กลลวงของนางร้าย

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเรย์ รินรดา กำลังสั่นระริกด้วยแรงบีบจากปลายนิ้วเรียวที่จิกเกร็งจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ภาพถ่ายบนหน้าจอคมชัดเสียจนน่ารังเกียจ มันคือภาพช็อตโคลสอัปของเธอกับมินตราบนเตียงนอนในห้องพักส่วนตัวเมื่อคืนก่อน ช่วงเวลาที่เส้นแบ่งระหว่างความเกลียดชังและการยอมจำนนต่ออารมณ์ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และสัมผัสที่เกินเลย... ภาพที่พวกเธอแน่ใจว่าไม่มีใครอื่นอยู่ในห้องนั้นอย่างแน่นอน แต่มันกลับมาปรากฏหราอยู่บนหน้าจอเครื่องนี้ ในมือของ "พรีม" นางแบบสาวดาวรุ่งพุ่งแรงที่กำลังฉีกยิ้มหวานหยดเยิ้มเคลือบยาพิษ "อุ๊ย... ตายจริง พี่เรย์ดูตกใจนะคะ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยค่ะ" เสียงแหลมใสที่จงใจดัดให้ฟังดูน่าเอ็นดูเอ่ยขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือทำทีจะดึงโทรศัพท์กลับ แต่เรย์ไวกว่า เธอตวัดข้อมือเก็บเครื่องนั้นเข้าหาตัวทันทีราวกับมันคืองูพิษที่พร้อมจะฉก เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการมือสั่น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เก๋หรี่ลง จ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "เธอได้มันมาจากไหน พรีม" เสียงของเรย์ต่ำลึกและเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที พรีมสะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการถูกล่า แต่เธอก็ยักไหล่เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มบนเรียวปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงสดเผยความเยาะเย้ยออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง "แหม... จะมาจากไหนล่ะคะ ก็มีคนหวังดีส่งมาให้พรีมดูเมื่อเช้านี้เอง เห็นบอกว่าสงสารพี่เรย์ที่ต้องมาตกม้าตายเพราะอีตกรอบคนนั้น... มินตราน่ะค่ะ" พรีมจงใจเน้นชื่อหลังด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม "ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะว่าดีไซเนอร์มือหนึ่งผู้หยิ่งทะนงและรักความสมบูรณ์แบบอย่างพี่เรย์ จะยอมลดตัวลงไปคลุกคลีตีโมงกับนางแบบตกอับไม่มีหัวนอนปลายเท้าแถมยังมีประวัติฉาวโฉ่... ถ้าภาพนี้หลุดออกไปสู่สาธารณชน หรือหลุดไปถึงหูบอร์ดบริหารบริษัท แบรนด์ 'Rinrada' ของพี่ที่สร้างมากับมือ จะเกิดอะไรขึ้นคะ?" คำขู่ที่แฝงมากับรอยยิ้มนั้นคมกริบเสียยิ่งกว่ากรรไกรตัดผ้าในมือของเรย์ เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากแต่มันไม่ได้ไปถึงดวงตาที่กำลังลุกโชนด้วยเพลิงโทสะแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปประชิดพรีมทีละน้อย บีบให้รุ่นน้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องแต่งตัวของกองถ่าย "เธอคิดว่าภาพงี่เง่าภาพเดียว จะเอาฉันลงเหรอ พรีม" เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "คนอย่างฉัน ผ่านเรื่องแย่ๆ มามากกว่าที่เธอจะจินตนาการได้... อยากปล่อยก็เชิญ แต่อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ว่าคนที่พังคนแรกจะไม่ใช่ฉัน แต่จะเป็นเธอที่หมดอนาคตในวงการนี้ก่อนใครเพื่อน!" พรีมหน้าเสียไปวูบหนึ่งเมื่อเจอพลังกดดันระดับควีนบีของจริง แต่ความริษยาและแรงหนุนหลังจากใครบางคนเบื้องหลังทำให้เธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง "ปากเก่งไปเถอะค่ะพี่เรย์... แต่ตอนนี้ คนในกองถ่ายเขากำลังเม้าท์กันสนั่นแล้วนะว่าพี่แอบกินเด็กในสังกัดตัวเองเพื่อแลกกับการดันงาน! แถมอีมินตรานั่นมันก็กำลังตีสองหน้า ทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ลับหลัง... หึ! มันหัวเราะเยาะพี่อยู่รอดๆ ว่าควบคุมดีไซเนอร์เก่งๆ อย่างพี่ได้สบาย" ประโยคสุดท้ายสะกิดใจเรย์เข้าอย่างจัง ไม่ใช่เพราะเธอเชื่อคำยุยงของพรีม แต่เพราะภาพความทรงจำเมื่อคืนผุดวาบขึ้นมา—มินตราที่ไม่ยอมลดราวาศอกให้เธอ มินตราที่ท้าทาย และมินตราที่... ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเธอกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปพูดแน่ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่เรย์เจ็บใจ มินตราเป็นคนประเภทที่เก็บทุกอย่างไว้ในแววตาท้าทายคู่นั้น... แววตาที่ทำให้เรย์อยากจะสยบให้ราบคาบ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นจนแทบระเบิด ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "พี่เรย์คะ! แย่แล้วค่ะ!" เสียงร้อนรนของทีมงานสาวคนสนิทดังขึ้น พร้อมกับร่างที่หอบเหนื่อยวิ่งพรวดพราดเข้ามา หยุดชะงักกึกเมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียดระหว่างเรย์และพรีม เรย์ดึงสายตากลับจากพรีมอย่างไม่ไยดี เธอจัดปกเสื้อเบลเซอร์ของตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่าทีสุขุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันไปมองทีมงานด้วยแววตานิ่งสนิท "มีอะไร สติแตกอะไรกัน" เรย์ถามเสียงเรียบ "ค... คือว่า... มินตราค่ะ!" ทีมงานละล่ำละลัก "น้องมินตรากำลังมีเรื่องทะเลาะกับผู้จัดละครคนดังที่ห้องรับรองใหญ่ค่ะ! เขาหาว่าน้องขโมยของและปล่อยข่าวโจมตีกองถ่าย ตอนนี้คนมุงกันเต็มเลยค่ะพี่เรย์!" ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เลือดในกายสูบฉีดด้วยความตกใจปนความโกรธที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ขมับในเสี้ยววินาที พรีมที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น เรย์ไม่รอช้า เธอก้าวฉับๆ เดินผ่านหน้าพรีมไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตาแล แต่ก่อนที่เธอจะพ้นประตูห้อง เสียงเยาะเย้ยของพรีมก็ไล่หลังมา "รีบไปช่วยเด็กโปรดของพี่เถอะค่ะ... ระวังจะโดนหักหลังเข้าสักวัน!" เรย์หยุดเดินชั่วขณะหนึ่ง ขบกรามแน่นจนสันนูน ก่อนจะสาวเท้าก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็วด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกหลากหลายตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งห่วง และคาใจ—มินตรา... เธอไปก่อเรื่องอะไรไว้อีกแล้ว หรือนี่จะเป็นแผนการชั่วร้ายอีกขั้นหนึ่งที่ถูกขุดหลุมรอไว้แล้วกันแน่? แต่ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์รังแกผู้หญิงคนนั้น... ยกเว้นตัวเธอเอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันเสมอนะคะ