ยอมรับในสิ่งที่หัวใจต้องการ

"คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าภาพหลุดเซ็ตนั้นมันถูกปล่อยออกไปแล้ว!" น้ำเสียงของเรย์ตึงเครียดจนเกือบจะเป็นการตวาด ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อปลายสายย้ำชัดถึงข่าวร้ายที่กำลังถล่มสตูดิโอแฟชั่นของเธอจนย่อยยับ มินตราที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ใกล้ๆ หน้าถอดสีลงทีละน้อย ความมั่นใจที่เคยมีประดุจราชสีห์ยามนี้กลับแหลกสลายไม่เป็นท่าเมื่ออนาคตในวงการที่พวกมันอุตส่าห์ปีนป่ายขึ้นมาด้วยกันกำลังจะมอดไหม้ลงในพริบตา "ใครเป็นคนทำ?" เรย์เค้นถามเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีเข้มฉายแววโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวยาวที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกด้วยความเดือดดาล "ฉันต้องการชื่อ... ไม่ใช่คำแก้ตัว!" ร่างสูงโปรดปรานของดีไซเนอร์สาวกดวางสายกระแทกกระทั้น ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับมินตราที่ยืนกอดอกแน่นเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ บรรยากาศรอบตัวพวกเธอนั้นมาคุและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พายุลูกใหญ่ไม่ได้กำลังพัดกระหน่ำอยู่แค่ด้านนอกสตูดิโอ แต่มันกำลังกัดกินหัวใจของคนทั้งคู่ทีละน้อย "จบกัน..." มินตราแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง ดวงตากลมโตที่เคยรั้นร้าวกลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส "ความพยายามทั้งหมดของฉัน... ของเรา มันไม่มีความหมายอะไรเลยใช่ไหมคะคุณรินรดา" "อย่ามาพูดจาบั่นทอนตอนนี้ มินตรา!" เรย์ก้าวเข้าประชิดตัวนางแบบสาวอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างพวกเธอแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ ความดุดันในแววตาของดีไซเนอร์สาวไม่ได้ลดน้อยลงเลย แต่มันกลับเจือปนไปด้วยความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความเกรี้ยวกราด "ฉันไม่ได้พาเธอมาไกลถึงจุดนี้ เพื่อให้เธอยอมแพ้ให้ไอ้พวกขี้แพ้เหยียบย่ำหรอกนะ!" "แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะคะ!" มินตราโพล่งขึ้นมาบ้าง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอดูอ่อนแอน้อยลงเลย กลับกัน ความเปราะบางนี้กลับทรงพลังจนทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบ "ในเมื่อหลักฐานทุกอย่างมันชี้มาที่ฉัน คนอื่นมองว่าฉันเป็นยัยนางแบบตกอับที่จ้องจะเกาะกระแสคุณเพื่อกอบกู้ชื่อเสียง... แม้แต่คุณเอง บางครั้งก็ยังมองฉันด้วยสายตาสงสารแบบนั้นเลยไม่ใช่เหรอคะ!" "ฉันไม่เคยสงสารเธอ!" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและจริงจังจนมินตราต้องชะงัก ปลายนิ้วอุ่นจัดของดีไซเนอร์สาวเอื้อมขึ้นปาดหยาดน้ำตาบนแก้มนวลให้อย่างแผ่วเบา โดยที่เจ้าตัวก็ไม่ทันได้ตั้งตัวกับความอ่อนโยนที่หลุดลอดออกมาจากเกราะป้องกันอันแข็งกระด้าง มินตรานิ่งง็งัน สบตากับนัยน์ตาสีเข้มที่สั่นระริก คลื่นอารมณ์บางอย่างกำลังซัดสาดเข้ามาในความเงียบงัน ทั้งความโกรธ ความอัดอั้น และความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบแต่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน "ฉันไม่ได้สงสารมินตรา..." เรย์กระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนผิวแก้ม "แต่ฉัน... ทนไม่ได้เวลาที่เห็นเธอเจ็บปวดต่างหากล่ะคะ" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบทำลายกำแพงน้ำแข็งซึ่งเรย์สร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองมานานนับปี มินตราแทบหยุดหายใจ หัวใจในอกเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระกระสนหลุดออกมานอกอก เคมีอันตรายระหว่างพวกเธอพุ่งทะยานสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟสパークออกมา ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันลึกซึ้งที่เด่นชัดขึ้นมาแทนที่ เส้นกั้นบางๆ ที่ทั้งคู่ต่างพยายามรักษาไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ขาดสะบั้นลงในวินาทีนี้เอง มินตราไม่รอช้า มือบางเอื้อมขึ้นควบคู่ไปที่ปกเสื้อสูทของเรย์ ก่อนจะดึงรั้งร่างสูงให้โน้มลงมาหา สัญชาตญาณและการเรียกร้องของหัวใจมีน้ำหนักมากกว่าเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เปลือกตาของเธอจะค่อยๆ ปิดลงเมื่อริมฝีปากนุ่มหยุ่นทาบทับลงมาอย่างแนบชิด มันไม่ใช่แค่จูบเพื่อปลอบประโลม แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการยอมรับสิ่งที่หัวใจเรียกร้องอย่างไม่มีข้อแม้ เรย์เป็นฝ่ายรุกกลับด้วยความโหยหา มือเรียวโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความหวานล้ำที่เจือปนด้วยความดุดันและเร่าร้อนทำให้ห้องแต่งตัวแคบๆ ร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น ลมหายใจหอบกระชั้นและสัมผัสที่ลึกซึ้งดึงพวกเธอให้ดิ่งลึกลงไปในวังวนแห่งเสน่หาที่ยากจะถอนตัว ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังข้ามเส้นความสัมพันธ์ไปไกลจนกู่ไม่กลับ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ! "คุณเรย์คะ! แย่แล้วค่ะ! ประธานบริษัทกับพวกบอร์ดบริหารกำลังเดินมาที่ห้องแต่งตัวนี้แล้วค่ะ!" เสียงตะโกนร้อนรนจากทีมงานสาวด้านนอกทำเอาเรย์และมินตรารีบผละออกจากกันแทบไม่ทัน สติสัมปชัญญะกลับคืนมาพร้อมกับความจริงอันโหดร้ายที่รออยู่เบื้องหน้า มินตราหอบหายใจจนตัวโยน แก้มเนียมนวลแดงก่ำด้วยความเขินอายและตื่นตระหนก ขณะที่เรย์เสยผมลวกๆ เพื่อเรียกความนิ่งขึงกลับคืนมา แม้แววตาจะยังคงฉายความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะอย่างไม่สบอารมณ์ ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ตั้งตัว ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกกระชากเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างท้วมของประธานบริษัทที่ใบหน้าบูดบึ้งสนิท และบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... แฟนเก่าตัวแสบของมินตราที่ยืนยิ้มเยาะเย้ยอยู่เบื้องหลัง พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่แสดงภาพข่าวฉาวของพวกเธอหลาอยู่บนหน้าจอ! "รินรดา! มินตรา! อธิบายเรื่องนี้มาเดี๋ยวนี้เลยนะว่ามันหมายความว่ายังไง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ร้อนแรงนี้ด้วยกันนะคะ!