สนทนาหลังม่านกั้น

กลิ่นอายของกำยานดารากลืนหายไปกับความเงียบงันภายในห้องหนังสือลับ ระหว่างม่านผ้าไหมโปร่งสีมรกตที่ทิ้งตัวลงมาจรดพื้นพรมปักลายหงส์เหิน ปรากฏเงาร่างสองร่างทาบทับลึกลงบนฉากกั้นไม้จันทน์หอม "ข้อเสนอของท่าน ช่างเหมือนการเดินหมากบนปากเหว... ท่านอ๋องผู้ปรีชาไม่กลัวว่าแผ่นดินใต้หล้าจะสะเทือนถึงบัลลังก์มังกรหรือเพคะ" หลินซูเหยาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงใหญ่ยามไร้ลมไหว นางอยู่ในอาภรณ์ปักดิ้นเงินลายดอกเหมยหิมะ เนื้อผ้าแพรต่วนชั้นดีทิ้งตัวแนบสัดส่วนอรชรอย่างงดงาม ทว่าสิ่งที่คมกริบยิ่งกว่ากรรเชียงปักลาย คือประกายในดวงตาคู่คมที่สะท้อนแสงตะเกียงสำริด ร่างระหงนั่งหลังตรงสง่างามอยู่เบื้องหลังม่านกั้น ไม่ยอมขยับเข้ามาใกล้แม้แต่ครึ่งก้าว จ้าวเฟยหลง ซึ่งประทับอยู่เบื้องหลังฉากกั้นอีกด้านหนึ่ง ไม่ได้ขยับพระoองค์ทันที ทรงทอดพระเนตรเรือนร่างอรชรที่เลือนรางหลังม่านโปร่งด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและดุร้ายปนความหลงใหล ทรงหมุนจอกหยกขาวในพระหัตถ์อย่างเชื่องช้า ก่อนจะแย้มพระoโอษฐ์เยียบเย็น "แผ่นดินจะสะเทือนหรือไม่ มิใช่กิจของเปิ่นหวัง... แต่หากเจ้าปฏิเสธการร่วมมือครั้งนี้ เกรงว่าตระกูลหลินทั้งโคตร รวมถึงหัวบนบ่าของสหายสนิทเจ้าอย่างคุณหนูตระกูลมู่ คงได้หลุดร่วงก่อนตะวันรอนในวันพรุ่งนี้เป็นแน่" คำขู่ที่เอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจนั้นแฝงไว้ด้วยอำนาจดิบเถื่อนของแม่ทัพผู้คุมกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ สามแสนนายพร้อมจะเคลื่อนพลตามพระราชปณิธานหรือราชโองการลับที่ทรงซ่อนไว้ในพระหัตถ์ ทว่าหลินซูเหยามิได้สะดุ้งสะเทือน นางเพียงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา "ท่านขู่ผิดคนแล้วเพคะ ท่านอ๋อง... ชีวิตของคนตระกูลหลิน เป็นเพียงฝุ่นผงในสายตาหม่อมฉันอยู่แล้ว หากท่านต้องการกวาดล้างพวกเขาก็เชิญตามสบาย หม่อมฉันยินดีลับมีดรอกำจัดเสี้ยนหนามให้ท่านเสียด้วยซ้ำ" น้ำเสียงของนางเยือกเย็นและจริงจังจนน่าขนพองสเกียว จ้าวเฟยหลงชะงักไปเล็กน้อย ดวงเนตรคมกริบดั่งพญาอินทรีหรี่แคบลง พระองค์ทรงทราบดีว่าสตรีผู้นี้มิได้พูดเล่น นางเกลียดชังตระกูลหลินยิ่งกว่าสิ่งใด การย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ เป้าหมายของนางคือการถอนรากถอนโคนพวกมันให้สิ้นซาก ไม่ใช่การปกป้อง "เช่นนั้น... ข้อเสนอเรื่องการถอนหมั้นและกวาดล้างอำนาจขององค์ชายสามเล่า เจ้าไม่สนใจหรือ" จ้าวเฟยหลงเปลี่ยนกลยุทธ์ ทรงโน้มพระวรกายเข้าใกล้ฉากกั้นมากขึ้น กลิ่นอายบุรุษสูงศักดิ์ผสมผสานกลิ่นสนและโลหะจางๆ ลอยลอดผ่านม่านโปร่งมาเตะนาสิกของนาง หลินซูเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เกมนี้จ้าวเฟยหลงกุมความลับเรื่องที่นางครอบครองบัญชีลับการค้าอาวุธเถื่อนขององค์ชายสามไว้ หากไม่มีเขา คดีนี้ยากจะสะเทือนราชสำนักได้ แต่นางก็ไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้เขาขูดรีดผลประโยชน์แต่ฝ่ายเดียวเด็ดขาด "หม่อมฉันสนใจแน่นอนเพคะ... แต่พันธมิตร ย่อมต้องมีความเท่าเทียม มิใช่ผู้หนึ่งเป็นผู้บัญชา และอีกผู้หนึ่งเป็นเพียงหมากเดินตามคำสั่ง" นางลุกขึ้นยืนช้าๆ เงาร่างของนางทาบทับลงบนม่านโปร่ง เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่งดงามราวกับภาพวาดพู่กันจีน "หม่อมฉันต้องการสิทธิ์ขาดในการจัดการทรัพย์สินของตระกูลหลินหลังการล่มสลาย และ... ป้ายคำสั่งกองทัพพยัคฆ์ทมิฬหนึ่งในสามส่วน เพื่อค้ำ The life and death (ความเป็นความตาย) ของหม่อมฉันในยามฉุกเฉิน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องหนังสือลับทันที บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก จ้าวเฟยหลงทรงนิ่งเงียบไปนาน พระองค์กำลังประเมินสตรีตรงหน้า — นางช่างกล้าหาญและมักใหญ่ใฝ่สูงยิ่งนัก กล้าต่อรองอำนาจทางทหารที่ทรงหวงแหนที่สุด มุมพระoโอษฐ์หยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ แววตาคมปลาบฉายประกายท้าทายระคนเอ็นดู "เจ้าช่างโลภมากเสียจริง... ซูเหยาของเปิ่นหวัง" "ทรงเรียกขานสนิทสนมเกินไปแล้วเพคะ ท่านอ๋อง... เรายังมิได้ตกลงกันอย่างเป็นทางการ" นางสวนกลับทันควัน ไร้ความเกรงกลัว "ได้" จ้าวเฟยหลงตรัสสั้นๆ ทรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาทะมึนทาบทับม่านโปร่งจนมิด "เปิ่นหวังให้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ... แลกกับการที่เจ้าต้องสวมชุดเจ้าสาวสีชาดก้าวเข้าตำหนักเจิ้นเป่ยในอีกสามวันข้างหน้า ในฐานะ 'ชายาเอก' ของเปิ่นหวัง" หลินซูเหยาชะงักงัน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอพลันกระตุกวูบ นางเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย นี่คือแผนการที่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อน! การแต่งงานคือกับดักที่จะผูกมัดนางไว้กับวังวนอำนาจที่ลึกที่สุด ก่อนที่นางจะทันได้กล่าวปฏิเสธ เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมเสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้น ขัดจังหวะการสนทนาอันตึงเครียดเสียก่อน "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! มี... มีพระราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... องค์ฮ่องเต้ทรงพระประชวรหนัก และ... และมีรับสั่งให้ท่านอ๋องนำกองกำลังเข้าควบคุมวังหลวงทันทีพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงรายงานจากองครักษ์เงาหน้าประตูทำให้บรรยากาศพลิกผันในพริบตา จ้าวเฟยหลงหรี่พระเนตรลง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นบนพระพักตร์ ทรงหันกลับมามองเงาร่างของหลินซูเหยาหลังม่านกั้นอีกครั้ง จ้าวเฟยหลงทรงยื่นพระหัตถ์ผ่านรอยแยกของม่านผ้าไหมโปร่ง ปลายนิ้วแข็งแกร่งเอื้อมไปสัมผัสคางมนของนางอย่างถือวิสาสะ บังคับให้นางเงยขึ้นสบตา ท่ามกลางความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในดวงตาคู่สวย "เกมเริ่มต้นเร็วกว่าที่คิดเสียอีก ชายาของข้า..." ทรงกระซิบแผ่วเบาข้างม่านกั้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้าย "เตรียมตัวให้พร้อม... คืนนี้ เรามีงานใหญ่ต้องทำร่วมกัน" สิ้นพระoสุรสій จ้าวเฟยหลงก็ทรงดึงพระหัตถ์กลับ พร้อมกันนั้นขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องหนังสือลับ โดยไม่รออนุญาต พร้อมกับถาดไม้ลงรักปิดทองที่วางถ้วยกระเบื้องเคลือบสีนิลบรรจุของเหลวสีเข้มส่งกลิ่นฉุนกุนจือ — *ยาพิษสลายโลหิต* สำหรับกำจัดเสี้ยนหนามที่ถูกส่งมากลางดึกตามพระราชโองการลับฉบับใหม่ที่เพิ่งมาถึง! — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมการเมืองอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบ