กบฏประชิดเมืองหลวง

สนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยกออกจากกัน ท้องนภายามราตรีเหนือเมืองหลวงถูกย้อมเป็นสีโลหิตฉานด้วยแสงคบเพลิงนับหมื่นดวงที่เคลื่อนตัวเข้าประชิดกำแพงเมืองชั้นนอกอย่างไม่หยุดยั้ง กลิ่นอายคาวเลือดและสนิมเหล็กโชยมาตามกระแสลมหนาวเหน็บยามดึก บดบังกลิ่นหอมกรุ่นของกำยานในตำหนักบูรพาจนสิ้นซาก หลินซูเหยาในอาภรณ์ปักดิ้นทองลายหงส์เหินสีชาดเข้ม ยืนนิ่งสงอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างบานแกะสลักอย่างวิจิตร นางไม่ได้เหลียวแลความโกลาหลระส่ำระสายของผู้คนด้านนอกที่กำลังวิ่งหนีตายกันอลหม่านแม้แต่น้อย ปลายเรียวนิ้วของนางกำลังบรรจงจัดแจงถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่บนโต๊ะน้ำชาอย่างใจเย็น ราวกับโลกภายนอกที่กำลังล่มสลายนั้นเป็นเพียงฉากละครฉากหนึ่งที่ไม่มีความหมายอันใดต่อจิตใจอันเยือกเย็นดุจน้ำแข็งของนาง "รายงาน! กองกำลังทหารของอดีตรัชทายาทบุกทะลวงประตูเมืองทิศใต้แตกแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พวกมันกำลังมุ่งหน้ามายังเขตพระราชฐาน!" เสียงรายงานที่สั่นเครือด้วยความหวาดกลัวดังขึ้น พร้อมกับร่างขององครักษ์เงาที่ทรุดลงคุกเข่าแทบเท้า ทว่าผู้ที่ตอบสนองกลับมิใช่ซูเหยา หากแต่เป็นเงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้อง จ้าวเฟยหลง (อ๋องเจิ้นเป่ย) ปรายตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์มองบ่าวไพร่ด้วยแววตาดุร้ายเยือกเย็น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากกายแกร่งจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น เขาไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากหยักลึกกลับยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ชวนให้ผู้พบเห็นต้องขนหัวลุก "แตกแล้วอย่างนั้นหรือ..." สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ "ปล่อยให้พวกมดปลวกดีใจกับชัยชนะจอมปลอมไปอีกสักเค่อเถอะ... หมากกระดานนี้ ข้าเป็นผู้กำหนดตาเดินแต่แรกแล้ว" ซูเหยาปรายตามองบุรุษผู้เป็นสามีในนาม—ผู้ซึ่งบัดนี้กุมชะตากรรมของแผ่นดินไว้ในกำมือ มุมปากของนางคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่าแฝงไว้ด้วยพิษร้ายลึกซึ้ง "ท่านอ๋องทรงมั่นใจเกินไปแล้วกระมังเพคะ? ประตูเมืองหลวงแตกเร็วกว่าที่เราคำนวณไว้ถึงสองเค่อ เกรงว่าสุนัขจนตรอกอย่างองค์ชายใหญ่คงเตรียมตัวระเบิดห้องคลังหลวงทิ้งเพื่อเผาทำลายหลักฐานทั้งหมดทิ้งในคราวเดียว" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนากลุ่มก้อนเรื่องดินฟ้าอากาศ มิใช่เรื่องความเป็นความตายของแผ่นดิน จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดสตรีในดวงใจ ไอร้อนจากกายแกร่งเข้าโอบล้อมร่างระหงของนางเอาไว้ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่กำลังจัดถ้วยชาไว้อย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นจัดทำให้ซูเหยาชะงักไปเล็กน้อย แต่นางก็มิได้สะบัดหนี "ต่อให้มันเผาผลาญแผ่นดินนี้จนราบคาบ..." ดวงเนตรคมกริบมองส้อนลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของภรรยา ความลุ่มหลงและหวงแหนฉายชัดในความมืดมิด "ขอแค่เจ้ากับข้ายังยืนอยู่ตรงนี้ ศาลากลางน้ำแห่งแคว้นโจว... ก็ยังคงเป็นของพวกเราอยู่ดี ซูเหยาเจ้าค่ะ เจ้าเชื่อใจสามีผู้นี้หรือไม่?" คำว่า 'สามีผู้นี้' ถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าชวนใจสั่น ภายใต้สถานการณ์ที่บ้านเมืองกำลังลุกเป็นไฟ ทว่าบุรุษผู้นี้กลับยังมีแก่ใจมาหยอกเย้าและแสดงความคลั่งรักออกมาอย่างไร้ยางอาย ซูเหยาถอนหายใจเบาๆ ปรายตามองหน้าอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงภายใต้ชุดเกราะ "ท่านอ๋องเพคะ... สถานการณ์คับขันถึงเพียงนี้ ท่านยังจะมีแก่ใจมาพูดจาเลอะเลือนอีกหรือ? หากทัพหน้าของพวกมันบุกมาถึงตำหนักนี้ เกรงว่าศีรษะของหม่อมฉันคงได้ประดับอยู่บนกำแพงเมืองเป็นแน่" "ใครกล้า!" จ้าวเฟยหลงคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารรุนแรง "ต่อให้ต้องเอาชีวิตทหารทั้งแสนนายมาสังเวย ข้าก็จะไม่ยอมให้ปลายเส้นผมของเจ้าต้องระคายเคืองเด็ดขาด!" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังกระชั้นชิดเข้ามาที่ด้านนอกตำหนัก กลิ่นอายการต่อสู้และเสียงกรีดร้องระคนด้วยเสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ประตูไม้สักทองแกะสลักลวดลายวิจิตรถูกแรงมหาศาลกระแทกจนเปิดผางออกอย่างรุนแรง! ฝุ่นควันและละอองเขม่าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เงาร่างของทหารเกราะทองกลุ่มหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ นำโดยแม่ทัพพรรคพวกขององค์ชายใหญ่ผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆๆ! อ๋องเจิ้นเป่ย! ถึงคราวตายของเจ้าแล้ว! วางอาวุธแล้วยอมจำนนเสียแต่โดยดีเถอะ!" เสียงหัวเราะก้องกังวานอย่างได้ใจดังขึ้น ทว่า... ไม่มีแม้แต่ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของหลินซูเหยาและจ้าวเฟยหลง ทั้งสองยังคงยืนนิ่งสงบ ราวกับกำลังรอคอยแขกผู้มีเกียรติที่นัดหมายไว้ ซูเหยาลอบยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย นางหยิบกาน้ำชาเคลือบหยกขาวขึ้นมาอย่างเชื่องช้า รินน้ำชาสีอำพันลงในถ้วยกระเบื้องทั้งสองใบอย่างประณีตบรรจง กลิ่นหอมหวานประหลาดลอยฟุ้งกระจายกลบกลิ่นคาวเลือดในห้องทันที นางยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "พวกท่าน... เดินทางมาเหนื่อยยากถึงเพียงนี้ ไฉนเลยจะไม่ดื่มชาร้อนๆ สักจอกเพื่อดับกระหายเสียก่อนเล่า?" สิ้นคำพูดของนาง ทหารที่บุกเข้ามาทั้งหมดก็พลันชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อความเจ็บปวดแปลบปลาุกแล่นริ้วขึ้นจากฝ่าเท้าสู่หน้าอก ดำมืดและไร้เรี่ยวแรงจะถืออาวุธ แม่ทัพฝ่ายกบฏกระอักเลือดสีดำสนิทออกมาคำใหญ่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมานสุดขีด เขาก้มลงมองกระบี่ในมือที่ร่วงหล่นกระแทกพื้น ก่อนจะเบนสายตามามองสตรีงามผู้ถือถ้วยชาด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด "นะ... นี่มัน... ยาพิษอะไรกัน..." ซูเหยารินชาเพิ่มอีกถ้วย รอยยิ้มบนใบหน้าช่างงดงามราวกับเทพธิดาผู้เมตตา แต่แววตากลับเย็นเยียบราวยมบาลผู้ปลิดชีพ นางยังไม่ทันได้เอ่ยอันใดต่อ จู่ๆ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเกือกม้าก้องกังวานจากด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามา ประตูตำหนักถูกเปิดกว้างออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของขันทีเฒ่าผู้ถือราชโองการสีเหลืองทองอร่ามก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ มือเหี่ยวย่นชูราชโองการขึ้นสูง ท่ามกลางทหารกบฏที่ล้มตายเกลื่อนพื้น และเอמהกเสียงแหลมสูงที่ประกาศก้องกังวานจนสะท้อนไปทั่วตำหนัก "พระราชโองการสวรรค์! ด้วยพระอาการประชวรหนักของฮ่องเต้ บัดนี้... มีรับสั่งให้แต่งตั้งองค์ชายรองขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน และ... พระราชทานงานสมรสพระราชทานเร่งด่วนให้แก่ท่านอ๋องเจิ้นเป่ยกับบุตรีอนุภรรยาตระกูลหลิน เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ไมตรี... ณ บัดนี้!" จ้าวเฟยหลงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มหันขวับกลับมามองพระราชโองการในมือขันที ก่อนจะก้มลงมองสตรีข้างกายที่ยังคงจิบชาอย่างใจเย็น ซูเหยาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะกระทบกันเบาๆ เสียงกังวานใสราวดนตรี นางเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้เป็นสามี รอยยิ้มลึกล้ำที่ซ่อนความลับอันน่าสะพรึงกลัวถูกคลี่ออกช้าๆ "ดูท่า... ฮ่องเต้พระองค์นี้ จะทรงโปรดปรานหม่อมฉันมากเสียจนเกรงว่าเราจะไม่ได้หย่าขาดจากกันกระมังเพคะ ท่านอ๋อง?" ค่ะ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหมากกระดานนี้ไปกับซูเหยาและท่านอ๋องนะคะ เงียบแต่ฟาดเรียบค่ะ