มรสุมลูกใหม่

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานกระจกใสสั่นครืดคราดติดต่อกันจนแทบจะกระโดดหนี เรย์ รินรดา ไม่แม้แต่จะชายตามองมันด้วยซ้ำ เรียวคิ้วสวยได้รูปขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวในชุดสูททقอตราประณีตกำลังตวัดปลายดินสอลงบนร่างกระดาษแพตเทิร์นชุดราตรีคอลเลกชันใหม่ด้วยความเร็วและแม่นยำ ทุกเส้นสายคือความสมบูรณ์แบบที่ไม่อนุญาตให้มีความผิดพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว แต่ทว่า... สมาธิที่เคยเฉียบคมกลับถูกรบกวนด้วยเสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังไม่หยุดหย่อนจากกลุ่มแชทภายในของบริษัท "คุณรินรดาคะ... คือว่า..." เลขาหน้าห้องผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนแทบจะกลายเป็นลม มือบางกำแท็บเล็ตแน่นราวกับมันเป็นเครื่องรางป้องกันภัย "ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้ไม่อนุญาตให้ใครรบกวน" เสียงหวานทุบโต๊ะเบาๆ แต่น้ำเสียงเย็นเฉียบจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหย่ง เรย์เงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาคมกริบที่พร้อมจะเฉือนทุกคนเป็นชิ้นๆ "ถ้าไม่ใช่เรื่องงบประมาณตัดเย็บหรือตารางFitting รอบถัดไป ก็ออกไปซะ" "แต่นี่มันไม่ใช่เรื่องงานค่ะคุณเรย์... นี่ค่ะ! ดูนี่!" เลขาละล่ำละลักยื่นหน้าจอแท็บเล็ตเข้ามาใกล้จนเกือบชิดใบหน้าคม เรย์กะพริบตาช้าๆ ปรายตามองพาดหัวข่าวบันเทิงจากเพจซุบซิบชื่อดังที่มียอดแชร์ทะลุหลักหมื่นภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง *‘วงการแฟชั่นสะเทือน! ดีไซเนอร์ปากจัดค่ายดัง แอบซุ่มเงียบกิ๊กนางเอกตกอับคาห้องพักกองถ่าย? หลักฐานภาพเงาฟ้องชัด ยิ่งกว่าซีรีส์วาย!’* พร้อมกับภาพถ่ายระยะไกลที่เบลอจนแทบมองไม่อ่้าน แต่โครงร่างของคนสองคนที่ยืนระเบียงห้องพักในคืนพายุถล่มเมื่อสัปดาห์ก่อน... ต่อให้เอาพิกเซลออกครึ่งหนึ่ง เธอก็จำได้แม่นว่านั่นคือแผ่นหลังของเธอ และคนที่กำลังยืนซ้อนหลังผูกผ้าพันคอให้ก็คือ มินตรา หัวใจของดีไซเนอร์สาวกระตุกวูบไปสามจังหวะ ความเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงต้นคอ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความโกรธระคนตกใจที่ภาพความเป็นส่วนตัวถูกละเมิดอย่างไร้ยางอาย "ใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้..." เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "ตอนนี้ทวิตเตอร์แตกไปแล้วค่ะคุณเรย์ แฮชแท็ก #ดีไซเนอร์ปากกับยัยนางเอก ติดเทรนด์อันดับหนึ่งตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว ส่วนทางด้านคุณมินตรา ตอนนี้สื่อกำลังรุมล้อมที่หน้าตึกสังกัดของเธออยู่ค่ะ!" ยังไม่ทันที่เรย์จะได้เอ่ยคำสั่งใดต่อ เสียงประตูกระจกห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างระหงของนางเอกสาวที่ตกเป็นข่าวเดินดุ่มเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววพายุหมุนที่พร้อมจะพัดทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง มินตราสวมแว่นกันแดดสีชาตัวใหญ่เพื่ออำพรางใบหน้า แต่รังสีความมั่นใจและพาวเวอร์ที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้คนทั้งห้องต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ "เข้ามาทำไมโดยไม่เคาะห้อง มินตรา" เรย์ตวัดสายตาดุๆ ไปยังผู้มาใหม่ พยายามข่มความวูบไหวในอกเมื่อเห็นสภาพของอีกฝ่ายที่ดูเหนื่อยล้าแต่ยังคงเชิดหน้าท้าทาย "เคาะทำไมคะ ในเมื่อตอนนี้เราสองคนกำลังจะ ‘แต่งงาน’ กันผ่านหน้าสื่ออยู่แล้วนี่" มินตราถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่ทั้งเย้ายวนและน่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน เธอสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะโน้มตัวลงใช้มือเรียวค้ำขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ดีไซเนอร์สาวจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "คุณอ่านข่าวยังคะ... ดีไซเนอร์ปากจัดกับยัยนางเอกตกอับ เหมาะกันดีออกนะคะ ว่าไหม?" "ไร้สาระ" เรย์เบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียน "คุณว่างมากเหรอถึงได้เดินมาหาเรื่องใส่ตัวถึงที่นี่ ทำไมไม่รีบเคลียร์กับผู้จัดการของคุณ ปล่อยให้ข่าวบ้าๆ นี่มันลามปามไปถึงไหนต่อไหนแล้ว" "เคลียร์เหรอคะ? จะให้ฉันบอกสื่อว่ายังไงดีล่ะคะ..." มินตราจงใจลากเสียงยาวอย่างยียวน เธอยืดตัวขึ้นยืนตรง กอดอกมองดีไซเนอร์สาวที่นั่งเก้าอี้ด้วยสายตากรุ้มกริ่ม "ให้บอกว่า ภาพที่เห็นน่ะมันแค่เรื่องโกหก? หรือจะให้บอกว่า จริงๆ แล้วเราไม่ได้แค่มองตากันเฉยๆ แบบในข่าว... แต่คุณน่ะแอบหวงฉันกลัวฉันไม่สบายจนต้องคอยดูแลต่างหากล่ะคะ คุณรินรดา" "มินตรา!" เรย์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่แทบจะไม่ต่างกันทำให้ทั้งคู่ต้องจ้องตากันในระยะประชิด ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธแบบใหม่ที่อันตรายต่อหัวใจยิ่งกว่าเดิม "คุณนี่มัน... มั่นหน้าเกินเยียวยาแล้วนะ ใครเขาไปหวงคุณ ทุเรศที่สุด!" "ปากแข็งจังเลยนะคะ" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนตรงหน้าให้เสียอาการ "ปากบอกว่าเกลียดฉันนักหนਾ แต่ตอนที่ฉันเป็นไข้เมื่อคืนก่อน... ใครกันนะที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงแถมยังบังคับให้ฉันกินยาต้มรสชาติห่วยแตกนั่นด้วยตัวเอง" "ฉันแค่วัวหายล้อมคอก กลัวว่าถ้าคุณตายคาห้องพักในกองถ่ายของฉัน ฉันจะซวยโดนสอบสวนต่างหาก อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลย!" เรย์เถียงกลับทันควัน ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความจำนนต่อหลักฐาน พยายามจะดันไหล่บางให้ออกห่าง แต่มีหรือที่คนอย่างมินตราจะยอมถอย นางเอกสาวกลับคว้าข้อมือเรียวเอาไว้แน่น รั้งร่างบางให้เข้ามาประชิดตัวมากขึ้นจนแผ่นอกแนบชิดกัน กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่คุ้นเคยตีรวนอยู่ในความรู้สึกจนเรย์เผลอกลั้นหายใจ "งั้นเหรอคะ... ถ้าแค่วัวหายล้อมคอก แล้วทำไมตอนนี้หัวใจของคุณถึงเต้นแรงจนฉันได้ยินเสียงมันสะท้อนผ่านเสื้อสูทนี่ล่ะคะคุณดีไซเนอร์?" คำถามกระซิบแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ทำให้เรย์ชะงักงัน ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าระยะห่างระหว่างเธอกับผู้หญิงคนนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว ไดอะล็อกเชือดเฉือนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ และแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงดูดให้ทั้งคู่จ้องมองริมฝีปากของกันและกันโดยไม่รู้ตัว ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุจนแทบจะหลอมละลายทุกกฎเกณฑ์ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท พร้อมๆ กับที่บานประตูเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาต "คุณเรย์คะ! แย่แล้วค่ะ!" เลขาคนเดิมวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศชวนหายใจไม่ทั่วท้องของคนทั้งคู่ "ตอนนี้มีคนส่งพัสดุปริศนาจ่าหน้าถึงคุณ เป็นกล่องสีดำสนิทไม่มีชื่อผู้ส่งค่ะ! และ... และตอนนี้ตำรวจกำลังมาที่ตึก เพราะในกล่องนั้นมี..." มินตราและเรย์ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดีไซเนอร์สาวหันขวับไปมองกล่องพัสดุกำมะหยี่สีดำที่เลขาถือสั่นเทาอยู่ในมือ ดวงตากลมโตของมินตราหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปคว้ากล่องนั้นมาเปิดออกด้วยความรวดเร็วโดยไม่ฟังคำทัดทาน ข้างในกล่อง... คือภาพถ่ายใบหน้าของเรย์ที่ถูกกากบาทด้วยรอยปากกาเมจิกสีแดงฉาน พร้อมกับสร้อยคอเพชรประจำตระกูลของเธอที่ควรจะถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในตู้เซฟที่บ้านพัก... และกระดาษโน้ตตัวหนังสือตัดแปะจากหนังสือพิมพ์ที่เขียนข้อความสั้นๆ ด้วยลายมือหวาดเสียว *‘ระวังตัวไว้ให้ดี... ความลับของพวกแกกำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่ช้า’* เรย์หน้าถอดสีทันที ร่างบางเซถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงานอย่างแรงเมื่อตระหนักได้ว่า... ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับมินตราเมื่อครู่ อาจไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญของปาปารัซซี่เสียแล้ว ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอินและฟินไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนและอันตรายขึ้นทุกทีของเรย์และมินตรานะคะ! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!