคุณดีไซเนอร์?” เรย์ชะงัก เธอเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว มินตราไม่ได้เพียงแค่พูด แต่เธอกำลังอ่านใจเรย์ทะลุปรุโปร่ง สายตาคมกริบของมินตราจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ เหมือนกำลังสำรวจรอยร้าวในความเย็นชาที่เรย์พยายามปกปิดไว้ “ฉันไม่ได้มือสั่นเพราะห่วงเธอ” เรย์ขยับตัวออกห่าง พยายามทำให้น้ำเสียงราบเรียบที่สุด “ฉันแค่อารมณ์เสียที่กองถ่ายต้องมาวุ่นวายเพราะข่าวโคมลอยต่างหาก เธอไปเตรียมตัวเถอะ เรามีนัดถ่ายทำต่อตอนตีห้า” “หึ...” มินตราหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปมีความอ่อนหวานซ่อนอยู่ “นัดถ่ายทำตีห้า แต่ตอนนี้จะเที่ยงคืนแล้ว คุณควรจะพักผ่อนบ้างนะคะ ไม่ใช่เอาแต่จ้องหน้าจอจนสายตาจะเสียแบบนี้... หรือว่าเป็นห่วงฉันจริงๆ กันแน่คะ?” เรย์นิ่งเงียบ เธอหันหลังกลับไปจัดอุปกรณ์บนโต๊ะด้วยความสับสนในใจ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้... เธอไม่เคยต้องมานั่งแคร์ว่าใครจะคิดอย่างไร และที่สำคัญ... เธอไม่เคยต้องมานั่งห่วงความรู้สึกของนางแบบที่เธอเคยประกาศก้องว่า ‘ไร้ค่า’ “ฉันไม่ได้ห่วง เธออย่าสำคัญตัวผิด” เรย์ตอบกลับโดยไม่หันมามอง “ไปนอนซะมินตรา ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไล่เธอออกจริงๆ” มินตราไม่ได้เดินออกไปทันที เธอวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะข้างๆ เรย์ แล้วหยิบแก้วน้ำวางลงบนโต๊ะก่อนจะเดินอ้อมไปด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของมินตราทำให้เรย์ใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก มือเรียวของมินตราเอื้อมไปแตะที่ไหล่ของเรย์เบาๆ ก่อนจะนวดคลึงด้วยจังหวะที่แสนเย้ายวน “ถ้าไม่ห่วง... ทำไมต้องสั่งให้ทีมงานเซนเซอร์ข่าวนี้ในโซเชียลของสตูดิโอตั้งแต่สิบนาทีที่แล้วด้วยล่ะคะ?” เรย์ตัวแข็งทื่อทันที เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว สายตาประสานกันในระยะที่ใกล้จนลมหายใจแผ่วเบาของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความร้อนรุ่มในอกของเรย์ปะทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ มินตราในเวลานี้ไม่ได้ดูเหมือนนางแบบที่ตกอับ แต่กลับมีเสน่ห์ร้ายกาจที่ทำให้คนอย่างเรย์ต้องสยบยอม “ฉันแค่ไม่อยากให้งานเสีย...” เรย์พยายามหาข้ออ้าง แต่เสียงของเธอกลับสั่นพร่า “โกหก...” มินตรากระซิบชิดริมฝีปาก “คุณก็แค่... กลัวว่าฉันจะหายไปจากชีวิตคุณ เพราะคุณห่วงฉันใช่ไหมล่ะคะ?” ในจังหวะที่เรย์กำลังจะเอ่ยปากแก้ตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียด สายตาของเขากวาดมองทั้งสองคนที่ยืนอยู่ใกล้กันจนน่าสงสัย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ทำเอาบรรยากาศในห้องหยุดกะทันหัน “เรย์... ผมว่าเราต้องคุยเรื่องที่เธอไปยุ่งกับข่าวนั่นหน่อยนะ ก่อนที่หุ้นของสตูดิโอจะดิ่งลงเหวเพราะความสัมพันธ์ส่วนตัวของเธอกับผู้หญิงคนนี้” สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดจะชื่นชอบจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังไต่ระดับความร้อนแรงนี้จนวางไม่ลงนะคะ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!