จังหวะหัวใจที่ตรงกัน

"ถ้าคุณยังมองฉันด้วยสายตาประเมินราคาแบบนั้นอีกครั้งเดียว ฉันจะเทไวน์แก้วนี้ลงบนสูทสั่งตัดราคาหกหลักของคุณนะคะ, คุณรินรดา" เสียงหวานทรงพลังเอ่ยขึ้น ทว่านัยน์ตาคู่สวยที่ตวัดมองตรงมากลับเต็มไปด้วยประกายท้าทายที่ร้อนแรงเสียยิ่งกว่าแอลกอฮอล์ในแก้วคริสตัลใส เรย์ รินรดา ชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้เหยียดหยามคนอื่นโดยอัตโนมัติแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่หญิงสาวจะวางแก้วลงบนโต๊ะอาหารในร้านอาหารหรูสไตล์ฝรั่งเศสย่านสุขุมวิทด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมจนคนมองรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารสำหรับสองที่นั่งริมกระจกใสบานใหญ่ ซึ่งมองเห็นแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน กำลังคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่เจือปนด้วยเคมีอันตรายบางอย่าง มินตรา มินต์ ในชุดเดรสสั้นสีดำสนิทที่ขับผิวเนียนผ่องให้ยิ่งโดดเด่น นั่งไขว่ห้างส่งยิ้มเยาะเย้ยกลับมาอย่างไม่เกรงกลัว ดีไซเนอร์สาวมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากจัดและมาตรฐานที่สูงลิ่วอย่างเรย์ กำลังเผชิญหน้ากับนางแบบสาวตกอับที่เธอบอกตัวเองมาตลอดว่า 'ควบคุมง่าย' แต่ในความเป็นจริง... มินตรากำลังทำให้หัวใจที่สงบนิ่งมานานของเธอปั่นป่วนจนแทบเสียศูนย์ "ฉันไม่ได้ประเมินราคาคุณค่ะ, มินตรา" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เย็นชา และราบเรียบตามวิสัย แต่ปลายนิ้วเรียวที่เคาะเบาๆ ลงบนพื้นโต๊ะกลับฟ้องความกระวนกระวายใจที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ "ฉันแค่กำลังประเมินว่า... ความมั่นใจเกินร้อยของคุณในวันนี้ มันจะอยู่รอดได้อีกสักกี่น้ำ ถ้าโปรเจกต์ที่เรากำลังทำอยู่มันล่มไม่เป็นท่า" "ห่วงตัวเองก่อนเถอะค่ะ ดีไซเนอร์ปากร้าย" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตไหวระริกวับวาวด้วยความถือดี เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้โต๊ะฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาอ่อนๆ โชยมาแตะจมูกเรย์จนคนตัวสูงกว่าเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คนที่ปากดีใส่คนอื่นไปทั่วแบบคุณเนี่ย... ลึกๆ แล้วกลัวอะไรอยู่กันแน่คะ? กลัวว่าผลงานชิ้นนี้จะออกมาสู้ความคาดหวังไม่ได้ หรือว่า... กลัวใจตัวเองที่เผลอคิดอะไรเกินเลยกับนางแบบคนนี้กันแน่?" คำพูดที่แทงใจดำทำเอาเรย์ถึงกับชะงัก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ระบายรอยยิ้มเย้ายวนอย่างนึกหมั่นไส้ ผู้หญิงคนนี้กล้าดีอย่างไรถึงมาอ่านใจเธอทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ ทั้งที่พวกเธอเพิ่งผ่านพ้นมรสุมในกองถ่ายมาด้วยกันหมาดๆ และการนัดทานมื้อค่ำคืนนี้ควรจะเป็นการฉลองความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่การมานั่งเปิดศึกประลองคารมที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะแบบนี้ "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะ มินตรา" เรย์เชิดหน้าขึ้น เลี่ยงสายตาที่ร้อนแรงคู่นั้นไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างแทน "ฉันแค่ทำหน้าที่ของฉัน ส่วนคุณ... ก็แค่นางแบบที่บังเอิญทำผลงานได้ไม่เลวในวันนี้ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น" "ปากแข็งจังนะคะ..." มินตราพึมพำเบาๆ แต่จงใจให้ได้ยินชัดเจน รอยยิ้มบนเรียวปากสีแดงระเรื่ออ่อนลงเล็กน้อย ทิ้งช่วงความเงียบงันชั่วครู่ก่อนที่เธอจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงและจริงจังขึ้นกว่าเดิม "ขอบคุณนะคะ... สำหรับวันนี้" เรย์หันกลับมามองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยกับความเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ มินตราไม่ได้หลบสายตา เธอกลับมองตรงมาที่เรย์ด้วยแววตาที่สั่นไหว เปิดเผยความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะกำบังความมั่นใจออกมาให้เห็นชั่วแวบหนึ่ง "ฉันหมายถึง... ขอบคุณที่คุณไม่ยอมแพ้ฉัน ตั้งแต่วันแรกที่คุณด่าฉันในห้องแต่งตัว จนถึงวันนี้ที่คุณยังยืนอยู่ตรงนี้" มินตราเอื้อมมือเรียวมาวางทับลงบนหลังมือของเรย์ที่วางอยู่บนโต๊ะสัมผัสแผ่วเบาที่ส่งผ่านความอบอุ่นมาทำให้เรย์สะท้านเฮือก หัวใจที่เคยปิดตายและถูกห่อหุ้มด้วยความสมบูรณ์แบบมาตลอดชีวิตกระตุกวูบอย่างแรง มือของเรย์เกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ เธออยากจะดึงมือออก อยากจะพูดจาเชือดเฉือนเพื่อสร้างกำแพงขึ้นมาอีกครั้งตามความคุ้นเคย แต่ปลายนิ้วอุ่นๆ ของมินตรากลับทำลายเกราะป้องกันทั้งหมดลงอย่างง่ายดาย สัมผัสเพียงเล็กน้อยนั้นกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลในอก จนเรย์แทบไม่กล้าหายใจแรง "ฉัน... ไม่ได้ทำเพื่อคุณสักหน่อย" เรย์พยายามเปล่งเสียงออกมาให้แข็งกระด้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าใบหูทั้งสองข้างจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันทำเพื่อชื่อเสียงของแบรนด์ต่างหาก" "ค่ะ... เพื่อแบรนด์" มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความขบขันระคนเอ็นดู เธอค่อยๆ เลื่อนมือเข้าใกล้เรย์มากขึ้นจนปลายนิ้วแทบจะประสานเข้าหากัน "ปากแข็งเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะคุณรินรดา แต่ลองมองตาฉันแล้วพูดคำเดิมอีกทีสิคะ ว่าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรเลย" เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอก้มลงมองมือของพวกเธอที่วางอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็น และเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายแววเว้าวอนและท้าทายในเวลาเดียวกัน โลกทั้งใบก็คล้ายจะหยุดหมุน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาลดลงทีละน้อยโดยไม่มีใครเอ่ยห้าม บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกจุดไฟให้ร้อนระอุขึ้น ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ในร้านอาหารหรู หัวใจสองดวงที่เคยเต้นสวนทางกัน กลับเริ่มขยับจังหวะเข้ามาใกล้กันจนแทบจะเป็นเสียงเดียวกัน เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมหวานของมินตราโอบล้อมตัวเธอไว้จนแทบขาดใจ ระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้นกลาง ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย และในวินาทีที่ริมฝีปากของเรย์กำลังจะขยับเอ่ยคำสารภาพบางอย่างที่เก็บไว้ลึกที่สุด— *เคร้ง!* เสียงแก้วไวน์กระทบกับถาดโลหะดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังแทรกบรรยากาศโรแมนติกพังทลายลงในพริบตา "คุณรินรดาครับ! ขอโทษที่ต้องรบกวนเวลาส่วนตัว... แต่เกิดเรื่องใหญ่ที่สตูดิโอแล้วครับ ภาพโปรเจกต์ทั้งหมดถูกปล่อยลงอินเทอร์เน็ตโดยไม่ได้รับอนุญาต!" เรย์ผุดลุกขึ้นยืนทันที นัยน์ตาสีเข้มฉายแววตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยวขึ้นมาแทนที่ความหวานซึ้งเมื่อครู่ ในขณะที่มินตราหน้าถอดสีเมื่อได้ยินข่าวร้ายที่สะเทือนอนาคตของพวกเธอทั้งคู่ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ