พันธมิตรที่คาดไม่ถึง

“ท่านอัครมหาเสนาบดีฝาง... ท่านทราบดีว่าความภักดีที่ไร้รากฐาน ย่อมเปรียบเสมือนเรือที่ลอยลำอยู่กลางพายุโหม หากมิรีบหาหลักยึด เห็นทีเรือลำนี้คงต้องจมลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรการเมืองอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง” หลินซูเหยาวางถ้วยน้ำชาสีขาวนวลลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม เสียงกระทบกันของกระเบื้องเคลือบกังไสช่างแผ่วเบา ทว่ากลับดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของชายชราผู้กุมอำนาจฝ่ายพลเรือนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม นางสวมชุดอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลวดลายเมฆามงคลด้วยด้ายสีเงิน ดูเรียบง่ายแต่ทว่าสง่างามและยากจะหยั่งถึง ฝางเหวินตี้ อัครมหาเสนาบดีผู้มีใบหน้าดุจสลักจากหินผา ขมวดคิ้วแน่น แววตาของเขาซ่อนความระแวงไว้ภายใต้รอยยับย่นของวัยชรา “คุณหนูรองหลิน... คำพูดของท่านช่างเหิมเกริมนัก การที่ท่านมาปรากฏตัวในเรือนรับรองลับแห่งนี้เพียงลำพัง มิกลัวว่าอ๋องเจิ้นเป่ยผู้โหดเหี้ยมจะมองว่านี่คือการทรยศหรอกหรือ?” หลินซูเหยาคลี่ยิ้มจางๆ ดวงตางดงามดุจกวางของนางทอประกายคมกริบ “ท่านอ๋องทรงเป็นคนของข้า มิใช่ข้าที่เป็นคนของท่านอ๋อง หากท่านไม่เข้าใจความแตกต่างระหว่าง ‘เครื่องมือ’ กับ ‘ผู้เล่น’ เกรงว่าเก้าอี้เสนาบดีที่ท่านนั่งอยู่นี้ คงมิได้อยู่ค้ำฟ้าไปอีกนานหรอกนะคะ” ห้องลับที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานไม้กฤษณาเงียบงันไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากกระบอกไม้ไผ่ในสวนหย่อมภายนอกที่แทรกผ่านเข้ามา บรรยากาศภายในห้องบีบคั้นจนแทบขาดใจ นี่คือการเดิมพันที่ไม่มีที่ว่างให้สำหรับความผิดพลาด การจับมือกับศัตรูทางการเมืองที่เคยไล่ต้อนนางให้ถึงทางตันในชาติก่อน คือหมากที่เสี่ยงที่สุด แต่ก็คุ้มค่าที่สุดเช่นกัน “เจ้าต้องการสิ่งใด” ฝางเหวินตี้ถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เขาเลิกเล่นเกมลิ้นกับนางแล้ว “ข้าต้องการให้ท่านถอนฟ้องตระกูลสาขาของข้าที่ถูกกล่าวหาว่ายักยอกเสบียงคลัง และในทางกลับกัน... ข้าจะมอบชื่อของผู้ที่วางยาพิษในสำนักการคลังให้แก่ท่าน เพื่อให้ท่านใช้มันจัดการกับตระกูลเว่ยที่กำลังคิดจะโค่นล้มท่านในงานเลี้ยงฉลองชัยเดือนหน้า” คำกล่าวของนางดุจสายฟ้าฟาด ฝางเหวินตี้มองสตรีตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน เขาเห็นความเด็ดขาดที่ไม่มีสตรีใดพึงมีในราชสำนักนี้ การที่นางรู้ความลับที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของตระกูลเว่ย นั่นหมายความว่าเครือข่ายข่าวกรองของนางมิอาจดูแคลนได้เลย “เจ้าทำเพื่ออะไร? หากตระกูลเว่ยล้ม ข้าก็แข็งแกร่งขึ้น ซึ่งนั่นย่อมไม่เป็นผลดีต่อเจิ้นเป่ยอ๋อง” “ข้ามิได้ทำเพื่อท่านอ๋อง ข้าทำเพื่อตัวข้าเอง” หลินซูเหยาลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงผ้าไหมพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน นางโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนางปะทะกับใบหน้าของเสนาบดี “ในโลกนี้ไม่มีพันธมิตรที่จีรัง มีเพียงผลประโยชน์ที่สอดประสานกันชั่วคราว ท่านเป็นขุนนางที่รักความถูกต้องในแบบของท่าน ส่วนข้า... เป็นผู้ที่จะรื้อสร้างระเบียบใหม่ของราชสำนักนี้ ท่านเพียงแค่ต้องตัดสินใจว่าจะยืนอยู่ข้างข้า หรือจะให้ข้าเหยียบข้ามศพท่านไป” จ้าวเฟยหลงที่ซุ่มมองอยู่หลังฉากกั้นไม้ฉลุ ขยับกายเล็กน้อย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลและภาคภูมิใจ เขารู้ดีว่าสตรีที่เขารักผู้นี้มิใช่ดอกไม้ในเรือนกระจกที่รอการปกป้อง แต่นางคือพยัคฆ์สาวที่พร้อมจะขย้ำคอหอยใครก็ตามที่ขวางทาง “ตกลง” ฝางเหวินตี้พ่นลมหายใจออกมา “ข้าจะถอนฟ้อง แต่หากท่านหลอกข้า... ต่อให้ต้องลากท่านลงนรก ข้าก็จะทำ” “วางใจเถิดท่านเสนาบดี ข้าเป็นหมอ การส่งคนลงนรกน่ะหรือ? ข้าถนัดที่สุด” ขณะที่หลินซูเหยากำลังจะก้าวออกจากเรือนลับ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสเย็นเยียบที่ประทับลงบนไหล่นาง แขนแข็งแรงของจ้าวเฟยหลงโอบรอบเอวบางของนางไว้แน่น กลิ่นอายบุรุษที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งแต่เร่าร้อนดุจเปลวเพลิงแผ่ซ่าน “ภรรยาของข้า... สนทนาเรื่อง ‘การเมือง’ กับตาแก่นี่สนุกพอหรือยัง?” หลินซูเหยาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มหวาน “ท่านอ๋อง ท่านมาเร็วกว่าที่ข้าคิดนะคะ” “ข้าทนรอไม่ได้ที่จะเห็นเจ้า ‘ฟาดเรียบ’ คู่ต่อสู้ด้วยวิธีของเจ้า” จ้าวเฟยหลงกระซิบข้างหูนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความหมายแฝงที่ทำให้นางขนลุกซู่ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากองครักษ์เงาก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ “ท่านอ๋อง! คุณหนูรอง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! พระราชโองการลับจากในวังหลวงถูกส่งมาถึงจวนอ๋อง... ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ขังตัวคุณหนูรองในคุกหลวงทันทีด้วยข้อหา ‘วางยาพิษในอาหารมงคล’!” ทั้งคู่สบตากัน ท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนจากพันธมิตรเป็นความตึงเครียดทันควัน มือของหลินซูเหยากำชายแขนเสื้อของจ้าวเฟยหลงแน่น ในขณะที่จ้าวเฟยหลงชักกระบี่ประจำกายออกมาโดยอัตโนมัติ หมากกระดานนี้... มีผู้ที่เดินเร็วกว่าพวกเขาก้าวหนึ่งเสียแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและวางหมากตาสุดหินไปกับซูเหยาและท่านอ๋องนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบค่ะ