รอยร้าวในราชวงศ์

“หากก้าวเดินพลาดเพียงครึ่งก้าว ศีรษะบนบ่าของพวกเจ้าทั้งสามคงมิอาจอยู่บนลำคอได้นานถึงฤดูเหมันต์หน้าเป็นแน่” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งในยามวิกาล ดังสะท้อนก้องอยู่ภายใต้ความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในตำหนักโสมสวรรค์ ม่านโปร่งสีมุกถูกลมราตรีพัดโบกสะบัดเบาๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งแผ่นดินกำลังทอดพระเนตรแผ่นกระดาษสารลับในพระหัตถ์ด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะหยั่งถึง จักรพรรดิเจิ้นจงทรงวางพู่กันหยกในพระหัตถ์ลงบนแท่นหมึกช้าๆ เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังดقก้องในใจของเหล่าองค์ชายที่คุกเข่าเรียงรายอยู่เบื้องพระพักตร์ บรรยากาศในท้องพระโรงยามดึกสงัดอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกำยานไม้กฤษณาที่มอดไหม้เกือบหมดดอก ควันสีเทาจางลอยวนเวียนราวกับค่ายกลอันซับซ้อน สะท้อนถึงจิตใจของโอรสทั้งสามพระองค์ที่กำลังเต้นระรำอยู่บนปากเหวแห่งความตาย หลินซูเหยานั่งสงبอยู่ ณ มุมหนึ่งของห้องรับรองด้านข้าง นางสวมอาภรณ์ปักลายหงส์บินวาดลวดลายด้วยดิ้นเงินบนผ้าแพรต่วนสีม่วงเข้ม ขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องดึงดูดสายตา เรือนผมดำขลับเกล้าเป็นมวยทรงสูงประดับด้วยปิ่นหยกขาวสลักลายดอกโบตั๋น ปลายเรียวคู่นั้นกำลังบรรจงฝนแท่นหมึกเนื้อดีเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่นางเองก็เป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคู่คมกริบดั่งหงส์ของนางชำเลืองมองไปยังองค์ชายใหญ่ องค์ชายรอง และองค์ชายสาม ที่ต่างฝ่ายต่างก้มหน้าต่ำจนคางแทบชิดพระอุระ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ความหวาดระแวงที่จักรพรรดิมีต่อโอรสทั้งสาม ไม่ได้เกิดขึ้นจากความบังเอิญ หากแต่เป็นผลงานอันประณีตบรรจงของแผนการ "ยืมดาบฆ่าคน" ที่นางและจ้าวเฟยหลงร่วมกันร้อยเรียงขึ้นทีละน้อยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา “เสด็จพ่อทรงเข้าใจผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ ลูกหลวงทั้งสามล้วนมีความจงรักภักดีต่อบัลลังก์และพระองค์มิเสื่อมคลาย...” องค์ชายใหญ่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย พยายามรักษาความมั่นคงแต่มือที่ประสานกันแนบตักกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น “จงรักภักดี?” จักรพรรดิแค้นพระoสรวลเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “เช่นนั้นหมายความว่า กองกำลังทหารม้าเกราะดำที่ชายแดนเหนือซึ่งเคลื่อนพลโดยปราศจากตราประทับจากเรา เป็นฝีมือของพวกภูตผีปีศาจอย่างนั้นสินะ?” คำถามนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงกลางใจองค์ชายทั้งสาม ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครา ความระแวงสงสัยที่จักรพรรดิสะสมมานาน บัดนี้ได้ปะทุขึ้นจนกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของตำหนัก จ้าวเฟยหลง (อ๋องเจิ้นเป่ย) ยืนกอดอกพิงเสามังกรอย่างสบายอารมณ์ ชุดคลุมยาวสีดำปักลายพยัคฆ์ทองคำขับเน้นให้รูปร่างสูงใหญ่ดูน่าเกรงขرامและดุดัน ดวงเนตรคมปลาบดั่งพญาอินทรีไม่ได้มองพระเชษฐาหรือพระอนุชาทั้งสามเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทอดมองมายังร่างระหงของหลินซูเหยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงและพึงพอใจ ชายหนุ่มขยับริมฝีปากเป็นคำพูดไร้เสียงส่งมาให้นางว่า *“เจ้าวางหมากตาCrนี่ได้งดงามยิ่งนัก ชายาของข้า”* หลินซูเหยาปรายตามองตอบด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างเย้ายวนแต่นุ่มนวล นางใช้ปลายนิ้วแตะริมฝีปากตนเองเบาๆ เป็นเชิงเตือนให้เขาสงบสำรวมในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ เคมีอันเร่าร้อนแต่เงียบเชียบระหว่างคนทั้งสองแผ่ซ่านตัดผ่านบรรยากาศตึงเครียดของราชสำนักได้อย่างน่าประหลาด “ไม่ว่าพวกเจ้าจะคิดการสิ่งใดอยู่ จงจำไว้ให้ดีว่าบัลลังก์มังกรนี้... มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่จะได้ครอบครอง” จักรพรรดิเจิ้นจงตรัสด้วยพระสุรกเสียงแหบพร่าแต่เฉียบขาด “หากใครยังกล้าเล่นตลกเบื้องหลังความสงบของแผ่นดิน โทษทัณฑ์จะไม่ตกเพียงแค่ตัวเจ้า แต่หมายถึงตระกูลทั้งหมดของพวกเจ้า!” ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังคิดว่าพระเนตรและพระเนตรของจักรพรรดิจะมุ่งเป้าไปที่การลงทัณฑ์องค์ชายองค์ใดองค์หนึ่ง ขันชราข้างกายพระองค์กลับเร่งรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบพระบาท พร้อมกับชูถาดไม้รองรับราชโองการลับฉบับหนึ่งด้วยมือที่สั่นเทา “ทูลฝ่าบาท... มีสาสน์ด่วนจากชายแดนบูรพาพ่ะย่ะค่ะ! แม่ทัพ... แม่ทัพหลี่แปรพักตร์ และบัดนี้กำลังนำกองกำลังมุ่งตรงมายังเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” สิ้นเสียงรายงานนั้น ทั่วทั้งตำหนักก็พลันเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด จักรพรรดิผุดลุกขึ้นจากพระแท่นด้วยความตกพระองค์ องค์ชายทั้งสามหน้าถอดสีจนซีดเผือด หลินซูเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากของนางจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเฉียบคมที่ซ่อนความลับอันน่าสะพรึงกลัวเอาไว้ — *แผนการของแม่ทัพหลี่ เร็วกว่าที่คาดไว้สามวัน... หรือว่าจะมีหนอน كتاب ในกลุ่มของพวกเรากันแน่?* จ้าวเฟยหลงขยับร่างออกจากเสามังกรในทันที ก้าวเท้าเข้ามาประชิดเบื้องหลังนาง พร้อมกับกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูด้วยความห่วงใยและดุดัน “ดูเหมือนว่าเกมนี้... จะมีคนยอมเล่นนอกกระดานเสียแล้ว พระชายาของข้า เราต้องรีบไปจากที่นี่” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินหมากตาสำคัญนี้ไป1ด้วยกันนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบ