เลือดในถ้วยชา

กลิ่นอายของสมุนไพรไป๋จื้อและรากโสมร้อยปีคละคลุ้งหนาแน่นจนเกือบมองเห็นเป็นหมอกจางในตำหนักอักษรสวรรค์ ภายในงานเลี้ยงโอสถประจำฤดูใบไม้ผลิที่จัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ณ ศาลาแปดเหลี่ยมกลางสระบัวปทุมชาติ แสงเทียนสีชาดจากโคมผ้าไหมปักลายหงส์รำแพนส่องกระทบผิวน้ำระยิบระยับ ราวกับดวงดาวนับร้อยที่ถูกกักขังไว้เบื้องล่าง ทว่าบรรยากาศเบื้องบนกลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำค้างยามค่ำคืน หลินซูเหยานั่งสงաբอยู่บนเบาะรองนั่งปักลายเมฆาด้วยด้ายทองคำ นางสวมอาภรณ์ปักลายเหมันต์สีม่วงอ่อน ทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งปักดิ้นเงินสะท้อนแสงไฟวับแวม ปิ่นปักผมหยกขาวสลักลายบุปผาขยับไหวตามจังหวะการหายใจเข้าออกแผ่วเบา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของนางไม่ได้ไปถึงดวงตา คล้ายกับผืนน้ำนิ่งสงบที่ซ่อนกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกรากไว้เบื้องล่าง "พระชายาเจิ้นเป่ยช่างรอบรู้ยิ่งนัก แค่กลิ่นยาต้มเมื่อครู่ก็สามารถระบุส่วนผสมได้แม่นยำรา과ตาเห็น สมเป็นยอดหมอเทวดาที่แม้แต่สำนักแพทย์หลวงยังต้องยอมจำนน" เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยขึ้นจากสตรีในชุดผ้าไหมสีตองอ่อน นางคือคุณหนูใหญ่สกุลเผย บุตรีแห่งเสนาบดีกรมสมุหพระราชอาญา ผู้ซึ่งถูกผลักดันให้มานั่งเคียงข้างองค์ชายรองในงานเลี้ยงนี้เพื่อคานอำนาจ หลินซูเหยาปรายตามองอีกฝ่ายช้าๆ ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงความว่างเปล่าที่ล้ำลึกดึงดูดสายตา นางรินชาสมุนไพรลงในจอกกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ด้วยกิริยาช้าๆ ราวกับกำลังร่ายรำบทเพลงโบราณ "คุณหนูเผยกล่าวชมเกินไปแล้วค่ะ" เสียงของนางทุ้มนุ่ม กังวานใสราวกับหยกกระทบกัน "โรคบางชนิด... หากรักษาตั้งแต่ต้นลมย่อมหายขาด แต่หากปล่อยให้เรื้อรังจนเนื้อเน่าเฟะจากภายใน ต่อให้ใช้โสมพันปีก็มิอาจยื้อชีวิตผู้ป่วยไว้ได้หรอกนะคะ บางที... ท่านอาจจะต้องลองตรวจดูความสะอาดของจอกชาที่ท่านถืออยู่เสียหน่อยกระมังเจ้าคะ ว่ามียางไม้พิษเจือปนอยู่ด้วยหรือไม่" สิ้นคำกล่าว บรรยากาศรอบโต๊ะเสวยก็พลันเงียบกริบลงทันที เสียงดีดพิณของนางสนับประจบเบื้องไกลราวกับขาดหายไปจากโสตประสาท คุณหนูเผยหน้าซีดเผือดลงชั่วพริบตา ก่อนจะฝืนหัวเราะกลบเกลื่อน "พระชายาล้อเล่นสนุกเกินไปแล้ว ยาพิษอันใดกัน..." "สนุกหรือคะ?" หลินซูเหยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองไปรอบวงสนทนาด้วยรอยยิ้มที่ลึกล้ำ "ในเมื่อทุกท่านต่างก็รู้ดีว่า 'งานเลี้ยงโอสถ' ในวันนี้ หาใช่การชมบุปผาเคล้าสุรา แต่เป็นการชิงไหวชิงพริบเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการดูแลคลังยาสวรรค์ หากไม่มีเล่ห์กลสกปรกเจือปนในน้ำชา เกรงว่างานเลี้ยงนี้คงจืดชืดเกินกว่าจะเรียกว่าการเมืองกระมังคะ" ทันใดนั้นเอง ประตูศาลาแปดเหลี่ยมก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงลมกรรโชก ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยด้ายทองคำปรากฏขึ้น ท่ามกลางความกดดันอันหนักอึ้งที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ จ้าวเฟยหลง อ๋องเจิ้นเป่ย ผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีทอดมองตรงมาที่ร่างระหงของชายาตนเองทันที รังสีสังหารรอบตัวเขาถูกเก็บงำไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ทว่าความดุร้ายที่แผ่ออกมาทำให้เหล่าขุนนางและคุณหนูตระกูลใหญ่ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาโดยพลัน เขาก้าวมาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังหลินซูเหยา มือหนายื่นออกไปสัมผัสพู่ห้อยหยกที่เอวของนางแผ่วเบา ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ชายาของเปิ่นหวางช่างหาญกล้ายิ่งนัก... กล้าใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อปลาใหญ่ในบ่อเสือเช่นนี้เลยหรือ" หลินซูเหยาเอียงคอเล็กน้อย หลบมุมพักสายตาจากฝูงชน ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่แพ้กัน "หม่อมฉันเพียงแต่มาร่วมดื่มชาตามคำเชิญของเสด็จแม่ค่ะ ท่านอ๋องต่างหากที่ทรงงานหนักเหตุใดจึงเสด็จมาเร็วกว่ากำหนดเล่าคะ" จ้าวเฟยหลงไม่ตอบคำถามของนาง ทว่ามุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว เขายื่นมือหนาไปรับจอกชาจากมือของหลินซูเหยาที่เพิ่งกล่าวถึงพิษเมื่อครู่ขึ้นมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสกับขอบจอกกระเบื้องเคลือบอย่างพินิจพิเคราะห์ "ในเมื่อชาถ้วยนี้มีผู้ประสงค์จะมอบให้ชายารักของเปิ่นหวาง..." จ้าวเฟยหลงกวาดสายตาคมปลาบไปยังกลุ่มขุนนางฝั่งตรงข้ามที่เริ่มตัวสั่นเทา "เช่นนั้น... เปิ่นหวางผู้เป็นสามี ย่อมต้องร่วมดื่มถ้วยนี้เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าภาพผู้จัดงานเสียหน่อยกระมัง" สิ้นเสียงคำประกาศอันเยือกเย็น จ้าวเฟยหลงก็เงยหน้าขึ้นและเตรียมยกจอกชาจรดริมฝีปากต่อหน้าธารกำนัล ท่ามกลางความตกใจสุดขีดของหลินซูเหยาที่เบิกตากว้างขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบค่ำคืนนี้! **************************************** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมการเมืองอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบ