ปากที่ร้ายกว่ามีด

"ถ้าจะพูดให้จบ ก็รบกวนช่วยแหกตาดูผลงานในมือคุณก่อนนะคะ ว่าที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้ เพราะอยากมาฟังนิทานหลอกเด็กจากปากดีไซเนอร์ที่เอาแต่พ่นคำพูดดูถูกคนอื่น หรือเพราะฉันมี 'ดี' พอที่จะสวมชุดของคุณกันแน่" มินตราไม่ได้ขยับตัวถอยหนีแม้แต่นิ้วเดียว เธอจ้องกลับไปยังดวงตาคู่คมของรินรดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบไม่แพ้กัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องลองชุดชั่วคราวหลังฉากถ่ายทำ เสียงลมพายุข้างนอกที่กระหน่ำปะทะผนังดูจะเบาไปถนัดตาเมื่อเทียบกับสงครามประสาทที่กำลังปะทุอยู่ตรงหน้า รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังประเมินราคาสิ่งของที่ไร้ค่าในสายตาเธอ มือเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังสีดำจรดปลายนิ้วลงบนเนื้อผ้าไหมซาตินสีน้ำเงินเข้มที่มินตรากำลังสวมอยู่ ก่อนจะกระชากรูดซิปด้านหลังลงอย่างแรงจนคนสวมสะดุ้ง "ดีเหรอคะ? ก็น่าเสียดายนะ ที่คำว่า 'ดี' ของคุณในตอนนี้ มันเทียบไม่ได้เลยกับเศษผ้าที่ฉันทิ้งลงถังขยะ" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ แนววู้ดดี้จากตัวดีไซเนอร์สาวอบอวลอยู่รอบตัวมินตรา "ชุดนี้ถูกออกแบบมาเพื่อหงส์ ไม่ใช่กาฝากที่พยายามจะตะเกียกตะกายกลับขึ้นมาบนรันเวย์อีกครั้งด้วยการขายศักดิ์ศรีแลกงาน" "ศักดิ์ศรี?" มินตราเค้นยิ้มมุมปาก ความมั่นใจที่ติดตัวมาแต่เกิดไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้จะตกอับถึงขีดสุด เธอหมุนตัวเผชิญหน้ากับรินรดาโดยไม่สนว่าชุดผ้าไหมที่รูดซิปออกจะหลุดร่วงลงมาเพียงใด "รินรดา คุณมันก็แค่ดีไซเนอร์ที่มีดีแค่ฝีมือกับปากที่ร้ายกว่ามีดโกน ถ้าคุณเกลียดฉันมากขนาดนั้น ทำไมต้องเป็นคนเดินมาที่ห้องแต่งตัวเพื่อ 'ยัดเยียด' ชุดนี้ให้ฉันด้วยตัวเองล่ะคะ หรือเพราะความจริงแล้ว... คุณกลัว?" "กลัว?" รินรดาเลิกคิ้วสูง ประกายตาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว "ฉันแค่ไม่อยากให้งานของฉันพังเพราะนางแบบที่หุ่นไม่ได้สัดส่วนแถมยังมีประวัติเน่าเฟะมาทำลายมูลค่าของแบรนด์" "งั้นก็เชิญถอดมันออกสิคะ" มินตราก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายจนแผ่นหลังของรินรดาชนเข้ากับราวเหล็กแขวนชุด "ถอดชุดนี้ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณมั่นใจว่าฉันไม่มีค่าพอ... หรือว่าจริงๆ แล้ว คุณแค่อยากจะหาเรื่องเข้าใกล้ฉันให้มากกว่านี้กันแน่?" บรรยากาศในห้องแคบๆ เปลี่ยนเป็นความอึดอัดที่ชวนให้หายใจไม่ออก รินรดานิ่งค้างไป มือที่กำลังจะเอื้อมไปดึงชุดออกชะงักงัน หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะได้ยินเสียงข้างนอกนั้น เธอเกลียดท่าทางยั่วยวนที่ดูไม่ตั้งใจของมินตราที่สุด เกลียดที่อีกฝ่ายยังมีอิทธิพลต่อความรู้สึกเธอได้แม้จะผ่านไปกี่ปี "ฝันไปเถอะ" รินรดาเอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามคุมสติให้มั่น เธอคว้าปลายผ้าที่หลุดลุ่ยแล้วดึงรั้งมันขึ้นมาด้วยท่าทางที่ดูเหมือนการคุกคาม แต่กลับกลายเป็นการโอบกอดโดยไม่ได้ตั้งใจ ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอแตะผ่านผิวหนังบริเวณต้นคอของมินตราโดยไม่ได้ตั้งใจ และนั่นทำให้มินตราถึงกับชะงัก มินตราเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของเธออ่อนลงเพียงวูบเดียว ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความท้าทายอีกครั้ง "ริน... ถ้าจะกอดกันขนาดนี้ ก็ไม่ต้องหาข้ออ้างเรื่องงานหรอกค่ะ มันดู... ไม่สมกับเป็นคุณเลย" "ฉันไม่ได้กอดคุณ ฉันแค่กำลังปรับชุดให้เข้าที่" รินรดากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้มมินตราจนอีกฝ่ายขนลุกซู่ "และถ้าคุณยังไม่หยุดยั่วยุฉันอีกคำเดียว... ฉันจะไม่รับรองนะว่าคืนนี้ คุณจะได้ออกจากกองถ่ายนี้ไปในสภาพที่สมบูรณ์ครบสามสิบสองหรือเปล่า" มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่ารินรดากำลังพ่ายแพ้ให้กับอารมณ์ตัวเอง เธอเอื้อมมือไปจับข้อมือของดีไซเนอร์สาวที่ยังคงค้างอยู่บนไหล่เธอ แล้วค่อยๆ เลื่อนมันลงมาวางบนเอวของตัวเองอย่างถือดี "ลองดูสิคะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าปากจัดๆ ของคุณ เวลาที่ไม่ได้ใช้ด่าคนอื่น... มันจะทำอะไรได้อีกบ้าง" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแรงกระแทกจากประตูห้องลองชุดก็ดังขึ้นพรวดพราด "รินรดา! คุณอยู่ที่นี่ไหม ช่างภาพรอไม่ไหวแล้วนะ... แล้วนั่น! มินตรา? ทำไมคุณถึง..." เสียงของสไตลิสต์หนุ่มใหญ่ผู้จัดกองถ่ายขาดหายไปในลำคอเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า รินรดาและมินตราผละออกจากกันแทบจะทันที แสงไฟจากด้านนอกสาดเข้ามาปะทะใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อของรินรดา และดวงตาที่วาวโรจน์ของมินตราที่มองไปยังผู้มาเยือนด้วยความหงุดหงิดที่ขัดจังหวะนาทีสำคัญ รินรดาจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทางฉับไวและเย็นชาเหมือนเช่นเคย ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนมาใหม่ด้วยสายตาพิฆาต "ใครอนุญาตให้เข้ามาโดยไม่เคาะประตู?" "ผม... คือผม..." "ออกไป" รินรดาสั่งเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ก่อนจะหันกลับมามองมินตราที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างหลัง "ส่วนคุณ... เปลี่ยนชุดนี้ให้เสร็จภายในห้านาที ถ้ายังไม่อยากให้ฉันไล่คุณออกไปจากโปรเจกต์นี้ตั้งแต่วันแรก... มินตรา" สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดเดอร์จะเพลิดเพลินไปกับความร้อนแรงที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในตอนนี้นะคะ