เกมการเมืองในแฟชั่น

แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงในมือของเรย์ รินรดาแทบจะร้าวคามือ เมื่อตัวเลขงบประมาณและตารางเวลาการเซ็ตอัพฉากสำหรับพรีเซนต์เทชันคอลเลกชันใหม่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตในห้องประชุมใหญ่ของสตูดิโอ มันไม่ใช่แค่ความล่าช้าธรรมดา แต่นี่คือการ " sabotage" หรือการวินาศกรรมทางธุรกิจอย่างจงใจ ชุดผ้าไหมทอมือสั่งตัดพิเศษสามสิบชุดที่ควรจะแขวนเรียงรายอยู่ในห้องแต่งตัว กลับถูกพบว่าถูกละอองไอน้ำจากระบบสปริงเกอร์อัตโนมัติฉีดใส่จนเปียกชื้นเสียหายอย่างประจวบเหมาะ ในขณะที่ไฟล์ดิจิทัลแพทเทิร์นหลักในเซิร์ฟเวอร์กลางก็ถูกเข้ารหัสลับโดยฝีมือของแฮกเกอร์นิรนาม "เล่นสกปรกแบบนี้... ดูถูกฝีมือฉันเกินไปหน่อยมั้งคะ" เรย์แค่น ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเย็นเยียบ แววตาสีเข้มฉายประกายอันตรายจนผู้ช่วยสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ประตูกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออกอย่างไร้รักษามารยาท ร่างระหงของมินตราก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีขาวสะอาดตา รองเท้าส้นสูงคู่สวยกระทบพื้นเสียงดังเป็นจังหวะบ่งบอกถึงความรีบร้อน ทว่าสีหน้าของนางแบบสาวกลับเรียบเฉย ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความกรุ่นโกรธไม่แพ้กัน "ฉันรู้ว่าเธอหัวเสียเรื่องชุด... แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งคำรามใส่ลูกน้องนะคะคุณดีไซเนอร์" มินตราเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคม นางแบบสาวก้าวเข้ามาหยุดยืนประชิดโต๊ะทำงานจนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย้ายวนลอยแตะจมูกเรย์ "แล้วคุณคิดว่าฉันควรจะทำยังไงล่ะคะ นั่งยิ้มระรื่นแล้วบอกว่าไม่เป็นไรเหรอ มินตรา" เรย์ตวัดสายตาขึ้นมองคนตัวสูงกว่า ความหงุดหงิดพุ่งพล่านจนต้องลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "มีคนจงใจสกัดขาเรา ก่อนงานรันเวย์ใหญ่แค่สัปดาห์เดียว... และถ้าฉันเดาไม่ผิด คนๆ นั้นคงเป็นพวกเดียวกับที่คุณเคยมีเรื่องด้วยในวงการไฮโซนั่นแหละค่ะ" มินตราหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่ได้ถอยหนีแรงกดดันจากอีกฝ่าย ตรงกันข้าม เธอกลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอิ่ม "อย่ามาเหวี่ยงใส่ฉันอย่างไร้เหตุผลนะคะ รินรดา ถึงฉันจะเคยตกอับและมีศัตรูเยอะ แต่เรื่องนี้มันใหญ่เกินกว่าที่แคทวอล์กเก่าๆ ของฉันจะไปเกี่ยวด้วย... มีคนระดับวีไอพีหนุนหลังเกมนี้อยู่ และเป้าหมายของมันไม่ใช่แค่ทำลายคอลเลกชันของคุณ แต่มันต้องการเหยียบเราทั้งคู่ให้จมดินต่างหากล่ะคะ" น้ำเสียงของมินตราจริงจังจนเรย์ชะงัก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตัว สมองอันชาญฉลาดของดีไซเนอร์สาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของเกมการเมืองในวงการแฟชั่นที่เธอเกลียดชังกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที "ถ้าอย่างนั้น... คุณมีแผนอะไรคะ นางแบบตกอับ" เรย์ถามเสียงพร่า เลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่เคมีระหว่างคนทั้งคู่กลับคุกรุ่นไปด้วยความดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ "คืนนี้มีงานกาล่าการกุศลของสมาคมดีไซเนอร์... พวกมันต้องไปปรากฏตัวที่นั่นเพื่อฉลองความสำเร็จล่วงหน้าแน่นอนค่ะ" มินตราเอื้อมมือเรียวไปแตะปกเสื้อสูทของเรย์เบาๆ ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกให้อย่างถือวิสาสะ ดวงตาคู่สวยมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้ม "แต่งตัวให้สวยที่สุด แล้วควงฉันไปตบหน้าพวกมันกลางงานกันค่ะ... ดีไซเนอร์ปากจัด" เรย์กลืนก้อนความรู้สึกประหลาดที่ตีตื้นขึ้นมาในอกลงคอ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงกว่าปกติยามที่ปลายนิ้วอุ่นของอีกฝ่ายเฉียดผ่านผิวเนื้อ รอยยิ้มมุมปากของมินตราทรงพลังเกินกว่าที่เธอจะปฏิเสธลง ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะเอ่ยปากตอบรับ ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือนอีกครั้ง ร่างของชายหนุ่มทายาทกลุ่มทุนใหญ่ผู้กุมอำนาจสื่อแฟชั่นก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น และเอกสารคำสั่งศาลชิ้นสำคัญในมือ "เสียใจด้วยนะครับคุณรินรดา... คอลเลกชันนี้ของคุณ จะไม่มีทางได้จัดแสดงบนรันเวย์ไหนในประเทศนี้อีกแล้วล่ะครับ" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับเกมการเมืองแฟชั่นครั้งนี้ค่ะ!